ΤΟ CONCEPT Choose or Die είναι από εκείνα που κάνουν έναν σκηνοθέτη τρόμου να τρίβει τα χέρια του. Έχουμε ένα δισδιάστατο video game των ‘80s που κάθε μέρα σε συγκεκριμένη ώρα αλλοιώνει την πραγματικότητά σου και σε βάζει να επιλέξεις για την τύχη κάποιου παριστάμενου ή κάποιου οικείου προσώπου.
Οι επιλογές που σου δίνει είναι πάντα δύο και πάντα δυσάρεστες και αιματηρές. Αν δεν παίξεις, τότε πεθαίνεις εσύ. Με τέτοιο concept oι πιθανότητες είναι άπειρες.
Ο Τόμπι Μίκινς που, μαζί με άλλους δύο, το συνέλαβε σεναριακά και το ανέλαβε σκηνοθετικά δεν είναι μεν εικονοκλάστης, ώστε να απογειώσει το concept με το εικαστικό του όραμα. Η ένδεια της παραγωγής δεν είναι δικαιολογία, σκηνοθέτες σαν τον Κάρπεντερ και τον Αρζέντο έστηναν ονειρεμένα (δηλαδή εφιαλτικά) set pieces με πολύ λιγότερα.
Έχει, όμως, ιδέες, τουλάχιστον στην αρχή. Η σκηνή με τον αρουραίο για παράδειγμα καταφέρνει να σου σηκώσει την τρίχα και να σε κρατήσει στην τσίτα με δύο φωνές γεμάτες αγωνία και με την εικόνα ενός βιντεοπαιχνιδιού παρμένου από 8bitη κονσόλα. Αξιοποιεί, δε, αυτό που έσπειρε και στη συνέχεια, με την πραγματική επίσκεψη της ηρωίδας στο μέρος όπου εξελίχθηκαν όσα είδαμε στο βιντεοπαιχνίδι.
Μήπως όλο αυτό το «περιεχόμενο» τόσο μας έχει εθίσει στο αβαρές θέαμα, όχι μόνο στο νοηματικά αβαρές, αλλά ακόμα και στο αφηγηματικά αβαρές, ώστε όταν βρεθούμε μπροστά σε ένα θέαμα ελάχιστων παραπανίσιων απαιτήσεων να ζοριζόμαστε;
Μη χαίρεστε, γρήγορα η ταινία εκτροχιάζεται. Λόγω έλλειψης ιδεών, λόγω έλλειψης γούστου –οι σκηνές με τον απροκάλυπτα σιχαμένο εκμισθωτή και η μονομαχία με τον Έντι Μάρσαν είναι από εκείνες που (θα έπρεπε να) γουρλώνεις τα μάτια σου ήδη από το στάδιο του σεναρίου– και, πάνω από όλα, λόγω έλλειψης έρματος.
Υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα και επίκαιρη ταινία μέσα στο Choose or Die. Το παρακολουθείς και σκέφτεσαι ότι έχει κάτι να καταθέσει πάνω στα σημεία των καιρών, στη σοσιαλμιντιακη φρενίτιδα, στην κουλτούρα της ακύρωσης, στην ευκολία με την οποία ο χρήστης στέλνει κατάρες πίσω από το πληκτρολόγιο και αξιοποιεί τη δύναμη του λόγου που του δόθηκε για να βλάψει, στην απουσία της λογοδοσίας και, βέβαια, στην ψυχαναγκαστική ανάγκη του να πάρει θέση.
Διάολε, αν ο παίκτης του Choose or Die δεν επιλέξει κάτι, αποκλειστικά ανάμεσα σε δύο επιλογές –τα δίπολα ζουν και βασιλεύουν (και) στον κόσμο των social–, θα πεθάνει. Δεν γίνεται να μη βλέπει κάποιος τον σαρκασμό πίσω από αυτό.
Ε, ο Μίκινς δεν τον βλέπει. Ή και να τον βλέπει, καταλήγει σε μια φοβερά κακόβουλη τοποθέτηση, σε μια αποθέωση του «θεϊκού συνδρόμου» του πληκτρολογίου, στην επιδοκιμασία και τον καθαγιασμό της αιτιολογημένης βίας και τιμωρίας. Και, πιθανότατα, περισσότερο τον μέλλει με ποιον τρόπο ό,τι συμβαίνει ανοίγει τον δρόμο για περισσότερες συνέχειες και λιγότερο τι λέει με αυτό. Ε, λίγο παραπάνω αν έχεις επενδύσει στο θέαμα, σε αφήνει εξοργισμένο.
Ok, για Netflix original και, ειδικότερα, για Netflix original τρόμου οφείλεις να παραδεχτείς ότι έχεις δει και χειρότερα πράγματα. Μήπως, όμως, κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε (όλοι μαζί και ο υπογράφων) να αποδεχόμαστε τη χαμηλή ποιότητα του original «περιεχομένου» του Netflix και να είμαστε τόσο επιεικείς όταν προστίθεται στην πλατφόρμα μυθοπλασία με ένα minimum έμπνευσης;
Και μήπως όλο αυτό το «περιεχόμενο» τόσο μας έχει εθίσει στο αβαρές θέαμα, όχι μόνο στο νοηματικά αβαρές, αλλά ακόμα και στο αφηγηματικά αβαρές, ώστε όταν βρεθούμε μπροστά σε ένα θέαμα ελάχιστων παραπανίσιων απαιτήσεων να ζοριζόμαστε;
Θα πρέπει να διαλέξουμε, αλλιώς σε μερικά χρόνια το καλό αφηγηματικό σινεμά θα μας χαιρετίσει. Αν και φοβάμαι ότι έχουμε κάνει ήδη την επιλογή.
