Πώς η τεχνητή νοημοσύνη βοήθησε στην ταυτοποίηση ενός ναζί εκτελεστή

ΕΠΕΞ Πώς η τεχνητή νοημοσύνη βοήθησε στην ταυτοποίηση ενός Ναζί εκτελεστή Facebook Twitter
Λεπτομέρεια από τη φωτογραφία που έγινε γνωστή ως «Ο τελευταίος Εβραίος της Βίνιτσα».
0


Η ΕΙΚΟΝΑ ΑΠΟΤΥΠΩΝΕΙ όλη τη φρίκη του Ολοκαυτώματος: ένας ναζί σημαδεύει με το περίστροφό του έναν άνδρα στο κεφάλι, ο οποίος κοιτάζει την κάμερα με μια σχεδόν αγέρωχη έκφραση. Άλλοι Γερμανοί στρατιώτες, ακόμη και ένας πολίτης, παρακολουθούν τη σκηνή φαινομενικά απαθείς. Είναι μια εικόνα του απόλυτου κακού. Μπροστά από τον άνθρωπο που πρόκειται να εκτελεστεί χάσκει η άβυσσος ενός μαζικού τάφου γεμάτου πτώματα. Αυτή η φωτογραφία, που τραβήχτηκε το 1941, έγινε γνωστή ως «Ο τελευταίος Εβραίος της Βίνιτσα» (πόλη της κεντρικής Ουκρανίας).

Μέχρι τώρα, το όνομα του δολοφόνου ήταν άγνωστο. Ωστόσο, χάρη στην τεχνητή νοημοσύνη και τη συνεργασία δύο μελών της οικογένειας του δράστη, ο Γερμανός ιστορικός Γιούργκεν Ματέους κατάφερε να πιστοποιήσει ότι πρόκειται για τον Γιάκομπους Όνεν, ο οποίος ήταν 34 ετών τότε και πέθανε το 1943 κατά τη διάρκεια επίθεσης από Σοβιετικούς αντάρτες. Η ταυτότητα του θύματος, ωστόσο, παραμένει άγνωστη.

Εκείνη την εποχή, οι διαθέσιμες πληροφορίες ήταν ελάχιστες και η χαμηλής ανάλυσης φωτογραφία θεωρήθηκε ότι είχε τραβηχτεί στην πόλη Βίνιτσα, απεικονίζοντας τη δράση των Einsatzgruppen, των ναζιστικών ταγμάτων θανάτου που πραγματοποίησαν μαζικές εκτελέσεις Εβραίων στην ύπαιθρο.

Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1961 από το πρακτορείο United Press (UPI) κατά τη διάρκεια της περιβόητης δίκης του Άντολφ Άιχμαν, μια δίκη στην οποία βασίστηκε η Χάνα Άρεντ για να γράψει το διάσημο βιβλίο της «Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ», στο οποίο επινόησε την έννοια της «κοινοτοπίας του κακού». Εκείνη την εποχή, οι διαθέσιμες πληροφορίες ήταν ελάχιστες και η χαμηλής ανάλυσης φωτογραφία θεωρήθηκε ότι είχε τραβηχτεί στην πόλη Βίνιτσα, απεικονίζοντας τη δράση των Einsatzgruppen, των ναζιστικών ταγμάτων θανάτου που πραγματοποίησαν μαζικές εκτελέσεις Εβραίων στην ύπαιθρο, στην Πολωνία και στην πρώην ΕΣΣΔ, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

ΕΠΕΞ Πώς η τεχνητή νοημοσύνη βοήθησε στην ταυτοποίηση ενός Ναζί εκτελεστή Facebook Twitter
Ολόκληρη η φωτογραφία, της οποίας διασώζονται δύο αντίτυπα.

«Ελάχιστα ήταν γνωστά γι' αυτήν τη φωτογραφία», εξηγεί σήμερα ο 66χρονος Ματέους. «Αυτό άλλαξε πριν από μερικά χρόνια, όταν τα αρχεία του Μουσείου Μνήμης του Ολοκαυτώματος στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εργάστηκα ως ιστορικός μέχρι τη συνταξιοδότησή μου, έλαβαν ως δωρεά τα ημερολόγια πολέμου ενός λοχαγού της Βέρμαχτ. Ένας από τους τόμους του ημερολογίου αφορούσε τη γερμανική επίθεση στη Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1941 και περιείχε όχι μόνο ένα καλής ποιότητας αντίγραφο της φωτογραφίας αλλά και την καταχώριση του λοχαγού, η οποία επιβεβαίωνε τον τόπο του εγκλήματος» – ο οποίος τελικά δεν ήταν η Βίνιτσα αλλά το Μπερντίτσιβ, στα βόρεια της Ουκρανίας.

Στο πίσω μέρος της φωτογραφίας ήταν γραμμένο το εξής: «Τέλη Ιουλίου 1941. Εκτέλεση Εβραίων από τα SS [Schutzstaffel, Γερμανική Μονάδα Προστασίας] στο κάστρο του Μπερντίτσιβ. 28 Ιουλίου 1941». Ο αξιωματικός της Βέρμαχτ, Βάλτερ Ματέρνα, περιέγραψε στο ημερολόγιό του ότι σ’ αυτή την πόλη είχε πραγματοποιηθεί μια σφαγή Εβραίων, γεγονός που αποδεικνύει ότι τα μέλη του τακτικού γερμανικού στρατού είχαν πλήρη επίγνωση των μαζικών δολοφονιών που διαπράττονταν από τα SS και τις ομάδες θανάτου, ακόμη και αν δεν συμμετείχαν άμεσα. Το επόμενο βήμα έγινε αργότερα, όταν ένα ζευγάρι επικοινώνησε με τον ιστορικό μετά τη δημοσίευση του άρθρου του, πεπεισμένο ότι ο ναζί στη φωτογραφία ήταν συγγενής τους. Ήταν ο θείος της γυναίκας –ο αδελφός της μητέρας της–, τον οποίο υποπτεύονταν ότι είχε συμμετάσχει στα Einsatzgruppen.

«Ο κρίσιμος παράγοντας για την ταυτοποίηση του εκτελεστή στη φωτογραφία ήταν η ύπαρξη φωτογραφιών για σύγκριση», λέει ο Ματέους. «Εν προκειμένω, είχα την τύχη να επικοινωνήσει μαζί μου αναγνώστης μιας δημοσίευσής μου για το θέμα, ο οποίος, μαζί με τη σύζυγό του, υποψιαζόταν ότι ο δολοφόνος ήταν συγγενής της. Μου έδωσε φωτογραφίες του Γιάκομπους Όνεν που είχαν τραβηχτεί σε ημερομηνία κοντά στον πόλεμο και η ποιότητά τους κατέστησε δυνατή την αναγνώριση του προσώπου. Οι ειδικοί που συμμετείχαν χρησιμοποίησαν τόσο παραδοσιακές τεχνικές αναγνώρισης προσώπου όσο και την τεχνητή νοημοσύνη, η οποία παρήγαγε ποσοστά ομοιότητας μεταξύ 98,5% και 99,9%, πολύ υψηλά για ιστορικές φωτογραφίες».

ΕΠΕΞ Πώς η τεχνητή νοημοσύνη βοήθησε στην ταυτοποίηση ενός Ναζί εκτελεστή Facebook Twitter
Συγκριτική ανάλυση διαφόρων φωτογραφιών του δράστη, που βοήθησαν στην ταυτοποίησή του.

Από εκεί, κατάφερε να συνθέσει το βιογραφικό προφίλ του δράστη: ο Όνεν ήταν μέλος μιας μεσοαστικής οικογένειας, γεννήθηκε το 1906 στο χωριό Τίχελβαρφ, κοντά στα ολλανδικά σύνορα. Ήταν δάσκαλος, μιλούσε γαλλικά και αγγλικά και ήταν από τους πρώτους ναζί: έγινε μέλος της Sturmabteilung (Τάγμα Εφόδου, SA) το 1933, τη χρονιά που ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία, στη συνέχεια εντάχθηκε στα SS και κατά τη διάρκεια του πολέμου ήταν μέλος των ταγμάτων θανάτου.

«Η φωτογραφία δείχνει ξεκάθαρα ότι ο δολοφόνος ήταν μέλος της Γερμανικής Αστυνομίας Ασφαλείας και της SD, δηλαδή του τμήματος του οποίου ηγούνταν ο αρχηγός των SS Χάινριχ Χίμλερ, και αποτελούσε μέρος των διαβόητων Einsatzgruppen», εξηγεί ο Ματέους. «Αυτές οι μονάδες ακολουθούσαν τη Βέρμαχτ κατά την προέλασή της στη Σοβιετική Ένωση και σκότωσαν εκατοντάδες χιλιάδες αμάχους, κυρίως Εβραίους. Μετά τον πόλεμο, οι συμμαχικές και γερμανικές εισαγγελικές αρχές διεξήγαγαν έρευνες γι' αυτές τις δολοφονικές μονάδες. Το όνομα του Όνεν ήταν μεταξύ αυτών που ταυτοποιήθηκαν ως μέλη μίας από αυτές, αλλά επειδή σκοτώθηκε στην Ουκρανία τον Αύγουστο του 1943 η περίπτωσή του δεν διερευνήθηκε ποτέ».

Με στοιχεία από την «El Pais»

Αρχαιολογία & Ιστορία
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ήταν η Χάνα Άρεντ υπεροπτική και άσπλαχνη όταν μιλούσε για την «πεζότητα του κακού»;

Ιδέες / Ήταν η Χάνα Άρεντ υπεροπτική και άσπλαχνη όταν μιλούσε για την «πεζότητα του κακού»;

Η κορυφαία ερμηνεύτρια του ολοκληρωτισμού θεώρησε ότι το Ολοκαύτωμα ήταν προϊόν μιας πολεμικής γραφειοκρατείας που θα μπορούσε να συμβεί οπουδήποτε και ο Άιχμαν υπαλληλάκος ενός συστήματος οργανωμένου φόνου. Ήταν έτσι; Ένα συναρπαστικό βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά, απαντά.
Το ξεχασμένο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Καρυά Φθιώτιδας

Αρχαιολογία & Ιστορία / Το ξεχασμένο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Καρυά Φθιώτιδας

Η έκθεση του Μουσείου Μπενάκη «Καρυά 1943. Καταναγκαστική εργασία και Ολοκαύτωμα» είναι αφιερωμένη σε μια άγνωστη πτυχή της εξόντωσης των Ελλήνων Εβραίων κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η Αθήνα στους δρόμους: Η ιστορία των πολιτικών κινητοποιήσεων

Ιστορία μιας πόλης / Η Αθήνα στους δρόμους: Η ιστορία των πολιτικών κινητοποιήσεων

Από τις θρυλικές συγκεντρώσεις της δεκαετίας του ’80 μέχρι τις υβριδικές διαμαρτυρίες της ψηφιακής εποχής, η Αθήνα δεν είναι απλώς μια πρωτεύουσα· είναι μια σκηνή όπου η πολιτική γράφεται στον δρόμο. Η Λαμπρινή Ρόρη ξετυλίγει το νήμα μιας πόλης που μαθαίνει να διαφωνεί, να διεκδικεί και να θυμάται, πάντα συλλογικά.
ΑΓΙΑΤΗ ΜΠΕΝΑΡΔΟΥ
«ΜΑΘΟΥ»: Βρέθηκε αρχαίο ελληνικό μήνυμα σε βλήμα 2.100 ετών

Πολιτισμός / «ΜΑΘΟΥ»: Βρέθηκε αρχαίο ελληνικό μήνυμα σε βλήμα 2.100 ετών

Μια μολύβδινη βολίδα σφενδόνης από την αρχαία Ίππο, κοντά στη Θάλασσα της Γαλιλαίας, φέρει την ελληνική επιγραφή «ΜΑΘΟΥ». Οι ερευνητές τη διαβάζουν ως σαρκαστικό μήνυμα προς τον εχθρό, κάτι σαν «πάρε το μάθημά σου», αποκαλύπτοντας μια απρόσμενα ανθρώπινη πλευρά του αρχαίου πολέμου: μαζί με το βλήμα ταξίδευε και ο χλευασμός.
THE LIFO TEAM
Αρχαιολόγοι βρήκαν μούμια θαμμένη με στίχους από την Ιλιάδα

Πολιτισμός / Αρχαιολόγοι βρήκαν μούμια θαμμένη με στίχους από την Ιλιάδα

Σε τάφο ρωμαϊκής περιόδου στην αρχαία Οξύρρυγχο της Αιγύπτου, αρχαιολόγοι εντόπισαν πάπυρο με στίχους από τη Β΄ ραψωδία της Ιλιάδας πάνω σε μουμιοποιημένο σώμα. Το εύρημα φωτίζει τη θέση του Ομήρου όχι μόνο στην εκπαίδευση και την ανάγνωση, αλλά και στις τελετουργίες γύρω από τον θάνατο.
THE LIFO TEAM
Η Ιερά Οδός κάτω από τη γη

Ιστορία μιας πόλης / Η Ιερά Οδός είναι ένα με την ιστορία της Αθήνας

Οι αρχαιολόγοι Ευσταθία (Έφη) Ανέστη και Ειρήνη Σβανά μιλούν για τις μεγάλες ανασκαφές της Ιεράς Οδού κατά τη διάνοιξη του μετρό και τα σπουδαία ευρήματα που ήρθαν στο φως κατά μήκος της αρχαίας Ιεράς Οδού, του δρόμου που ένωνε την Αθήνα με την Ελευσίνα και τα Ελευσίνια Μυστήρια.
ΑΓΙΑΤΗ ΜΠΕΝΑΡΔΟΥ
«Δίχως κα@λα δουλειά δεν γίνεται»

Οι Αθηναίοι / Κωστής Καρπόζηλος: «H επιτυχία της δεξιάς είναι μια αριστερά που φοβάται τον εαυτό της»

Από ένα παιδί που μεγάλωνε «αποκομμένο» έξω από τα Γιάννενα, βρίσκοντας καταφύγιο στα βιβλία, μέχρι τον φοιτητή που έκανε την πολιτική «διέξοδο» και τον ιστορικό που κινήθηκε ανάμεσα σε Ελλάδα, Ευρώπη και ΗΠΑ, η διαδρομή του είναι μια συνεχής αναζήτηση μέσα από εμπειρίες, ρήξεις και μετατοπίσεις. Ο ιστορικός Κωστής Καρπόζηλος αφηγείται τη ζωή του στη LiFO. 
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
«Εδώ υπήρξε μια φορά η Παλιά Στρατώνα»

Μεσοπόλεμος / «H φυλακή είχε μεταβληθεί σε κόλαση για κάθε άνθρωπο»

«Θα λείψει αυτό το αίσχος που προσβάλλει τον πολιτισμό μας και ντροπιάζει την Αθήνα»: Το 1931 η φυλακή Παλαιάς Στρατώνας κατεδαφίστηκε στο πλαίσιο των αρχαιολογικών ανασκαφών στην Αρχαία Αγορά.
ΤΑΣΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΥ
Το σπήλαιο Κουβαρά: Τα μυστικά των πρώτων ανθρώπων της Αττικής

Ιστορία μιας πόλης / Σε αυτό το σπήλαιο υπήρξαν οι πρώτοι άνθρωποι της Αττικής

Το Σπήλαιο Κουβαρά δεν είναι απλώς ένας αρχαιολογικός χώρος. Είναι ένα παράθυρο στις ζωές των πρώτων ανθρώπων που έζησαν στην περιοχή. Από ταφές και εργαλεία μέχρι ίχνη πρώιμων δικτύων επικοινωνίας, κάθε εύρημα φωτίζει ένα κομμάτι της προϊστορίας που μέχρι πρόσφατα παρέμενε άγνωστο. Ο αρχαιολόγος Φάνης Μαυρίδης εξηγεί.
ΑΓΙΑΤΗ ΜΠΕΝΑΡΔΟΥ
Η Αθήνα και η Ρώμη εξακολουθούν να μας ανοίγουν τα μάτια

Αρχαιολογία & Ιστορία / Η Αθήνα και η Ρώμη εξακολουθούν να μας ανοίγουν τα μάτια

Στο νέο βιβλίο της Μέρι Μπερντ, κορυφαίας προσωπικότητας των Kλασικών Σπουδών, αναδεικνύονται οι τρόποι με τους οποίους οι Ρωμαίοι και οι Έλληνες προσφέρουν συναρπαστικές απαντήσεις σε κρίσιμα σύγχρονα ερωτήματα.
THE LIFO TEAM
Καισαριανή 1944: Όταν ο φακός ανήκει στον θύτη

Ιστορία μιας πόλης / Καισαριανή 1944: Η ιστορία μέσα από το φακό του θύτη

Οι νέες φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή ανοίγουν ένα δύσκολο πεδίο: τι σημαίνει να βλέπουμε την Ιστορία μέσα από το βλέμμα εκείνου που ασκεί τη βία; Ο ιστορικός Βαλεντίν Σνάιντερ εξηγεί.
ΑΓΙΑΤΗ ΜΠΕΝΑΡΔΟΥ
Περιήγηση στον μεσοπολεμικό Πειραιά

Μεσοπόλεμος / «Αν ο Δάντης έβλεπε τις συνοικίες του Πειραιά, θα έγραφε μια νέα "Κόλαση"»

Οι ρεπόρτερ της πειραιώτικης εφημερίδας «Νέοι Καιροί» καταγράφουν τον Απρίλιο του 1930 όσα βλέπουν γυρνώντας στην περιοχή, αυτό «το κέντρο της λαθρεμπορίας, ατιμίας, βρώμας».
ΤΑΣΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΥ
«Πανηγυράκι γίνεται ψηλά στον Αϊ Γιώργη»

Ιστορία μιας πόλης / Αράχωβα: «Πανηγυράκι γίνεται ψηλά στον Αϊ Γιώργη»

Στην Αράχωβα, ο εορτασμός του Αγίου Γεωργίου δεν είναι απλώς ένα πανηγύρι. Είναι μια τελετουργία όπου η πίστη, η ιστορία και η συλλογική μνήμη γίνονται ένα. Ο λαογράφος Πάρης Ποτηρόπουλος εξερευνά το «Πανηγυράκι» και θέτει το ερώτημα: πρόκειται για μια βιωμένη παράδοση ή για μια σύγχρονη αναπαράσταση προσαρμοσμένη στο σήμερα;
ΑΓΙΑΤΗ ΜΠΕΝΑΡΔΟΥ
«Ζούμε εποχές αντίστοιχες με του Μουσολίνι και του Χίτλερ»

ΛΙΓΗ ΖΩΗ / Αντώνης Λιάκος: «Ζούμε εποχές αντίστοιχες με του Μουσολίνι και του Χίτλερ»

Από τους πιο επιδραστικούς ιστορικούς στον δημόσιο χώρο, ο Αντώνης Λιάκος επιστρέφει στα νεανικά του χρόνια της έντονης πολιτικοποίησης, στέκεται στα όσα «τρομακτικά» συμβαίνουν στη διεθνή σκηνή και επισημαίνει τα προβλήματα της Ελλάδας που θα απασχολήσουν τον ιστορικό του μέλλοντος.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
Η εξάπλωση του «Μαύρου Θανάτου»: Μια μεσαιωνική ιστορία τρόμου

Αρχαιολογία & Ιστορία / Η εξάπλωση του «μαύρου θανάτου»: Μια μεσαιωνική ιστορία τρόμου

Η μαύρη πανώλη στοίχισε τη ζωή σε περίπου 100 εκατομμύρια ανθρώπους στα μέσα του 14ου αιώνα και ήταν, σύμφωνα με ένα νέο βιβλίο, «η πιο θανατηφόρα φυσική καταστροφή στην ιστορία της ανθρωπότητας».
THE LIFO TEAM
Μανόλης Κορρές: «Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε το Ηρώδειο όπως ήταν»

Αθήνα / Μανόλης Κορρές: «Λίγοι γνωρίζουν πως το Ηρώδειο διέθετε στέγη»

Αφότου αναστηλώθηκε τη δεκαετία του ’50, το Ωδείο του Ηρώδου του Αττικού καθιερώθηκε ως η κεντρική σκηνή του Φεστιβάλ Αθηνών. Με αφορμή το επικείμενο κλείσιμό του λόγω εργασιών, ο επικεφαλής συντήρησης μνημείων της Ακρόπολης αποκαλύπτει κάποια «μυστικά» του και αναφέρεται σε εγκεκριμένες μελλοντικές παρεμβάσεις.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ