Πολλές φορές οι άνθρωποι, όταν νιώθουν παγιδευμένοι σε μία κατάσταση, περνάνε ώρες να σκέφτονται τι θα γινόταν αν έκαναν αυτό κι εκείνο, και καταλήγουν να εξωραΐζουν αυτό που δεν είναι τελικά ενώ θα μπορούσε να είναι. Σίγουρα, όπως τα περιγράφεις εδώ, νιώθεις εγκλωβισμένη. Παρόλα αυτά, νομίζω πως η κατάσταση σου έχει και τα θετικά της. Αν ήσουν στην πόλη και είχες νοικιάσει σπίτι τότε, πιστεύεις πως τώρα θα πλήρωνες το ενοίκιο που είχε συμφωνηθεί αρχικά κι ότι μετά το πέρας των 3 χρόνων δε θα συνέβαιναν σταδιακές αυξήσεις, μέχρι να καταλήξεις να πληρώνεις ότι τώρα; Αυτό δεν είναι ασύνηθες, αντίθετα είναι ένα πρόβλημα των ανθρώπων που πληρώνουν ενοίκιο. Κι αν δεν έχουν, είναι αναγκασμένοι να ψάχνουν κάτι φθηνότερο, που μέσα στην παρούσα κατάσταση είναι σα να ψάχνεις έναν ψύλλο στα άχυρα. Να είσαι σίγουρη πως αυτό ήταν ένα πολύ πιθανό σενάριο να συμβεί. Οι πόλεις, πιστεύω, πως πια, αν δεν έχεις δικό σου σπίτι, ή μισθό άνω των 1500€, ή να είστε δύο, δεν βγαίνουν από κόστος ζωής. Τα ενοίκια για ένα αξιοπρεπές σπίτι είναι εξωφρενικά και το κόστος ζωής γενικά μεγάλο. Έχεις μία εργασία, αυτό είναι πολύ σημαντικό, έχεις ένα σπίτι, αυτό είναι πολύ σημαντικό επίσης. Σου εύχομαι να βρεις την άκρη στη ζωή σου και να σου πάνε καλά τα πράγματα.
29.12.2025 | 22:52
Μετανιώνω
που δε νοίκιασα σπίτι μέχρι 5-6 χρόνια πριν που ήταν πιο "ανθρώπινα" τα ενοίκια και έχω κολλήσει εδώ με τους δικούς μου. Μέχρι και ααααν μαζέψω τόσα χρήματα για να κάνω το βήμα. Είχα αρχίσει καλά και με προοπτικές να πιάσω σπίτι με τις τιμές του τότε που ήταν πιο εφικτό αλλά βρέθηκα μετά 1,5 χρόνο στην ανεργία και με ένα θέμα υγείας που ξεπεράστηκε. Και έκτοτε δουλεύω δύο δουλειές και πάλι δε βάζω στην άκρη κάτι που θα με κανει να νιώσω ασφάλεια και οτι πατάω γερα και θα τα καταφέρω!!! Έχω δυνατότητα να μείνω χωριστά απο τους γονείς μου στο κτήριο και γενικά έχουμε καλή σχέση, όμως υπάρχουν υπόγειες εντάσεις και θα ήθελα ρε γμτ να ζήσω πιο ανεξάρτητα, αλλού. Δεν είμαι στην πρώτη νιότη ( πχ 20-25), έχω ζήσει κπ εμπειρίες "κουτσουρεμενες", ειδικά απο την πανδημία και μετά, λόγω της συνθήκης αυτής, αλλά κι εκείνοι να μεν πιστεύουν ότι καλό είναι κάποιος να φεύγει όμως με τον τρόπο τους αποθαρρύναν πάντα επειδή έχουν μεγαλώσει κ εκείνοι έτσι (ο μυθος της δεμένης οικογένειας) κι επειδή είμαι γυναίκα. Εννοείται οτι μπορω πρακτικά να συντηρησω ενα σπίτι (δε λεω για το οικονομικό). Νιώθω ότι ολο αυτό με έχει πάει πίσω και δε νιώθω άνετα να το αναφέρω σε νέα άτομα που γνωρίζω, φιλικά, γιατί αν όντως το είχα σχεδιάσει καλύτερα τότε (και ψυχανεμιζομουν τι θα συμβεί με τα ενοίκια που κανεις δεν το φανταζόταν) θα το είχα καταφέρει. Ότι έχασα αυτο το "παραθυράκι ". Επίσης, έχω κλειστεί στο ερωτικό/συντροφικό κομμάτι γιατί όσο και να περνάω καλή περίοδο στα επαγγελματικά με έχει ρίξει που δεν είμαι πραγματικά ανεξάρτητη γιατί κακά τα ψέματα ανεξάρτητος είσαι όταν μπορείς να συντηρήσεις τον εαυτό σου και ένα σπίτι μόνος σου ακόμα και με τις τωρινές εξωφρενικές τιμές. Αν το κατορθωνα αυτό θα ένιωθα πραγματικά ανεξάρτητη. Οπότε με έχει ρίξει πολύ σε αυτό το θέμα, δε νιώθω αυτοπεποίθηση ούτε ερωτική διάθεση, θα ήθελα να μένω σε μια γειτονιά που δε με ξέρουν ούτε οι δίπλα ούτε οι απέναντι και να μην ξέρει κανείς δικός μου ποτε μπαίνω ποτέ βγαίνω και τι κάνω. Όταν ήμουν 20+ δε με εμπόδιζε στο κομμάτι των σχέσεων γιατί όλοι οι δεσμοί μου ήταν παρόμοιες περιπτώσεις και ήμασταν κ μικροί και κάποιοι είχαν και ήμι ανεξάρτητο χώρο. Για καιρό το πάγωσα το θέμα γιατί ήμουν υπό καθεστώς "επιβίωσης " (ακόμα είμαι) αλλά θελω, έχω ανάγκη τόσα πράγματα που δεν ξέρω αν θα καταφέρω αν συνεχίσω να μένω εδώ, έστω και σε άλλο διαμέρισμα. Δεν έκανα το βήμα την κρίσιμη στιγμή και αυτό-παγιδευτηκα
ΥΓ: Σε όσους ηλικίας 35+(αναλόγως αυτοί),40,50+ έχω ανοιχτεί γι αυτό πραγματικά ΔΕΝ καταλαβαίνουν
2
