Νομίζω σε καταλαβαίνω στο θέμα της ανεξαρτησίας όπως το περιγράφεις στις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζεις. Όμως, για όλα υπάρχει μία αρχή.
Για μένα, η αρχή που θα έκανα αν ήμουν στη δική σου θέση, θα ήταν να δοκιμάσω να μείνω σε διαμέρισμα σε άλλο χώρο του κτιρίου όπως αναφέρεις. Δε θα άφηνα σε κάποιον άλλο κλειδιά, δε θα επέτρεπα πολλές επαφές με γονείς, θα έκανα τη ζωή που γουστάρω και δε θα έδινα λογαριασμό σε κανέναν.
Αν με τον καιρό έβρισκα κάποια, τότε θα δοκίμαζα να πάω να νοικιάσω σπίτι αλλού μαζί της να μας έρχονται μισά μισά τα έξοδα. Αν όχι, θα συνέχιζα να κάνω τη ζωή μου σε ξεχωριστό διαμέρισμα.
Επειδή, ακόμα και καλά να μην τα πήγαινα κάποια στιγμή μαζί της και χωρίζαμε στο μέλλον, καλύτερο το να επέστρεφα σε χώρο δικό μου παρά ξανά κάτω από την ίδια στέγη με γονείς.
Από τη στιγμή που η οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα δεν προβλέπεται να βελτιωθεί (αλλά μάλλον θα χειροτερέψει), προσωπικά στις παρούσες συνθήκες αυτό βρίσκω σαν το πρώτο βήμα προς την ανεξαρτησία.