Ένα ρεπορταζ στην Ιερισσό όπου καταγράφει τις αλλαγές στη συμπεριφορά των μικρών και μεγαλύτερων παιδιών που έχουν επιφέρει τα τελευταία γεγονότα κάνει η Εφημερίδα των Συντακτών.
«Στο διπλανό χωράφι βόσκουν γουρουνάκια. «Ο μικρός τα δείχνει με το δαχτυλάκι του και λέει στον φίλο του: «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». «Τι είναι μπάτσοι, μαμά;», ρωτάει ο άλλος μπόμπιρας. Μια τέτοια στιχομυθία είναι πια συνηθισμένη στη Χαλκιδική» αναφέρει η εφημερίδα. Παρακάτω η μαρτυρία μιας μαθήτριας της Α λυκείου όταν την ρωτάει η δημοσιογράφος την γνώμη της για τα γεγονότα λέεi: «Να σε πω εγώ: έρχεται η εταιρεία και σε λέει θα κόψω όλα τα δέντρα, θα μολύνω όλα τα νερά, θα πάρω όλο το χρυσάφι κι εσύ δεν θα έχεις τίποτα. Η αστυνομία δέρνει τη μάνα σου και πάει στο Τμήμα τον πατέρα σου. Σε σταματάνε ασφαλίτες στο δρόμο και σε ρωτάνε πού το βρήκες το μπλουζάκι. Αυτό συμβαίνει» και συνεχίζει «Μέχρι τώρα μάθαμε τι σημαίνει δακρυγόνο, πώς τρέχεις να ξεφύγεις από τα ΜΑΤ μέσα στο χωριό αλλά και πως, όταν ένας άγνωστος σε πλησιάζει στο δρόμο, δεν είναι τουρίστας. Εντάξει όλα αυτά. Αλλά να πηγαίνεις σχολείο και να λείπει ο συμμαθητής σου από το διπλανό θρανίο; Δηλαδή την επόμενη φορά θα πάρουν και παιδιά από τα νήπια; Ελεος!».
Ο 18χρονος μαθητή Χ. Λ που συνελήφθη λέει.: «Τους λέω "Θέλω τον δικηγόρο μου". Και με λένε "Πού νομίζεις ότι είσαι; Στο γραφείο του λυκειάρχη; Αν δεν δώσεις, μπορούμε να ασκήσουμε βία – κρίμα είναι, μικρό παιδί είσαι". Κράταγα το στόμα μου κλειστό, είχα σφίξει τα χείλη και με πίεζαν με την μπατονέτα επί 10 λεπτά. Τι να έκανα; Στο τέλος το άνοιξα. Μετά με έδωσαν να υπογράψω ότι το πήραν με τη θέλησή μου. Ποιος είμαι, ρε παιδιά, και φέρθηκαν έτσι; Ο Ράμπο; Ούτε φαντάρος δεν έχω πάει».
Σύμφωνα με την εφημερίδα αυτός ο αγώνας αλλά και τα γεγονότα των τελευταίων ημερών έχουν αλλάξει τη συμπεριφορά των παιδιών: από τα μικρότερα μέχρι τα μεγαλύτερα, τα παιδιά φοβούνται να κυκλοφορήσουν ασυνόδευτα ή να μείνουν μόνα σπίτι μόλις πέσει το σκοτάδι. Στα σπίτια τους, στο σχολείο, στα μαγαζιά, ακούνε παντού ιστορίες για προσαγωγές που κρατούν ώρες, για ανθρώπους που εξαφανίζονται και για μια άγνωστη μέχρι χτες λέξη: DNA. Αρκετοί από τους προσαχθέντες κατοίκους πιέζονται να δώσουν γενετικό υλικό, παρόλο που ο νόμος ορίζει πως κάτι τέτοιο γίνεται μόνο αν τους απαγγελθούν κατηγορίες.
Σε άλλη μαρτυρία 19χρονου στο αστυνομικό τμήμα αναφέρονται τα εξής:
«Οταν αρνήθηκα να δώσω DNA, μπήκαν μέσα 10, φοβήθηκα ότι θα φάω κι άλλο ξύλο κι έτσι έδωσα. Μετά υπέγραψα ένα χαρτί ότι το έδωσα χωρίς βία. Μετά με πήγαν σε ένα άλλο δωμάτιο όπου ένας κύριος μου έλεγε να δώσω ό,τι κι όποιον ξέρω, γιατί το χωριό μου έχει γίνει Ζωνιανά και πρέπει να ελαφρύνω και τη δική μου θέση και των χωριανών μου. Τι να έλεγα, αφού δεν ήξερα τίποτα; Τότε με πήγαν σε ένα άλλο δωμάτιο. Μπήκαν 10 αστυνομικοί και πιάσανε τις τέσσερις γωνίες. "Τώρα θα παίξουμε πινγκ πονγκ" είπαν κι άρχισαν να με πετάνε ο ένας στον άλλο και φωνάζανε "Mαλάκα, αλήτη, αναρχικέ". Με άφησαν ελεύθερο στις 20.15. Νερό δεν μου έδωσαν ποτέ».
Στο ρεπορτάζ αναφέρονται και οι γνώμες εκπαιδευτικών οι οποίοι μιλούν χωρίς να δίνουν τα πραγματικά τους στοιχεία λέγοντας για το πόσο έχει αλλάξει η κατάσταση στην περιοχή, για τον φόβο των παιδιών ότι θα ζήσουν σε ένα κατεστραμμένο κόσμο.
Όσο για τα εφηβικά δωμάτια το ρεπορτάζ αναφέρει:
«Εδώ τα παιδικά και τα εφηβικά δωμάτια δεν μοιάζουν με τα άλλα: δίπλα στις αφίσες της Ποκαχόντας και του Πλούταρχου βλέπεις κολλημένα αυτοκόλλητα ενάντια στα μεταλλεία, φωτογραφίες από κινητοποιήσεις, συνθήματα. Ακόμα και τα 12χρονα έχουν άποψη γι" αυτό που πρόκειται να συμβεί στον τόπο τους, όπως ο μικρούλης που με πλησιάζει με το βιβλίο περιβαλλοντικής αγωγής: «Εδώ γράφει "το γλυκό νερό είναι πολύ σημαντικό γιατί αποτελεί πηγή ζωής για όλους τους οργανισμούς [...] ο πνεύμονας του πλανήτη είναι το δάσος [...] τα εργοστάσια χρησιμοποιούν το νερό και όταν το επιστρέφουν στη λίμνη είναι γεμάτο με επικίνδυνες τοξικές ουσίες". Καταλάβατε τώρα γιατί λέμε όχι στο χρυσό;»
