Το Voyage of Time απευθύνεται σε σχολεία και new age ποιητές, κατακλύζεται από εικόνες κοσμικού μεγαλείου και φυσικών φαινομένων, από σαύρες, ταύρους, κότες, τσούχτρες, σαρανταποδαρούσες, ακόμη και δεινόσαυρους (τους θυμάστε στο Δέντρο της Ζωής;), και διακόπτεται από τη λυπητερή αφήγηση της Κέιτ Μπλάνσετ, η φωνή του Μάλικ στην ταινία. Μια συρραφή από σκόρπιες σκέψεις εγκατάλειψης και ευγνωμοσύνης, η παραδοχή της ασυνθηκολόγητης αγάπης προς τη ζωοδότρα μητέρα, μια προσευχή από τους καταφρονεμένους, όπως φαίνεται στα πρώτα πλάνα αστικής φτώχειας, με τους άστεγους να περιδιαβαίνουν μίζεροι, όπως περίπου οι εραστές στο To the Wonder με τον Μπεν Άφλεκ. Τη συγκεκριμένη ταινία αλλά και την προηγούμενη, το Knight of Cups, σε συμπαραγωγή του Χρήστου Κωνσταντακόπουλου, δεν τις είδαμε ποτέ στις αίθουσες, γεγονός ανησυχητικό, μιας και έπονται της επιτυχίας του βραβευμένου Δέντρου της Ζωής. Ανησυχητικό, αλλά μάλλον λογικό: ο Τέρενς Μάλικ επαναλαμβάνει τη φιλτραρισμένη σύνθεση φιλοσοφιών και θρησκειών, πιστός στην ανάρια αφήγηση. Και απομακρύνει όλο και περισσότερο ένα κοινό που μέχρι πρόσφατα ας πούμε πως ενδιαφερόταν, έστω και από περιέργεια.
Πολύ δύσκολα θα ξαναμπώ, χωρίς συστάσεις και πίεση, στην επόμενη ταινία του Μάλικ. Νομίζω πως την έχω ήδη δει.
Το Ταξίδι στον Χρόνο μοιάζει με ανθολογία Μάλικ, με τη θεματική λογική και την έμπρακτη χρηματοδότηση του National Geographic, και, ακόμη περισσότερο, κατάθεση του σκηνοθέτη στο κοινό που αισθάνεται πως χρειάζεται καθοδήγηση σε χαλεπούς καιρούς. Το μήνυμά του, λοιπόν, είναι αγάπη μόνο.
Κάπως έτσι καταλήγει μια IMAX βόλτα, κοσμική, επίγεια και υποβρύχια, με πισωγυρίσματα που προσπαθούν να συλλάβουν την έννοια του αδιάσπαστου χρόνου, με πάρα πολλές ηφαιστειακές εκρήξεις, μια αξέχαστη πάλη της λάβας με τα κύματα, αστείο στήσιμο πρωτόγονων με άτριχα, γυμνασμένα σώματα και παιδάκια που μόλις επέστρεψαν από διαφημιστικό. Αλλά και με μια βαθιά θρησκευτικότητα, που εδώ δεν το γυρίζει στο χριστιανικό φινάλε του Tree of Life, αλλά ακούγεται στην επιλογή της μουσικής και αιωρείται σαν τη σκόνη στο σύμπαν.
Πολύ δύσκολα θα ξαναμπώ, χωρίς συστάσεις και πίεση, στην επόμενη ταινία του Μάλικ. Νομίζω πως την έχω ήδη δει.
