Αεροπλάνοι στοχασμοί

Είναιπασίδηλο ότι ανήκουμε στο χώμα. Όλοιανεξαιρέτως. Με τη διαφορά ότι μας έχουνπαρασχεθεί χρονικά περιθώρια που συχνάαγγίζουν τον αιώνα. Τι να πει λοιπόνκανείς για τους αιφνίδιους θανάτους;Και με τι στόμα; Όταν μάλιστα προκαλούνταιόχι από ασθένειες αλλά από τα δυστυχήματαπου σχετίζονται με τη μετακίνηση; Τααυτοκίνητα σκοτώνουν απανταχού τουπλανήτη, αλλά κανείς δεν στρέφεταιεναντίον τους, σάμπως η μετακίνηση ναπροηγείται της ζωής. Οι δρόμοι είναισκοτώστρες. Ακόμη και τα τρένα. Αλλά τααεροπλάνα δεν τα ξεπερνάει κανείς. Τοακατανόητο, αυτό που σου σκορπίζει τομυαλό, αφορά την όλη αποστολή, η οποίαδιέπεται από απόλυτο ορθολογισμό καιτυπική κατάργηση του έσχατου κινδύνου.Διακόσιοι πενήντα νοματαίοι, στα καλάτους όλοι, με τις χειραποσκευές, ταδιαβατήρια, τα αυγομένα πορτοφόλιατους, συχνά ολόκληρες οικογένειες,ανεβαίνουν την κλίμακα (του μαρτυρίου)με απόλυτη πεποίθηση ότι το 1% αποκλείεται.Τρελό πλοίο των αιθέρων για έναν άνθρωποτου μεσαίωνα, τρελό και για μας, παρ'ότι αυτήν τη σκέψη την έχουμε κλείσεισε τόσο μικρό κουτί που ευχόμαστε ναπάθει ασφυξία. Και όμως το 1% αντέχει καιεκδικείται. Μια αδιόρατη τρύπα τουχρόνου κατάπιε αύτανδρο το αεροπλάνο- «τραγωδία» λένε οι ειδικοί, μόνο πουστις τραγωδίες, τουλάχιστον τις αρχαίες,τα θύματα είναι ελάχιστα.