Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
Η Λίντελ ξεκινά από τον μύθο της Μήδειας για να φτάσει μέχρι την Παλαιά Διαθήκη, αποτυπώνοντας έναν εξουθενωμένο κόσμο που αδυνατεί πλέον να κάνει υπομονή και επιθυμεί να εξαφανιστεί. Φωτο: Luca Del Pia
Θέατρο

«Γένεσις 6, 6-7»: Η παράσταση - «πορνογραφία της ψυχής» της Angélica Liddell

Η προβοκάτορας Ισπανίδα παρουσιάζει στο ελληνικό κοινό το τρίτο μέρος της «Τριλογίας του απείρου», ανοίγοντας το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών

Θεωρεί τον εαυτό της αισθητικό τρομοκράτη. Επιδιώκει να ξαναβρεί το νόημα του θεϊκού, τη μεταφυσική διάσταση της ζωής, την επικοινωνία με όσα δεν είναι ορατά ή κατανοητά. Θεωρεί πως η μετατροπή του προσωπικού πόνου σε κάτι όμορφο, μέσα από μια αυστηρή τελετουργία όπου η δοκιμασία του σώματος συναντάται με το κάλλος των εικόνων, θα επιφέρει τον εξαγνισμό του θεατή.


Τοποθετώντας το ατομικό «μαρτύριο» στον βωμό της συλλογικής επεξεργασίας, η Λίντελ προσπαθεί να μας κάνει κοινωνούς μιας διαδικασίας υπέρβασης της λογικής, της καθημερινότητας, της ασχήμιας, της ηλιθιότητας, της τακτοποιημένης ζωής. Θα σε κάνω άτρωτο με την ήττα μου ήταν ο τίτλος της προκλητικής παράστασης που ανέβασε πριν από δέκα χρόνια, εμπνευσμένη από τη διάσημη τσελίστρια Ζακλίν ντι Πρε (πέθανε σε ηλικία 42 ετών).


Παράλληλα, η Λίντελ καλεί τον θεατή να γίνει ο Αβραάμ που πηγαίνει να θυσιάσει τον Ισαάκ στο όρος Μορία. Να μπει δηλαδή σε εκείνη την ψυχική και νοητική κατάσταση όπου θα είναι διατεθειμένος να βιώσει μια κρίση, μια αποκάλυψη μπροστά στο ακατανόητο.

 

Η ίδια χαρακτηρίζει τη δουλειά της «πορνογραφία της ψυχής». Κάθε φορά που ετοιμάζει κάτι καινούργιο, κλείνεται στον χώρο δοκιμών και δίνεται ολόψυχα στη σφυρηλάτηση της ιδέας της.


Γεννήθηκε το 1966 στην πόλη Φιγκέρες της Καταλονίας. Σπούδασε ψυχολογία και θέατρο. Άρχισε την καριέρα της ως θεατρική συγγραφέας τη δεκαετία του 1980. Το 1993 ίδρυσε την εταιρεία θεάτρου Atra Bilis, δηλαδή «μέλαινα χολή», στο πλαίσιο της Βασιλικής Σχολής Θεάτρου της Μαδρίτης. Με την ομάδα αυτή έχει γράψει, σκηνοθετήσει και ερμηνεύσει περισσότερα από είκοσι πρωτότυπα έργα.

 

Η ίδια χαρακτηρίζει τη δουλειά της «πορνογραφία της ψυχής». Κάθε φορά που ετοιμάζει κάτι καινούργιο, κλείνεται στον χώρο δοκιμών και δίνεται ολόψυχα στη σφυρηλάτηση της ιδέας της. «Πρέπει να εργαζόμαστε σαν να είμαστε μόνοι στο υπνοδωμάτιό μας, με κλειστή την πόρτα. Να αποχωριζόμαστε τη σεμνότητα... Το σημαντικό είναι η άσεμνη αποκάλυψη».

 

Ερωτικές φαντασιώσεις, παραληρηματικοί μονόλογοι, αυτοτραυματισμοί, αυνανισμοί και πάσης φύσεως προκλητικές δράσεις ανθίζουν στη σκηνή μιας παράστασης της Λίντελ. Το σώμα και ο νους γίνονται αποδεκτά σε όλες τις παραλλαγές τους. Ταυτόχρονα, η πρωτοτυπία και η ένταση των εικόνων που δημιουργεί κόβουν την ανάσα. «Όταν ήμουν εννιά ετών, οι γονείς μου τηλεφώνησαν στο σχολείο μου, επειδή είχα γράψει ένα ποίημα με τίτλο Μοναξιά. Και με πήγαν στον ψυχίατρο. Στα δεκαπέντε μου έγραψα ένα βιβλίο 200 σελίδων, όπου όλοι πεθαίνουν. Δεν μου άρεσε ποτέ αληθινά η ζωή ούτε οι άνθρωποι. Και ούτε εγώ πολυαρέσω στους ανθρώπους».

 

Ερωτικές φαντασιώσεις, παραληρηματικοί μονόλογοι, αυτοτραυματισμοί, αυνανισμοί και πάσης φύσεως προκλητικές δράσεις ανθίζουν στη σκηνή μιας παράστασης της Λίντελ. Φωτο: Luca Del Pia
Ερωτικές φαντασιώσεις, παραληρηματικοί μονόλογοι, αυτοτραυματισμοί, αυνανισμοί και πάσης φύσεως προκλητικές δράσεις ανθίζουν στη σκηνή μιας παράστασης της Λίντελ. Φωτο: Luca Del Pia


Μια Ερινύα που ήρθε για να στοιχειώσει όλους όσοι βολεύονται στο «πλεόνασμα αξιοπρέπειάς» τους, μια μαινάδα που ονειρεύεται κτηνώδεις σεξουαλικές πράξεις, μια πληγωμένη κόρη που μισεί τη μητέρα της γιατί «όλες οι μάνες είναι σκρόφες, ζυμώνουν τις κόρες τους με τα χειρότερα υλικά του εαυτού τους», μια ερωτευμένη που βιώνει στο διηνεκές την προδοσία, μια γυναίκα που σκάβει ασταμάτητα μέχρι να ματώσει, που βλέπει ολοκάθαρα τη βρoμιά των άλλων επειδή πρώτα την έχει μυρίσει επάνω της και, φυσικά, μια γυναίκα που μεγαλώνει, γερνάει, μαραίνεται. Η ιδέα της ενηλικίωσης, της φθοράς, η μάχη του σώματος με την αγωνία της ύπαρξης, με τον πανικό του γήρατος. «Για ν' αντέξω την αγωνία που συνοδεύει την απώλεια της νιότης έχω ανάγκη την ποιητική "εκδίκηση". Με οποιονδήποτε τρόπο...» έχει πει σε παλιότερη συνέντευξή της.


Αυτήν τη φορά, η Ισπανίδα καλλιτέχνις έρχεται στην Πειραιώς 260 με το Γένεσις 6, 6-7 που αποτελεί το τρίτο μέρος της Τριλογίας του απείρου. Ο τίτλος αναφέρεται στο πρώτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης και συγκεκριμένα στη στιγμή κατά την οποία ο Θεός αποφασίζει να καταστρέψει τη ζωή στον πλανήτη, έχοντας μετανιώσει που δημιούργησε τον άνθρωπο. Η Λίντελ ξεκινά από τον μύθο της Μήδειας για να φτάσει μέχρι την Παλαιά Διαθήκη, αποτυπώνοντας έναν εξουθενωμένο κόσμο που αδυνατεί πλέον να κάνει υπομονή και επιθυμεί να εξαφανιστεί. Με άλλα λόγια, οι ήρωες αποζητούν να αγγίξουν το ιερό μέσα από την (αυτο)καταστροφή.


Mιλώντας για την παράσταση, η ίδια δηλώνει: «Για ακόμα μία φορά εστιάζω σε αυτά που δεν βλέπουμε [...] στις μαύρες τρύπες από τις οποίες δεν μπορεί ούτε το φως να περάσει [...] στην αίσθηση του κενού, τη λαχτάρα μας για αιωνιότητα. Εν ολίγοις, πώς μπορούμε να συνυπάρξουμε με το άπειρο και με τους απογόνους του απείρου; Ίσως ικανοποιώντας μια αρχέγονη ανάγκη για καταστροφή».

 

Ιnfo:

Γένεσις 6, 6-7

Angélica Liddell

Πειραιώς 260 (Η)

30-31 Μαΐου, 21:00

Με ελληνικούς και αγγλικούς υπέρτιτλους

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και Δραματολογία και Κριτική Θεάτρου στο Yale University των ΗΠΑ. Από το 2016 εργάζεται ως κριτικός θεάτρου στη LIFO.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Οι La Fura dels Baus θα αναστατώσουν το Ηρώδειο με τη «Νόρμα» τους
Η προβοκατόρικη ομάδα από τη Βαρκελώνη ανοίγει το Φεστιβάλ Αθηνών στο Ηρώδειο, παραδίδοντας στο αθηναϊκό κοινό, σε συνεργασία με την Εθνική Λυρική Σκηνή, τη δική τους εκδοχή για μια εμβληματική ηρωίδα του οπερατικού ρεπερτορίου.
Οι C. for Circus αναζητούν στις «Μεταμορφώσεις» του Οβίδιου αναλογίες με τη βία της καθημερινότητας
Η Ειρήνη Μακρή και ο Παύλος Παυλίδης, δύο εκ των μελών της πολυπληθούς θεατρικής ομάδας, σκηνοθετούν στο Φεστιβάλ Αθηνών το έργο του Ρωμαίου ποιητή, σχολιάζοντας την τρομακτική ανοχή που επιδεικνύουμε προς την καθημερινή βία.
Himmelweg (Ο δρόμος για τον ουρανό)
Σ' ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης Εβραίων κοντά στην Πράγα στήνεται ένα παιχνίδι εντυπώσεων.
Φεστιβάλ Αθηνών 2019: In situ
Με την περφόρμανς μακράς διάρκειας In situ, η χορεύτρια και χορογράφος Έλενα Αντωνίου επιχειρεί να δημιουργήσει ένα ζωντανό έκθεμα στο «εδώ» και το «τώρα» ενός μουσειακού χώρου.
Φεστιβάλ Αθηνών 2019: Χρύσιππος
Ο Θάνος Σαμαράς αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία και τη συνολική σκηνική σύλληψη ενός ακόμα αιρετικού έργου του διεθνώς αναγνωρισμένου Δημήτρη Δημητριάδη.
Φεστιβάλ Αθηνών 2019: Γένεσις 6, 6-7
Στο έργο της Ανχέλικα Λίντελ, τρίτο μέρος της Τριλογίας του απείρου, συναντιούνται η ποίηση με το θέατρο και ο μύθος της Μήδειας με την Παλαιά Διαθήκη.
Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης ανεβάζει τον «Οιδίποδα Τύραννο» στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου
Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα στο Αρχαίο θέατρο Δωδώνης, στα Γιάννενα, και μετά την παρουσίασή της στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου θα συνεχίσει την περιοδεία της σε όλη την Ελλάδα.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Το Εθνικό Θέατρο μετά την πανδημία: Όσα ειπώθηκαν στη συνάντηση με τον Δημήτρη Λιγνάδη
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου συνόψισε τις δράσεις τους το διάστημα της καραντίνας, αναφέρθηκε στις νέες συνθήκες των προβών και σε όσα θα δούμε το προσεχές διάστημα.
Θέατρο Προσκήνιο: Αυτό θα είναι το επόμενο βήμα του Δημήτρη Καραντζά
Η LiFO παρουσιάζει αποκλειστικά τον νέο θεατρικό χώρο που θα διευθύνει καλλιτεχνικά ο Δημήτρης Καραντζάς από το φθινόπωρο και όλα τα σχέδιά του για το προσεχές διάστημα.
Ο Αναστάσης Ροϊλός θα μετακόμιζε στην Ιαπωνία, αλλά προέκυψαν οι «Άγριες Μέλισσες»
Ένας από τους πιο αγαπημένους νέους ηθοποιούς μιλά για τον ρόλο του «Νικηφόρου» και τη σαρωτική επιτυχία του σίριαλ «Άγριες Μέλισσες», λέει «όχι» στο εμπορικό θέατρο και θυμάται τα παιδικά του χρόνια.
50 χρόνια από την πρώτη, «άγνωστη» παρουσίαση του πολύκροτου μιούζικαλ «Hair» στην Ελλάδα
Τα τραγούδια, το γυμνό στο θέατρο, ο Λευτέρης Βουρνάς, η παράσταση του Γιάννη Πετρίτση το 1970, ο Λεωνίδας Χρηστάκης και οι απόψεις του Μίκη Θεοδωράκη για το «Hair» και την αντικουλτούρα.
«Το Θεάτρο της Δευτέρας»: η ιστορία μιας εκπομπής που έμαθε το θέατρο στους Έλληνες
Πώς μία ολόκληρη γενιά έμαθε το παγκόσμιο θέατρο και το κλασικό ρεπερτόριο χάρη σε μια τηλεοπτική εκπομπή της παλιάς ασπρόμαυρης ΕΡΤ.
Όταν ο Τένεσι Ουίλιαμς είχε διαλέξει τα αγαπημένα του τραγούδια
Με αφορμή τη σημερινή διαδικτυακή προβολή του «Λεωφορείο ο Πόθος» με την Γκίλιαν Άντερσον, ξανακούμε μια ραδιοφωνική εκπομπή του 1978 στην οποία ο συγγραφέας επέλεγε τα αγαπημένα του μουσικά κομμάτια.
 Αυτή την άνοιξη είδαμε την τέχνη στις οθόνες μας
Πόσο προετοιμασμένοι ήταν και πώς ανταποκρίθηκαν οι πολιτιστικοί οργανισμοί της Ελλάδας στην ανάγκη για διάθεση ψηφιακού πολιτιστικού προϊόντος κατά τη διάρκεια του lockdown και πώς θα δημιουργηθεί το επόμενο διάστημα ψηφιακή τέχνη που να έχει λόγο ύπαρξης, μέχρι να επιστρέψουμε στα θέατρα, στα σινεμά και στις συναυλίες;
Ταξίδι στα βάθη του Αμαζονίου με τον Σάιμον ΜακΜπέρνι και το ψηφιακό κανάλι του Ιδρύματος Ωνάση
Δείτε από σήμερα online την εξαιρετική παράσταση «The Encounter» που είχε παρουσιαστεί στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση το 2016.
Κώστας Κουτσολέλος: «Tι είχαμε, τι χάσαμε!»
Ηθοποιός και σκηνοθέτης. Γεννήθηκε και ζει στην Καλλιθέα. Σε μια σαρωτική ανακεφαλαίωση όσων έζησε και ζήσαμε, μιλά για την άθλια εργασιακή κατάσταση στον χώρο του θεάτρου, την ψεύτικη ομοθυμία των καλλιτεχνών, τις νέες απαγορεύσεις της πανδημίας και την πεζή, τρομακτική ζωή γύρω απ' το Ίντερνετ.
Η ΕΛΣ υποδέχεται την Έξοδο και την άνοιξη με ένα διαδικτυακό φεστιβάλ
Ο Γιώργος Κουμεντάκης εξηγεί πώς η ΕΛΣ προσπαθεί να ξαναβρεί τον βηματισμό της με αισιοδοξία, βαδίζοντας σε αχαρτογράφητα νερά.
Το θέατρο σκιών, η πολύπλοκη λαϊκή τέχνη του Ευγένιου Σπαθάρη
Σαν σήμερα, το 2009, πεθαίνει ο καλλιτέχνης και μαριονετίστας που συνέδεσε το όνομά του με τη φιγούρα του Καραγκιόζη
Δημήτρης Παπαϊωάννου: «Εννοείται ότι θα ξαναζήσουμε μαζί»
Πώς συνδιαλέγεται με τον εγκλεισμό και την απόσταση ένας καλλιτέχνης που κύριο χαρακτηριστικό του είναι το πλησίασμα των σωμάτων; Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου μιλά για το μεγάλο ξεκαθάρισμα της νέας εποχής.
#SupportArtWorkers: Πέντε εργαζόμενοι στις Τέχνες μιλούν για το παρόν και το μέλλον του κλάδου τους
Τι πρέπει να διεκδικηθεί μακροπρόθεσμα από την καλλιτεχνική κοινότητα και τι ελπίζουν να μάθουν, ως σώμα εργαζομένων, από τη δοκιμασία που περνάνε.
O αργός θάνατος του ελληνικού θεάτρου: Ποιος θα τον εμποδίσει;
Ακόμη κι αν διεξαχθούν εκδηλώσεις το καλοκαίρι, ο χώρος του θεάματος έχει ήδη πληγεί επικίνδυνα. Η αγωνία για τα υπό εξαγγελία μέτρα κορυφώνεται. Ένα μόνο είναι σίγουρο: η κρίση του Πολιτισμού θα είναι διαρκής και θα χρειαστεί γενναία αντιμετώπιση.
Η μεγαλύτερη θεατρική απώλεια της δεκαετίας ήταν αυτή του Λευτέρη Βογιατζή
Σαν σήμερα πεθαίνει το 2013 ένας μεγάλος καλλιτέχνης που άλλαξε για πάντα το ελληνικό θέατρο
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή