Ο Παίκτης. Φωτο: Τhomas Aurin
Ο Παίκτης. Φωτο: Τhomas Aurin

 

Ολοκληρώθηκε πριν από λίγο η αναλυτική παρουσίαση του φετινού προγράμματος του Φεστιβάλ Αθηνών 2017, δια στόματος Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Ωστόσο, και πριν παρουσιάσουμε διεξοδικά -σε ρεπορτάζ που ακολουθεί- τα όσα καλλιτεχνικά δρώμενα θα μας συντροφεύσουν φέτος το καλοκαίρι σε Αθήνα και Επίδαυρο, αξίζει να δούμε τις διεθνείς παραγωγές και συνεργασίες με διάσημες θεατρικές ομάδες και σκηνοθέτες, με σημαντικές καλλιτεχνικές φωνές της εποχής μας. 

 

Σύμφωνα δε με τον κύριο Θεοδωρόπουλο, ακριβώς οι διεθνείς παραγωγές του φετινού Φεστιβάλ έρχονται για να αποδείξουν εμπράκτως τις ισχυρές σύγχρονες θεατρικές φωνές που μπορούν ακόμη να θίγουν επίκαιρα ζητήματα, τόσο σε πολιτικό όσο και σε αισθητικό επίπεδο. Ας σημειωθεί μόνο ότι στο Φεστιβάλ επιστρέφει ο Ελβετός σκηνοθέτης Μίλο Ράου με το τρίτο μέρος της Ευρωπαϊκής Τριλογίας, την Αυτοκρατορία, που καταπιάνεται με το νόημα της πατρίδας και της φυγής στο πλαίσιο της σημερινής προσφυγικής κρίσης, ενώ η νεαρή Πολωνή σκηνοθέτις Μάρτα Γκόρνιτσκα εξετάζει τις σύγχρονες εθνικιστικές τάσεις στο έργο της Ύμνος στον έρωτα με πρωταγωνιστή μια μεγάλη χορωδία όπου συμμετέχουν τόσο ηθοποιοί όσο και απλοί Πολωνοί πολίτες. 

 

Ας δούμε, όμως, αναλυτικά το πρόγραμμα των διεθνών παραγωγών. 

 

Φρανκ Κάστορφ

Der Spieler / Ο Παίκτης

του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι

Ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι έγραψε τον Παίκτη σε μια κρίσιμη στιγμή της ζωής του. Μετά από χρόνια εξορίας σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας στη Σιβηρία, επέστρεψε στο σπίτι του και βρήκε τη γυναίκα του ετοιμοθάνατη. Λίγο αργότερα, ο αδελφός του και ο καλύτερός του φίλος βρήκαν πρόωρο θάνατο. Συντετριμμένος, ταξίδεψε στη Γερμανία προκειμένου να ξεφύγει από τους δανειστές του. Πολύ γρήγορα έχασε στον τζόγο τα τελευταία του χρήματα και τα δικαιώματα όλων των βιβλίων του. Έχοντας επειγόντως ανάγκη από χρήματα, έγραψε τον Παίκτη μέσα σε είκοσι έξι ημέρες. Ο Φρανκ Κάστορφ, απερχόμενος καλλιτεχνικός διευθυντής της Φόλκσμπύνε, έχει ήδη διασκευάσει στο παρελθόν μυθιστορήματα του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα. Στον Παίκτη χρησιμοποιεί την τεχνική της ζωντανής κινηματογράφησης, σε συνδυασμό με το χαρακτηριστικό σκηνοθετικό του στυλ και ένα ισχυρό καστ ηθοποιών. Ο σκηνοθέτης βλέπει το λογοτεχνικό μανιφέστο που έγραψε ο Ντοστογιέφσκι για τον εθισμό στα τυχερά παιχνίδια σαν «ένα μεγαλειώδες, ζωηρό, δυναμικό πυροτέχνημα στασιμότητας και ακινησίας», που εμπνέεται από τη σπαρακτική ζωή του συγγραφέα.

Συμπαραγωγή: Volksbühne am Rosa-Luxemburg-Platz & Wiener Festwochen 2011

[ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260]

 

Χέρμπερτ Φριτς

Murmel Murmel / Μουρμουρητό

του Ντίτερ Ροτ

Μουρμουρητό. Φωτο: Τhomas Aurin
Μουρμουρητό. Φωτο: Τhomas Aurin

 

Ένα σχέδιο που κυοφορούνταν εδώ και καιρό στο μυαλό του Γερμανού σκηνοθέτη Herbert Fritsch (Χέρμπερτ Φριτς) ζωντανεύει. Πρόκειται για τη νουβέλα του Dieter Roth (Ντίτερ Ροτ) Μουρμουρητό, που κυκλοφόρησε το 1974 με αυτοέκδοση. Στις 178 σελίδες του βιβλίου, ενός λεπτού τόμου σχήματος octavo, επαναλαμβάνεται μία μόνο λέξη: «Murmel». Στις αρχές της δεκαετίας του '80, ο Ροτ έδωσε την άδεια στον Φριτς να διασκευάσει το έργο του για το θέατρο. Το 2012 ο Φριτς εκπλήρωσε την υπόσχεσή του για πρώτη φορά. Από τους σημαντικότερους ηθοποιούς που συνδέθηκαν με τη Φόλκσμπύνε, τα τελευταία χρόνια ο Φριτς έχει καθιερωθεί ως σκηνοθέτης με τις βραβευμένες μαύρες κωμωδίες του. Στην ξεκαρδιστική, θεοπάλαβη παράστασή του, δεκατέσσερις ηθοποιοί μουρμουρίζουν αδιαλείπτως τη μοναδική λέξη του βιβλίου και μεταμορφώνουν το κείμενο σε μια υπνωτιστική, ψυχεδελική εμπειρία που δικαιώνει τον εκλιπόντα πλέον Ροτ, πληθωρικό, πειραματικό καλλιτέχνη που το έργο του διακρίνεται για τη δεξιοτεχνία, την άγρια ενέργεια και τη σκοτεινή του αίσθηση.

 

Ρενέ Πόλλες

I Love you, but I've Chosen Entdramatisierung / Σ' αγαπώ, αλλά επέλεξα την αποδραματοποίηση

Σ' αγαπώ, αλλά επέλεξα την αποδραματοποίηση. Φωτο: Lenore Blievernicht
Σ' αγαπώ, αλλά επέλεξα την αποδραματοποίηση. Φωτο: Lenore Blievernicht

 

Εδώ και τριάντα χρόνια, ο σκηνοθέτης και δραματουργός René Pollesch (Ρενέ Πόλλες) προσπαθεί να επινοήσει μια νέα θεατρική γλώσσα. Έχει εμπνευστεί επανειλημμένως από κείμενα κορυφαίων κοινωνιολόγων προκειμένου να πραγματευτεί επί σκηνής επίκαιρα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, με αναφορές στην ποπ κουλτούρα. Στη συγκεκριμένη παράσταση, θέτει προς προβληματισμό έννοιες όπως το σπίτι/μη-σπίτι, η επικοινωνία και η αποτυχία της επικοινωνίας. Η ιδέα του βιοτικού και βιώσιμου χώρου μπορεί να είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Μπορεί να είναι δύσκολο να την αντιληφθεί κανείς υπό συγκεκριμένους όρους, ακόμα και μέσα από έναν εποικοδομητικό διάλογο. Το ίδιο ισχύει και για την έννοια του «μέλλοντος». Ίσως τελικά να μην υφίστανται ως έννοιες ούτε το «σπίτι» ούτε το «μέλλον». Μια καυστική, αστεία παράσταση που θέτει σημαντικά φιλοσοφικά ερωτήματα γύρω από την πολιτική, τον χρόνο, τον χώρο, την πραγματικότητα και την πρόοδο, και θα διαδραματίζεται στα φορτηγά του «Rollende Road Show» της Φόλκσμπύνε.
[ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260]

 

Μάστερκλας με τον Χανς-Τις Λέμαν

Το μεταδραματικό θέατρο, ο Ρενέ Πόλλες και η βερολινέζικη Φόλκσμπύνε

Με αφορμή το αφιέρωμα στη Φόλκσμπύνε, προσκεκλημένος του Φεστιβάλ είναι ο σπουδαίος Γερμανός θεωρητικός του θεάτρου Hans-Thies Lehmann (Χανς-Τις Λέμαν). Συγγραφέας της μελέτης-ορόσημο Postdramatisches Theater (1999, Μεταδραματικό θέατρο), ο Λέμαν θα δώσει μάστερκλας με τίτλο «Το μεταδραματικό θέατρο, ο Ρενέ Πόλλες και η βερολινέζικη Φόλκσμπύνε». Θα αναλυθεί η έννοια του μεταδραματικού θεάτρου και οι διάφορες παρανοήσεις του όρου, καθώς και η συμβολή της Φόλκσμπύνε και σημαντικών δημιουργών που έχουν συνδεθεί με το εμβληματικό αυτό θέατρο, στη διεθνή σκηνή.

 

Ρόμπερτ Γουίλσον – Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ

Letter to a Man / Γράμμα σ' έναν άντρα

Βασισμένο στα ημερολόγια του Νιζίνσκι

Γράμμα σ' έναν άντρα
Γράμμα σ' έναν άντρα

 

Οι σπουδαίοι Ρόμπερτ Γουίλσον και Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ ενώνουν τις δυνάμεις τους για να διεισδύσουν στο διαλυμένο μυαλό ενός από τους διασημότερους χορευτές όλων των εποχών, του Βάσλαβ Νιζίνσκι. Η σόλο παράσταση βασίζεται στα ημερολόγια του εμβληματικού χορευτή, ένα πραγματικό έργο τέχνης που καταγράφει την κάθοδό του στην τρέλα και σκιαγραφεί τη βασανισμένη σεξουαλικότητα και πνευματικότητά του, όπως επίσης και την τρικυμιώδη σχέση του με τον ιδρυτή των Ρωσικών Μπαλέτων, ιμπρεσάριο Σεργκέι Ντιαγκίλεφ, στον οποίον αναφέρεται και το γράμμα του τίτλου. Η παρτιτούρα του Χαλ Γουίλνερ, εν είδει κολάζ, συνυφαίνει ηχητικά αποσπάσματα από το ημερολόγιο με τραγούδια και μουσικές των Τομ Γουέιτς, Άρβο Περτ, Χένρυ Μαντσίνι και του Σοβιετικού φουτουριστή συνθέτη Αλεξάντερ Μοσόλοφ. Γοητευμένος εδώ και καιρό από το ημερολόγιο του Νιζίνσκι, ο Μπαρίσνικοφ, κορυφαίος χορευτής της γενιάς του, άλλοτε χορεύει και άλλοτε τρεκλίζει μέσα στο τοπίο του Γουίλσον, καθώς παρουσιάζει μιαν εκπληκτική, συγκινητική μαρτυρία των τελευταίων στιγμών διαύγειας στη ζωή ενός ανθρώπου. Όπως έγραψε ο Χένρυ Μίλλερ: «Αν δεν είχε καταλήξει στο άσυλο, ο Νιζίνσκι-συγγραφέας θα γινόταν ισάξιος με τον Νιζίνσκι-χορευτή».

Παραγωγή: Change Performing Arts και Baryshnikov Productions. Σε συνεργασία με την: Αττική Πολιτιστική Εταιρεία (Attiki Cultural Society).

Ανάθεση: Spoleto Festival dei 2Mondi, BAM, Cal Performances, University of California, Berkeley, Center for the Art of Performance at UCLA, Théâtre De La Ville

[ΘΕΑΤΡΟ ΟΛΥΜΠΙΑ]

 

Ζυλιέν Γκοσλέν – Si vous pouviez lécher mon cœur

Les Particules élémentaires / Τα στοιχειώδη σωματίδια

του Μισέλ Ουελμπέκ

Έχοντας μαγέψει το κοινό με το 2066 του Ρομπέρτο Μπολάνιο, που παρακολουθήσαμε πέρυσι, ο τριαντάχρονος Ζυλιέν Γκοσλέν (Julien Gosselin), από τους πιο δυναμικούς σύγχρονους Γάλλους σκηνοθέτες, επιστρέφει στο Φεστιβάλ Αθηνών με τα Στοιχειώδη σωματίδια του βραβευμένου, αλλά και αμφιλεγόμενου Μισέλ Ουελμπέκ (1998). Στη διασκευή του ο Γκοσλέν αξιοποιεί το εγγενώς θεατρικό, πολυφωνικό, μεταμοντέρνο ύφος του συγγραφέα για να ζωντανέψει ένα βιβλίο που συνιστά ανατρεπτική εκδοχή του κλασικού οικογενειακού μυθιστορήματος. Δέκα ηθοποιοί επί σκηνής ενσαρκώνουν τόσο τους χαρακτήρες όσο και τους αφηγητές. Η ζωντανή μουσική, ο φωτισμός και η χρήση βίντεο συνθέτουν ένα σύμπαν γυμνό από άλλες διακοσμητικές λεπτομέρειες. Οι δύο βασικοί χαρακτήρες, ο σεξουαλικά καταπιεσμένος Μισέλ και ο σεξομανής Μπρουνό, προσωποποιούν την παρακμή των δυτικών κοινωνιών. Οι θεματικές του Ουελμπέκ –έλλειψη αγάπης και στοργής μέσα σ' έναν αδιάφορο κόσμο– είναι ακόμα πιο επίκαιρες σήμερα. Όπως αναφέρει ο σκηνοθέτης: «Για μένα είναι προφανές ότι εγώ, δηλαδή όλοι μας είμαστε η σημερινή εκδοχή του Μισέλ και του Μπρουνό». Ο Γκοσλέν παίζει με τις προσδοκίες που έχουν οι θεατές για τους χαρακτήρες, την αφήγηση και την ταύτιση, με στόχο να μας προσφέρει μια ριζοσπαστική εκδοχή των αντιλήψεών μας περί ταυτότητας.

Συμπαραγωγή: Si vous pouviez lécher mon cœur, Théâtre du Nord -Théâtre National Lille Tourcoing Région Nord Pas-de-Calais, Le Festival d'Avignon, Le Phénix de Valenciennes, La Rose des vents, Scène Nationale Lille Métropole -Villeneuve d'Ascq, Le Théâtre de Vanves et Le Mail, Scène Culturelle de Soissons.

Υποστήριξη: Ministère de la Culture et de la Communication / DRAC Hauts de France, Conseil Régional Nord Hauts de France, SACD Beaumarchais, Conseil Général du Pas de Calais και la Ville de Lille. Η ομάδα Si vous pouviez lécher mon cœur και ο Julien Gosselin συνεργάζονται με τα: Phénix scène nationale Valenciennes· pôle européen de création, TNT -Théâtre National Toulouse και Théâtre National de Strasbourg. Υπό την αιγίδα του Γαλλικού Ινστιτούτου

[ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260]

 

 

Μίλο Ράου – International Institute of Political Murder

Empire / Αυτοκρατορία

Ποια μορφή θα έχει η νέα Ευρώπη; Μήπως η λέξη «πατρίδα» έχει αποκτήσει μια καινούργια έννοια; Μετά το Dark Αges, που παρακολουθήσαμε πέρυσι, ο διακεκριμένος Ελβετός σκηνοθέτης Μίλο Ράου επανέρχεται φέτος στο Φεστιβάλ Αθηνών με το Empire, το φινάλε της Ευρωπαϊκής Τριλογίας, μιας τριετούς διερεύνησης του ουμανιστικού μύθου και της πραγματικότητας της Ευρώπης, που μας παρουσιάζει τις βιογραφίες προσφύγων. Ηθοποιοί από την Ελλάδα, τη Συρία και τη Ρουμανία αφηγούνται ιστορίες βασανιστηρίων, φυγής, θρήνου, θανάτου και αναγέννησης. Τι συμβαίνει με τους ανθρώπους που έχουν χάσει την πατρίδα τους και τα υπάρχοντά τους; Η Ευρώπη παρουσιάζεται σαν μια κατακερματισμένη ήπειρος με αβέβαιο μέλλον. Τρία χρόνια στοχασμού πάνω στις πολιτισμικές ρίζες και το πολιτικό παρόν και μέλλον της Ευρώπης φτάνουν στο τέλος τους, με ένα επικών διαστάσεων προσωπικό πορτρέτο μιας μυθικής αυτοκρατορίας. Οι Ευρωπαίοι ως κομιστές των αρχαίων παραδόσεων στέκονται απέναντι στον homo migrans, τον άνθρωπο μετανάστη. Στην παράσταση παίζουν, μεταξύ άλλων, η Μάγια Μόργκενστερν και ο Ακύλλας Καραζήσης, ενώ η μουσική είναι της Ελένης Καραΐνδρου.
Παραγωγή: IIPM - International Institute of Political Murder.

Συνεργασία: Zürcher Theater Spektakel, Schaubühne am Lehniner Platz Berlin και steirischer herbst festival Graz.

Χορηγία: Κυβερνήτης Δήμαρχος του Βερολίνου - Κυβερνητικό Συμβούλιο - Τομέας Πολιτισμού, Hauptstadtkulturfonds Berlin, Pro Helvetia και Migros-Kulturprozent.

Ευγενική υποστήριξη: Kulturförderung Kanton St. Gallen και Schauspielhaus Graz.

Στην αραβική, ελληνική, κουρδική και ρουμανική γλώσσα με ελληνικούς και αγγλικούς υπέρτιτλους

[ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260]

 

Αφσανέχ Μαχιάν – Shieveh Theatre Company

Από το υπόγειο στην ταράτσα

της Μαχίν Σαντρί

Το θέατρο-ντοκουμέντο της Μαχίν Σαντρί, σε σκηνοθεσία της Αφσανέχ Μαχιάν, αφηγείται την ιστορία των «Yellow Dogs», ενός αντεργκράουντ ροκ συγκροτήματος από την Τεχεράνη. Αντιμέτωπο με τις δυσκολίες της ζωής στο Ιράν, το συγκρότημα μετανάστευσε στη Νέα Υόρκη. Το 2013, ένα από τα μέλη του συγκροτήματος δολοφόνησε τρία και τραυμάτισε ένα από τα υπόλοιπα μέλη.
Κατόπιν αυτοκτόνησε. Το βραβευμένο έργο, που έχει λάβει εγκωμιαστικές κριτικές, δομείται σε τέσσερις μονολόγους που μπλέκονται μεταξύ τους: από την αδελφή του δολοφόνου, τον μοναδικό επιζώντα, την κοπέλα του ντράμερ και έναν παλιό φίλο. Ο κάθε μονόλογος αποκαλύπτει και μια διαφορετική πτυχή της σύγχρονης ιρανικής ζωής: καταπίεση, μετανάστευση, μουσική, κουλτούρα των ναρκωτικών. Η παράσταση μας ταξιδεύει από ένα υπόγειο στην Τεχεράνη σε μια ταράτσα στο Μπρούκλυν, σκιαγραφώντας με μελανά χρώματα την εμπειρία του να είναι κανείς μετανάστης.

[ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260]

 

Ρομέο Καστελλούτσι – SocÌetas Raffaello Sanzio

Democracy in America

Φωτο: Guido Mencari
Φωτο: Guido Mencari

 

Το 1835 ο Γάλλος διπλωμάτης Αλεξίς ντε Τοκβίλ (1805-1859) έγραψε ένα δίτομο δοκίμιο για την ανθούσα δημοκρατία των Ηνωμένων Πολιτειών με τίτλο Η δημοκρατία στην Αμερική. Το δοκίμιο του Τοκβίλ, ένα από τα πρώτα θεμελιώδη κείμενα που ανέλυσαν το αναδυόμενο μοντέλο δημοκρατίας, υποδεικνύει ένα νέο πολιτικό όραμα για τη Δύση, ενώ συγχρόνως διαβλέπει την παρακμή της αρχαίας ελληνικής δημοκρατίας και την κόπωση της Ευρώπης. Εμπνευσμένος από το έργο του Τοκβίλ, ο Καστελλούτσι με την παράσταση αυτή θα επιχειρήσει να αναδείξει τις σκοτεινές πλευρές της «δημοκρατικής τυραννίας», η οποία, εν ονόματι της πλειοψηφίας, αδρανοποιεί τον πολίτη και περιορίζει τις θεμελιώδεις ελευθερίες του. Μεταφέροντάς μας στην εποχή του Τοκβίλ και στον κοινοτικό βίο των Πουριτανών και των ιθαγενών της Αμερικής, ο Ιταλός δημιουργός φωτίζει το φαινόμενο της δημοκρατίας στην εποχή μας. Το θέαμα και η ισχύς έχουν πλέον υποκαταστήσει την εμπειρία της Τραγωδίας, της υπέρτατης, κατά Καστελλούτσι, μορφής αυτοσυνείδησης και πολιτικής ταυτότητας του ατόμου. Σε ανάστροφη πορεία, ο Καστελλούτσι μας καλεί να ανακαλύψουμε τους σπόρους του νεότερου δημοκρατικού πολιτεύματος πολύ πριν αυτό βλαστήσει και εξαπλωθεί στον Δυτικό κόσμο.

Εκτέλεση παραγωγής: Socìetas Συμπαραγωγή, deSingel International Artcampus, Wiener Festwochen, Festival Printemps des Comédiens à Montpellier, National Taichung Theatre (Taichung), Holland Festival (Άμστερνταμ), Schaubühne-Berlin, Festival d'Automne à Paris με το MC93 Maison de la Culture de Seine-Saint-Denis à Bobigny, Le Manège - Scène nationale de Maubeuge, Teatro Arriaga Antzokia de Bilbao, S o Luiz Teatro Municipal (Λισαβόνα), Peak Performances Montclair State University (ΗΠΑ).

Συμμετοχή: Théâtre de Vidy-Lausanne και Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου.

Υποστήριξη: Ministero Beni e Attività Culturali, Regione Emilia Romagna, Comune di Cesena

[ΘΕΑΤΡΟ ΟΛΥΜΠΙΑ]

 

Forced Entertainment

Complete Works: Table Top Shakespeare / Όλος ο Σαίξπηρ σ' ένα τραπέζι

Όλος ο Σαίξπηρ σ' ένα τραπέζι. Φωτο: Hugo Glendinning
Όλος ο Σαίξπηρ σ' ένα τραπέζι. Φωτο: Hugo Glendinning

 

Αλατιέρα και πιπεριέρα στη θέση του βασιλιά και της βασίλισσας αντίστοιχα. Βάζο στη θέση του πρίγκιπα. Σπιρτόκουτο στη θέση του υπηρέτη. Χαρτί υγείας στη θέση του πανδοχέα. Μπουκάλι νερό στη θέση του αγγελιαφόρου. Μέσα σε εννιά μέρες, οι ερμηνευτές της Forced Entertainment δημιουργούν συμπυκνωμένες εκδοχές όλων των έργων του Σαίξπηρ, το ένα μετά το άλλο, μέσα από 36 μικρογραφίες έργων του, χρησιμοποιώντας καθημερινά αντικείμενα τα οποία υποκαθιστούν τους χαρακτήρες. Η δράση εκτυλίσσεται στην επιφάνεια ενός τραπεζιού, μια θεατρική σκηνή ενός μέτρου όπου τα έργα ζωντανεύουν σε μορφή μινιατούρας μέσα από απλές, χειροποίητες μαριονέτες. Στο Όλος ο Σαίξπηρ σ' ένα τραπέζι, οι ερμηνευτές εξερευνούν τη δύναμη της αφήγησης μέσα από αυτήν την απλή και ιδιαίτερη σύνοψη των έργων του Σαίξπηρ –κωμωδίες, τραγωδίες, ιστορικά και όψιμα έργα– δημιουργώντας ζωηρούς όσο και παράξενους κόσμους.

Παραγωγή: Forced Entertainment.

Συμπαραγωγή: Berliner Festspiele - Foreign Affairs Festival & Theaterfestival Basel.

Χωρίς ελληνικούς υπέρτιτλους

[ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260]

 

Μάρτα Γκόρνιτσκα

The Hymn to Love / O ύμνος στον έρωτα

Η Πολωνή σκηνοθέτιδα και ιδρύτρια της ρηξικέλευθης ομάδας Χορός Γυναικών, Μάρτα Γκόρνιτσκα (Marta Gόrnicka), παρουσιάζει το τελευταίο μέρος του τρίπτυχου (M)other Courage, όπου στηλιτεύεται η υποκρισία της Πολωνίας και κατ' επέκταση ολόκληρης της Ευρώπης στο ζήτημα των ανθρωπιστικών αξιών. Η γηραιά ήπειρος συσπειρώνεται, καθώς το ένα έθνος μετά το άλλο κραυγάζει: «Δώστε μας την πατρίδα μας πίσω»! Ο χορός, που διαδοχικά τραγουδά, φωνάζει και ψιθυρίζει, παρελαύνει ενίοτε επί σκηνής, σαν να πρόκειται περί στρατιωτικής μπάντας. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, όπως μας θυμίζει το «Τραγούδι του έθνους που λησμονεί». Η Γκόρνιτσκα στηλιτεύει την πανάρχαια λογική του «εμείς» εναντίον «αυτών» και θολώνει τα όρια μεταξύ «εαυτού» και «άλλου». Η περίτεχνη μουσική ενορχήστρωση της Teoniki Rozynek απογειώνει τη φωνητική δύναμη του χορού, σε μια δυνατή παράσταση που είναι συγχρόνως πολεμική ιαχή και καμπανάκι για την Ευρώπη. Το ετερόκλητο καστ περιλαμβάνει άντρες και γυναίκες, ενήλικες και παιδιά, επαγγελματίες και ερασιτέχνες.

Συμπαραγωγή των: The chorus of women Foundation, Polish Theatre in Poznan, Ringlokschuppen Ruhr, Maxim Gorki Theater.

Σε συνεργασία με τα: Goethe-Institut, Center for Contemporary Art Ujazdowski Castle.

Συγχρηματoδότηση από τον Δήμο Βαρσοβίας, τον Δήμο Πόζναν και το Kunststiftung NRW

[ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260]

 

Δείτε αναλυτικά όλο το πρόγραμμα ΕΔΩ