Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Ο Γιάννης Αγγελάκας αφηγείται τη ζωή του στη LIFO

Μουσικός. Γεννήθηκε στη Νεάπολη κι εξακολουθεί να ζει στη Θεσσαλονίκη. Αντέχει τον Καζαντζίδη μόνο τις Κυριακές και διακατέχεται από το σύνδρομο του χαμένου φτωχοπαραδείσου.
M. HULOT
Από μικρός, όταν με ρωτούσανε «τι θέλεις να γίνεις;», σκεφτόμουν πως δεν ήθελα να γίνω τίποτα. Σιγά-σιγά όμως, όσο άκουγα αυτή την υπέροχη μουσική, καταλάβαινα πως ήθελα να ασχοληθώ μαζί της, να αφοσιωθώ σ' αυτήν και να βουτήξω μέσα της. Φωτο: Πέτρος Νικόλτσος/LIFO

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Νεάπολη της δεκαετίας του '60, μια φτωχοσυνοικία -τότε- της Θεσσαλονίκης. Θυμάμαι χαμόσπιτα, αλάνες και γειτονιές ανθρώπων δεμένων μεταξύ τους μέσα στην ανέχεια, να δουλεύουν, να γλεντάνε, να καυγαδίζουν, να μονοιάζουν, κι εμείς παιδιά -πολλά παιδιά- ξαμολημένα στους δρόμους, να παίζουμε τα καλοκαίρια απ' το πρωί μέχρι το βράδυ, μέχρι να μας μαζέψουν με το ζόρι στο σπίτι. Διακατέχομαι κι εγώ από το σύνδρομο του χαμένου φτωχοπαραδείσου.

 

• Μικρός μου άρεσε να στήνω μικρές θεατρικές παραστάσεις μπροστά στα άλλα παιδιά, υποδυόμενος όλους τους ήρωες των αυτοσχέδιων ιστοριών μου, πράγμα που ενοχλούσε τον πατέρα μου. Όποτε με ανακάλυπτε, με τράβαγε κατευθείαν στο σπίτι. Υποψιάζομαι πως αυτό μου το βίτσιο τον τρόμαζε σαν προοίμιο, ίσως, μιας μελλοντικής μου ομοφυλοφιλίας - πράγμα για το οποίο αργότερα διαψεύστηκε πανηγυρικά.

 

Πρώτη μου μουσική μνήμη είναι η «Συννεφιασμένη Κυριακή» του Τσιτσάνη και ο Καζαντζίδης στα ραδιόφωνα κάθε Κυριακή. Ακόμα και σήμερα, τον Καζαντζίδη μόνο Κυριακές τον αντέχω.

 

• Ύστερα ήρθε η εφηβεία. Η έντασή της είχε πια μεταφερθεί μέσα σε ασφυκτικά διαμερίσματα, σε κακόγουστες πολυκατοικίες, και οι πρώτες μουσικές μεταπολιτευτικές απογοητεύσεις μου -κακοφορμισμένα «αντάρτικα» και κνίτικες μπαλάντες- γρήγορα ξεπεράστηκαν με τις ενθουσιώδεις ακροάσεις των Beatles, Rolling Stones, Pink Floyd. Το μυαλό μου, η καρδιά μου και το σώμα μου είχαν βρει επιτέλους το μονοπάτι της απελευθέρωσης.

 

Με τον Γιώργο Καρρά στα γρήγορα αγοράσαμε κιθάρες και αρχίσαμε να ψάχνουμε τα μαγικά ακόρντα. Λίγο αργότερα έπεσε στα χέρια μου το «Rise and fall of Ziggy Stardust» του Ντέιβιντ Μπόουι - το άκουσα πρώτη φορά στα ακουστικά, αργά το βράδυ, ανάμεσα σε διαβάσματα για το λύκειο. Όλοι στο σπίτι κοιμούνταν. Όταν έβγαλα τα ακουστικά κάτι είχε αλλάξει πια μέσα μου για πάντα.

 

 

Δεν πρόκειται ποτέ να μείνω μόνος, στη χειρότερη περίπτωση θα 'μαι με τον Θεό». Αυτή η φράση του Χένρι Μίλερ με σημάδεψε από έφηβο. Πάντα πορεύομαι με φίλους και φίλοι είναι αυτοί που μαζί κοιτάνε στο ίδιο σημείο του ορίζοντα και πηγαίνουν σκουντουφλώντας προς τα κει χαρούμενοι. Ο άντρας που διεγείρει τη δημιουργικότητά μου είναι ο φίλος. Η γυναίκα που διεγείρει τη δημιουργικότητά μου είναι ο έρωτας. Ή μήπως όλα είναι έρωτας; Άντε βγάλε άκρη.

 

• Από μικρός, όταν με ρωτούσανε «τι θέλεις να γίνεις;», σκεφτόμουν πως δεν ήθελα να γίνω τίποτα. Σιγά-σιγά όμως, όσο άκουγα αυτή την υπέροχη μουσική, καταλάβαινα πως ήθελα να ασχοληθώ μαζί της, να αφοσιωθώ σ' αυτήν και να βουτήξω μέσα της. Ήμουν αποφασισμένος και κάπου βαθιά μέσα μου σίγουρος ότι θα τα καταφέρω, παρ' ότι οι αντικειμενικές συνθήκες ήταν όλες σκληρά εναντίον μου.

 

• Στη Νεάπολη, το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '70, εκτός από το εργατικό κίνημα, το ΚΚΕ και τα λοιπά, υπήρχε και μια ζωντανή -ας την πούμε ροκ- μουσική σκηνή. Μια κοινότητα από υπέροχους αλητάμπουρες που είχαν γράψει στ' αρχίδια τους τη δήθεν πολιτική και την ίδια τους τη φτώχια και τζαμάρανε με διάφορα σχήματα σε υπόγεια, σε μισοερειπωμένες αποθήκες βενζινάδικων με φτηνά νοίκια, κι όπου, τέλος πάντων, μπορούσαν να στηθούν δυο ενισχυτές και ένα ψευτοσέτ τύμπανα. Hard rock, heavy metal, punk rock, τα πάντα μπορούσες να ακούσεις, φτάνει να ήξερες πού και πότε.

 

Οι Μοβ είχαν ήδη δισκογραφήσει και ήταν θρύλοι και οι Γκρόβερ ετοίμαζαν τα πρώτα τους τραγούδια που θα έμπαιναν αργότερα στη θρυλική συλλογή «Διατάραξη κοινής ησυχίας». Εκεί γύρω ξεκινήσαμε με τον Καρρά να στήνουμε τις Τρύπες. Τα πρώτα μας τραγούδια, τα «Ασφάλεια», «Νταβατζής», «Άσχημο όνειρο», τα πρωτοπαίξαμε σε ένα live στα Πανεπιστήμια με τον συχωρεμένο Μιχάλη Κανατίδη στην κιθάρα, τον Κώστα Φλωροσκούφη στα τύμπανα και τον Γιώργο Χριστιανάκη στα πλήκτρα. Η συνέχεια, για όσους μας αγάπησαν, είναι λίγο πολύ γνωστή.

 

Τη δεκαετία '82-'92, με τον Μπάμπη Παπαδόπουλο πλέον στην κιθάρα, πεινώντας και διψώντας, ηχογραφήσαμε τρεις δίσκους και κάναμε αρκετά υπέροχα live σε περιορισμένα αλλά φανατικά ακροατήρια. Παρ' όλα αυτά, έκανα διάφορες δουλειές για να μπορώ να στέκομαι στα πόδια μου και να συνεχίζω: μάζευα σταφύλια στην Κρήτη, σερβιτόρος, DJ, εργάτης, μα πάντα στο βάθος μουσικός με πίστη, συνείδηση και ελπίδα.

 

Μετά το '93, το σκηνικό με τις Τρύπες άλλαξε αναπάντεχα. Η επιβίωση είχε κερδηθεί, μα ποιος χορταίνει μόνο με επιβίωση; Από κει και πέρα, είχαμε να δείξουμε στον εαυτό μας γιατί βρεθήκαμε εκεί που βρεθήκαμε. Ζούσαμε πια σε μια παρανοϊκή χώρα από φοβισμένους φτωχοδιάβολους που πίστευαν πως τίποτα καλύτερο δεν μπορούσε να τους συμβεί από το να τρώνε, να χέζουν και να βλέπουν τηλεόραση. Όποιος μπορούσε να τους εξασφαλίσει αυτό ήταν η αρχηγάρα τους.

 

Η αισθητική, η ηθική, ο αυτοσεβασμός, η αλληλεγγύη, η αγωνία για εξέλιξη είχαν πάει κατά διαόλου. Τα βάλαμε με όλους και με όλα. Τις φάγαμε, αλλά δώσαμε κιόλας. Δόξα τω Θεώ, το γλεντήσαμε. Το ευχάριστο ήταν ότι πολύς κόσμος το γλεντούσε μαζί μας.

 

Τρομάζω καμιά φορά όταν σκέφτομαι τι μπορεί να κρύβουν αυτοί οι άνθρωποι πίσω από τον φερετζέ του εθνικισμού και της θρησκοληψίας. Έμαθα ότι ο Άνθιμος είναι εναντίον της φορολόγησης της εκκλησιαστικής επιχειρηματικότητας, γιατί τα κέρδη της, λέει, τα δίνουν υπέρ των φτωχών - εννοεί μερικά συσσίτια που μοιράζει η Εκκλησία; Όλοι ξέρουμε πως αν συνέβαινε κάτι τέτοιο πραγματικά, θα έτρωγε και θα έπινε στην υγειά του όλη η πόλη για αρκετά χρόνια, χωρίς να χρειάζεται καν να δουλεύει κανείς.

 

• «Δεν πρόκειται ποτέ να μείνω μόνος, στη χειρότερη περίπτωση θα 'μαι με τον Θεό». Αυτή η φράση του Χένρι Μίλερ με σημάδεψε από έφηβο. Πάντα πορεύομαι με φίλους και φίλοι είναι αυτοί που μαζί κοιτάνε στο ίδιο σημείο του ορίζοντα και πηγαίνουν σκουντουφλώντας προς τα κει χαρούμενοι. Ο άντρας που διεγείρει τη δημιουργικότητά μου είναι ο φίλος. Η γυναίκα που διεγείρει τη δημιουργικότητά μου είναι ο έρωτας. Ή μήπως όλα είναι έρωτας; Άντε βγάλε άκρη.

 

Και οι πιο μεγάλοι έρωτες κάποτε τελειώνουν. Στη ζωή εννοώ, γιατί στο σινεμά, στα βιβλία και στην καλλιτεχνική φαντασία γενικώς, τα πράγματα μπορεί να εξελιχθούν και καλύτερα. Ο έρωτας με τις Τρύπες κάποτε τέλειωσε και ο καθένας ξέρει πόσο δύσκολο είναι να σαλπάρεις, αφήνοντας πίσω σου το ομορφότερο λιμάνι που έχεις συναντήσει. Να το βλέπεις να χάνεται στις φλόγες. «Η φωτιά στο λιμάνι», που λέει κι ο Παύλος στα Σπαθιά.

 

• Αν αγαπάς τη θάλασσα, δεν έχεις καιρό για νοσταλγία και η μουσική είναι θάλασσα. Πώς να βολευτείς σε έναν καναπέ στη μέση του ωκεανού;

 

• Δεν ταξιδεύω στην τύχη, πιο πολύ πηγαίνω νιώθοντας πως ένα τυχερό πνεύμα με προσέχει.

 

• Και ήρθε ο καιρός της Alltogethernow. Η πρώτη μας απόπειρα με τον Χριστιανάκη και τον Ασκληπιό να πειράξουμε την παράδοση στο soundtrack του Καρκανεβάτου «Χώμα και νερό», ο «Βραχνός Προφήτης» του Μπάμπη και του Θανάση, καινούργιοι και παλιοί σύντροφοι: ο Τίτος Καργιωτάκης, ο Χρήστος Χαρμπίλας, ο Βελιώτης, ο Ντίνος Σαδίκης, ο Bill και ο Στέφανος ο Λαζαρίνος, οι Επισκέπτες, ο Ψαραντώνης κι ο Ψαρογιώργης (όπου να 'ναι θα κυκλοφορήσουμε και τον δίσκο του).

 

Ο Τσιτσάνης και ο Καζαντζίδης της Κυριακής επέστρεψαν για να πάρουν το αίμα τους πίσω σε μια Ελλάδα που τα έχει φτύσει στην κυριολεξία, εκεί όπου κανείς δεν μπορεί να συνεννοηθεί πια ούτε με την ίδια του τη σκιά. Καμιά εικοσαριά νοματαίοι παλεύουμε να συντονιστούμε και να φτιάξουμε μουσική που να κουβαλάει ζωντανή μνήμη και να προχωράει κοιτάζοντας μπροστά.

 

• Η Alltogethernow είναι μια δισκογραφική εταιρεία που προσπαθεί απ' τη μια να σταθεί μεταξύ των μεγάλων δισκογραφικών εταιρειών -που από παραγωγοί μουσικών έργων κατάντησαν εφημεριδοπώλες, πληρώνοντας έτσι την αισχροκέρδεια και τη σκουπιδολαγνεία τους- και της «επαναστατικής» λογικής εντύπων σαν το δικό σας, από την άλλη, που υποστηρίζουν το free downloading. Κάπου ανάμεσα στεκόμαστε εμείς, έχοντας υπόψη μας ότι ο κόσμος μπορεί να ζήσει χωρίς εμάς, εμείς όμως δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τον κόσμο.

 

• Το αν καταφέρνουμε κάτι ή όχι λίγο με νοιάζει. Αυτό που με γεμίζει είναι που μπορώ ακόμα να παίρνω φόρα και να κουτουλάω πάνω στα ντουβάρια της νεοελληνικής ανοησίας. Ακόμα κι αν δεν ανοίξω καμιά τρύπα, είναι ένας αξιοπρεπής τρόπος να τρώω τα μούτρα μου.

 

Ο τελευταίος μου έρωτας λέγεται Διώνη και δεν είναι ένα, αλλά πέντε κορίτσια από την Ήπειρο που τραγουδάνε πολυφωνικά. Τον τελευταίο χειμώνα δουλέψαμε μαζί σκληρά και το αποτέλεσμα φάνηκε στο soundtrack της ταινίας του Παντελή Βούλγαρη Ψυχή Βαθιά. Τις βλέπω να εντάσσονται σιγά-σιγά μέσα στο ηχητικό τοπίο των Επισκεπτών, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ακόμα δυσχερέστερες οικονομικές συνθήκες για την επιβίωση μιας τόσο πολυμελούς μπάντας σε τόσο άγριες εποχές. Συνεχίζουμε λοιπόν. Οι μουσικοί τρέχουν από δω κι από κει για τα προς το ζην, αλλά για όλους οι Επισκέπτες είναι η πρώτη τους έννοια και αυτό με γεμίζει με την υπέροχη αίσθηση του κερδισμένου χρόνου.

 

• Η Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του '80 δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τη Θεσσαλονίκη του 2009. Φτάνει να σταθείς στις όχθες της Τσιμισκή ένα Σαββατόβραδο και να χαζεύεις όλες αυτές τις ορδές των γλεντζέδων που στριμώχνονται σε αυτοκίνητα δανεισμένα από τράπεζες, σε ατέλειωτο traffic, με τα σκυλάδικα στο στερεοφωνικό κάργα, να χάσκουν νομίζοντας πως διασκεδάζουν. Ένα αργοκίνητο ποτάμι ηλιθιότητας. Οι ψηφοφόροι του Ψωμιάδη, οι πιστοί του Άνθιμου, σκυλάδικο και Ορθοδοξία. Θεέ και Κύριε.

 

Τρομάζω καμιά φορά όταν σκέφτομαι τι μπορεί να κρύβουν αυτοί οι άνθρωποι πίσω από τον φερετζέ του εθνικισμού και της θρησκοληψίας. Έμαθα ότι ο Άνθιμος είναι εναντίον της φορολόγησης της εκκλησιαστικής επιχειρηματικότητας, γιατί τα κέρδη της, λέει, τα δίνουν υπέρ των φτωχών - εννοεί μερικά συσσίτια που μοιράζει η Εκκλησία; Όλοι ξέρουμε πως αν συνέβαινε κάτι τέτοιο πραγματικά, θα έτρωγε και θα έπινε στην υγειά του όλη η πόλη για αρκετά χρόνια, χωρίς να χρειάζεται καν να δουλεύει κανείς.

 

• Γεια χαρά, και ο σοσιαλισμός μαζί σας!

 

O M.Hulot είναι διευθυντής της έντυπης LIFO και δουλεύει σε αυτήν από το πρώτο φύλλο της

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Γιάννης Αγγελάκας: «Ας με ξεχάσουν όλοι αύριο. Δεν μ' ενδιαφέρει»
Ένα βράδυ στα Πετράλωνα με μια από τις πιο ατόφιες ροκ περσόνες που γέννησε ποτέ αυτή η χώρα.
 Γιάννης Αγγελάκας: Ζητάω να αποσυρθεί από τα θρησκευτικά και το τραγούδι μας “Γιορτή”
Παρέμβαση για την εκκλησιαστική λογοκρισία στα θρησκευτικά
Η επιστροφή του Γιάννη Αγγελάκα με νέα μπάντα, ποιητική συλλογή και CD
Τα «Ήσυχα τραγούδια για ανέμελα λιβάδια» μόλις κυκλοφόρησαν

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Mad Clip: «Δεν προσπαθώ να γίνω είδωλο, ήρθα να πω τη δική μου ιστορία»
Ράπερ. Γεννήθηκε στο Κουίνς της Νέας Υόρκης, ζει στη Γλυφάδα. Ζει την εκδίκηση του ραπ στην Ελλάδα, που «μπήκε ακόμα και εκεί που το κορόιδευαν».
Η Νάνα Μούσχουρη αφηγείται τη ζωή της στη LIFO
Τραγουδίστρια. Γεννήθηκε στα Χανιά, μεγάλωσε στην Αθήνα, μένει μεταξύ Γενεύης και Αθήνας. Ο Μπομπ Ντίλαν είχε δηλώσει στο «Rolling Stone» ότι αυτή και η Ουμ Καλσούμ είναι οι αγαπημένες του τραγουδίστριες
Βάσω Καμαράτου: «Μιλάτε, γιατί χανόμαστε»
Ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Τρούμπα, ζει στο Πεδίον του Άρεως. Ο πρώτος της αυτοσχεδιασμός ήταν κρίση πανικού.
Η Άλκη Ζέη αφηγείται τη ζωή της στη LIFO
Συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Κυψέλη, ζει στους Αμπελόκηπους. Απορεί πώς, με τόσους βρικόλακες, τα παιδιά διαβάζουν ακόμα τα βιβλία της.
Η Τζένη Μαστοράκη αφηγείται τη ζωή της στη LIFO
Ποιήτρια, μεταφράστρια, γεννήθηκε στου Ζωγράφου και μένει στην Κυψέλη. Της λείπουν περισσότερες αδέσποτες γάτες από τη γειτονιά της.
Λούλα Αναγνωστάκη: «Όσο και αν τη χτυπάω μέσα από τα έργα μου, είμαι υπέρ της Ελλάδας»
Σε μια από τις ελάχιστες συνεντεύξεις της, η κορυφαία θεατρική συγγραφέας της Ελλάδας, που πέθανε σαν σήμερα, μίλησε με πρωτοφανή ειλικρίνεια και απλότητα.
O Charles Howard αφηγείται τη ζωή του στη LiFO
Μελετητής του ρεμπέτικου, ζωγράφος. Γεννήθηκε στο Λονδίνο, ζει επτά μήνες στην Κηφισιά και πέντε μήνες στην Κωνσταντινούπολη. Πιστεύει ότι στη ζωή είμαστε όλοι μουσαφίρηδες.
Όταν ο Μένης Κουμανταρέας είχε αφηγηθεί τη ζωή του στη LiFO
Συγγραφέας. Γεννήθηκε στην πλατεία Βικτωρίας.
Ο Δημήτρης Σκαρμούτσος αφηγείται τη ζωή του στη LiFO
Σεφ. Μεγάλωσε στα νότια προάστια, ζει στο Κολωνάκι. Έχει ταξιδέψει στη Σαμόα, τις Παρθένους Νήσους και το Ντακάρ.
Βασίλης Κεκάτος: «Είναι ολοφάνερο ότι μας έχουν στο φτύσιμο»
Ο ορμητικός σκηνοθέτης που βραβεύτηκε στις Κάννες μιλά για τη μεθυστική του εμπειρία στις Κάννες, τη μικροψυχία όσων είπαν ότι εκμεταλλεύτηκε τα queer θέματα, το γεγονός ότι δεν έχει φράγκο στα 28 του χρόνια και ότι γράφει το υπουργείο Πολιτισμού στ΄ αρχ... του!
Η Χαρούλα Λαμπράκη αφηγείται τη ζωή της στη LIFO
Λαϊκή τραγουδίστρια. Γεννήθηκε στο Κακόβατο, ένα ψαροχώρι στη Ζαχάρω της Ηλείας, και μένει στην Καλλιθέα. Ο Βασίλης Τσιτσάνης τη φώναζε «νινί».
Ο Παναγιώτης Πανταζής (Pan Pan) κατάφερε να «πληρώνει τους λογαριασμούς του» από τα κόμικς που σχεδιάζει
Comic artist, illustrator, μουσικός. Γεννήθηκε και ζει στο Πολύγωνο. Μικρός ήθελε να γίνει ποδοσφαιριστής.
Όταν ο Δημήτρης Μητροπάνος είχε αφηγηθεί τη ζωή του στη LIFO
Γεννήθηκε στα Τρίκαλα. Ζει στο Παλαιό Ψυχικό. Είναι μεγάλος πια για να γυρνάει στα σκυλάδικα μέχρι τις 9 το πρωί.
Η Sugahspank αφηγείται τη ζωή της στη LIFO
Μουσικός, τραγουδίστρια. Γεννήθηκε και ζει στον Πειραιά. Χωρίς τη βοήθεια από τους μέντορές της θα τραγουδούσε ακόμα στο μπάνιο της με μια βούρτα αντί για μικρόφωνο.
Όταν η Μαρία Χαραμή είχε αφηγηθεί τη ζωή της στη LIFO
Δημοσιογράφος και συγγραφέας. Γεννήθηκε στην οδό Σόλωνος, ζούσε στα σύνορα Ψυχικού και Φιλοθέης.
2 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar Γράφων 19.9.2019 | 06:39
Εκ των μεγαλύτερων εν ζωή Ελλήνων καλλιτεχνών.
avatar Peter Griffin 20.9.2019 | 15:14
Ώστε έτσι, διαψεύστηκε πανηγυρικά ο πατέρας του Αγγελάκα. Άρα πρέπει να είναι ευτυχισμένοι αμφότεροι που γλύτωσαν από τέτοιο κακό. Και εντάξει ο πατέρας του, ο Γιάννης ο ελευθεριακός αριστερός? Και όταν λέμε πανηγυρικά τι εννοούμε τη μισή Θεσσαλονίκη ας πούμε?
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή