Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Η Ελλάδα της δεκαετίας του 60 μέσα από τις φωτογραφίες του Wolfgang Suschitzky

14 φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης του σημαντικού φωτογράφου και μια παλιότερη συνομιλία του με τη LiFO

Ο σημαντικός φωτογράφος Wolfgang Suschitzky πέθανε στις 7 Οκτωβρίου του 2016, σε ηλικία 104 χρονών.

 

Γεννημένος στη Βιέννη το 1912, αλλά κάτοικος Λονδίνου ήδη από το 1935, βρέθηκε στην Ελλάδα τη δεκαετία του '60, όπου φωτογράφισε τοπία, ανθρώπους, ασχολίες και παραδόσεις, λίγο πριν η επέλαση της νεωτερικότητας και της αστυφιλίας αλλάξει θεαματικά τα πρόσωπα και τα σημεία αναφοράς του.

 

Δυο χρόνια πριν από τον θάνατό του μια εξαιρετική έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη είχε αποκαλύψει στο κοινό την αγάπη του για την Ελλάδα της δεκαετίας του '60.

 

Είχε πει τότε στον Θοδωρή Αντωνόπουλο:


«Περισσότερο με είχε εντυπωσιάσει το πόσο φιλικοί, πόσο ζεστοί ήταν οι απλοί άνθρωποι, ειδικά στην επαρχία. Περνούσες από ένα κτήμα, σε πλησίαζαν, ρωτούσαν από πού είσαι, σου πρόσφεραν άνθη και σε καλούσαν στο σπίτι για ένα κέρασμα, χυμό, τσάι, γλύκισμα... Η φιλοξενία τους μου έμεινε αξέχαστη».

 

Ο ίδιος είναι ιστορία ολόκληρη. Η οικογένειά του ήταν εβραϊκής μεν καταγωγής, αλλά άθεη και σοσιαλδημοκρατικών πεποιθήσεων.

 

Ο πατέρας του διατηρούσε βιβλιοπωλείο με πολιτικές κυρίως εκδόσεις, οπότε ο Wοlf μεγάλωσε σε ένα κοσμικό, σκεπτόμενο και έντονα πολιτικοποιημένο περιβάλλον.

 

Θυμόταν, μάλιστα, καθώς αναφέρει, πόσο ενθουσιασμό και προσδοκίες είχε προκαλέσει η ρωσική επανάσταση του '17.

 

Καπετάν-φασαρίας ο ίδιος στα γυμνασιακά του χρόνια, ανάγκασε τον πατέρα του να τον στείλει ένα διάστημα σε «ειδικό» σχολείο, ώστε να μάθει κάπως να πειθαρχεί.

 

Πρώτη του αγάπη ήταν η ζωολογία, αλλά γρήγορα τον κέρδισε η φωτογραφία, στην οποία αποφάσισε να αναζητήσει την τύχη του εκτός Αυστρίας, όπου τη δεκαετία του '30 η κατάσταση για αριστερούς, και ειδικά Εβραίους, άρχισε να γίνεται ασφυκτική.

 

Ταξιδεύει στην Ολλανδία κι έπειτα στην Αγγλία, όπου γνωρίζεται με τον σπουδαίο κινηματογραφιστή Paul Rotha και συνεργάζεται μαζί του σε πολλά ντοκιμαντέρ (ανάμεσά τους προπαγανδιστικές παραγωγές στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου) και ταινίες, με πιο γνωστές το War of Plenty (1943) και το No Resting Place (1951).

 

Ο ίδιος αγάπησε περισσότερο ένα ιστορικό φιλμ για τον Ρώσο συγγραφέα Νικολάι Γκόγκολ, τον οποίο πολύ εκτιμούσε.

 

«Με ανησυχεί, όμως, το ότι χάρη στις νέες τεχνολογίες και το Ίντερνετ παρατίθενται διαρκώς εικόνες σωρηδόν, συνήθως δίχως να τις συνοδεύει κάποιο κατατοπιστικό σχόλιο ή σημείωση...»
«Με ανησυχεί, όμως, το ότι χάρη στις νέες τεχνολογίες και το Ίντερνετ παρατίθενται διαρκώς εικόνες σωρηδόν, συνήθως δίχως να τις συνοδεύει κάποιο κατατοπιστικό σχόλιο ή σημείωση...»

 

Καθώς έκανα τη λήψη, σκεφτόμουν με δέος στα χνάρια πόσων χιλιάδων ανθρώπων ανά τους αιώνες βάδιζαν εκείνοι οι επισκέπτες... Είναι συγκλονιστική η αίσθηση να ξετυλίγεται μπροστά σου μια ζωντανή ιστορική συνέχεια.

 


Μέσα από τις 48 πρωτότυπες ασπρόμαυρες φωτογραφίες του από τη Σκιάθο, την Ύδρα και την Αθήνα ζωντάνεψε μια Ελλάδα της αγροτικής ζωής και των αυστηρά τηρούμενων ηθών, εθίμων και παραδόσεων, καθώς και πορτρέτα καθημερινών ανθρώπων, αντιπροσωπευτικά της ανεπιτήδευτης ομορφιάς και της φαινομενικής, έστω, αθωότητας ενός κόσμου που έμελλε γρήγορα να χαθεί.

 

Ξεχώριζε μία του Παρθενώνα που ξεπροβάλλει πίσω από τις κολόνες του Ερεχθείου, με κάποιες ανθρώπινες φιγούρες στο βάθος να δίνουν μια ιδέα της κλίμακας:

 

«Καθώς έκανα τη λήψη, σκεφτόμουν με δέος στα χνάρια πόσων χιλιάδων ανθρώπων ανά τους αιώνες βάδιζαν εκείνοι οι επισκέπτες... Είναι συγκλονιστική η αίσθηση να ξετυλίγεται μπροστά σου μια ζωντανή ιστορική συνέχεια».

 

Δεν βρήκε, πάντως, κάποια μοναδικότητα στο περιώνυμο «αττικό φως»:

 

«Πρόκειται ουσιαστικά για ένα φως που λίγο-πολύ απαντά σε όλη τη Μεσόγειο και, ναι, έχει μια ιδιαίτερη ευκρίνεια που το κάνει ιδανικό για έναν φωτογράφο... Φοβάμαι ότι δυστυχώς δεν θα καταφέρω να ξαναδώ αυτά τα μέρη, πιστεύω όμως ότι το φως τους παραμένει το ίδιο λαμπρό, το ίδιο αφοπλιστικό!».

 

Ξεχώριζε αυτήν τη φωτογραφία του Παρθενώνα που ξεπροβάλλει πίσω από τις κολόνες του Ερεχθείου, με κάποιες ανθρώπινες φιγούρες στο βάθος να δίνουν μια ιδέα της κλίμακας...
Ξεχώριζε αυτήν τη φωτογραφία του Παρθενώνα που ξεπροβάλλει πίσω από τις κολόνες του Ερεχθείου, με κάποιες ανθρώπινες φιγούρες στο βάθος να δίνουν μια ιδέα της κλίμακας...


Θα αποκόμιζε, άραγε, τις ίδιες συγκινήσεις, αν η φωτογράφιση ήταν ψηφιακή;

 

«Κοιτάξτε... Η ψηφιακή φωτογραφία έκανε αναμφίβολα πολύ ευκολότερη τη λήψη πραγματικά καλών φωτογραφιών, ακόμα και σε ακραίες συνθήκες φωτισμού.

 

»Με ανησυχεί, όμως, το ότι χάρη στις νέες τεχνολογίες και το Ίντερνετ παρατίθενται διαρκώς εικόνες σωρηδόν, συνήθως δίχως να τις συνοδεύει κάποιο κατατοπιστικό σχόλιο ή σημείωση...

 

»Στη δική μου εφηβεία μπορούσαμε, ανατρέχοντας στα οικογενειακά φωτογραφικά άλμπουμ, να υπολογίσουμε με μεγάλη ακρίβεια πότε έγιναν οι λήψεις, φτιάχνοντας στο μυαλό μας ένα μίνι ιστορικό.

 

»Αμφιβάλλω αν οι νεότεροι μπορούν να κάνουν το ίδιο. Εμφανίζοντας έπειτα το ασπρόμαυρο φιλμ σε έναν σκοτεινό θάλαμο μπορούσες να επέμβεις, να το "πειράξεις" με έναν τρόπο πιο δημιουργικό από το photoshop.

 

»Πιστεύω όμως ότι η αξία της κλασικής αυτής μεθόδου φωτογράφισης ήδη επανακάμπτει, κάτι ευχάριστο, αφού θα έχουν μεγαλύτερη ζήτηση φωτογραφίες σαν τις δικές μου!».

 

Όμως τι, αλήθεια, τον είχε διδάξει ένας και πλέον αιώνας ζωής;

 

«Να αγαπώ τον πλησίον μου, όποιος κι αν είναι αυτός. Να διατηρώ, επίσης, το χιούμορ μου, ακόμα και στις δυσκολότερες καταστάσεις... είναι η καλύτερη συνταγή νεότητας και υγείας!».

 

Είναι συγκλονιστική η αίσθηση να ξετυλίγεται μπροστά σου μια ζωντανή ιστορική συνέχεια...
Είναι συγκλονιστική η αίσθηση να ξετυλίγεται μπροστά σου μια ζωντανή ιστορική συνέχεια...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μαθήτευσε στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας και το αθηναϊκό underground press. Ανήκει στην συντακτική ομάδα της Lifo. Έχει επίσης ασχοληθεί με επιμέλειες κειμένων και εκδόσεων.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Οι 10 σημαντικότερες εικόνες από το Φωτογραφικό Αρχείο του ΕΑΜ
Με αφορμή τις εργασίες συντήρησης και ψηφιοποίησης, η υπεύθυνη του αρχείου μιλά στο LIFO.gr για τον φωτογραφικό θησαυρό του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου
Ο Γιάννης Γούτμαν πιστεύει ότι μόνο ένας τυφλός μπορεί να βγάλει μία τίμια φωτογραφία
Το κοινωνιολογικό ενδιαφέρον είναι έντονο στις εικόνες του Θεσσαλονικιού φωτογράφου που μόλις μετακόμισε στο Μπράιτον

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Τα ορφανά του Δημοτικού Βρεφοκομείου Αθηνών
Oι συγκλονιστικές φωτογραφίες της Βούλας Παπαϊωάννου κυκλοφόρησαν σε ένα συλλεκτικό «Λεύκωμα ζωής» από το Κέντρο Ερευνών «Ρίζες» και το Μουσείο Μπενάκη
«Όχι παντρεμένοι· αλλά θα το θέλαμε»: Ερωτευμένοι άντρες από άλλες εποχές
Το νέο φωτογραφικό λεύκωμα «A Photographic History of Men in Love» απεικονίζει ιστορίες αγάπης μεταξύ ανδρών σε τρυφερές φωτογραφίες που τραβήχτηκαν μεταξύ του 1850 και του 1950.
Το πέταγμα της χρυσαλλίδας. Φωτογραφίες του Γιώργου Γιατρομανωλάκη
The Splitting of the Chrysalis & the Slow Unfolding of the Wings
Ορισμένοι άνθρωποι είναι σωσίες κάποιου γάτου
Όλοι ξέρουμε πως οι σκύλοι συνήθως μοιάζουν με τα αφεντικά τους. Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τις γάτες, αλλά πιο υπόγεια...
Η φωτογραφική ομάδα «Διαδρομές» στεγάζει στο κέντρο της Αθήνας το πάθος για τις στιγμές
Μια ομάδα που ορίζει ως μέσο τη φωτογραφία και ως προορισμό την προσωπική έκφραση του καθενός.
Γνωρίστε τον σπουδαίο Έλληνα φωτορεπόρτερ Σωκράτη Μπαλταγιάννη
Οι κοινωνικά ευαίσθητες φωτογραφίες του διαθέτουν ισορροπία, δυναμισμό και αναδίδουν έναν βαθύ ανθρωπισμό, που αποφεύγει την γλυκερή καλλιέπεια.
Jindrich Streit, ένας σπάνιος, υπέροχος φωτογράφος της τσέχικης επαρχίας
τα ανθρώπινα πλάσματα ανασαίνουν και φωτίζονται από μια αξιοπρέπεια παράξενη, που δεν ξέρεις από πού έρχεται, μέσα σε τόση λάσπη.
Η Νάπολη, συγκινητικά σκοτεινή
Φωτογραφίες του άγγλου φωτογράφου Sam Gregg
Μια φωτογραφική έκθεση που παρουσιάστηκε στην Τεχνόπολη, στο πλαίσιο της φετινής Athens Pride Week
Ο Δημήτριος Μασούρας μιλά για την έκθεση φωτογραφίας «Ιλίρ: Ένας Ήλιος από Πούλιες».
Από Αύγουστο Σεπτέμβρη
Φωτογραφίες: Σπύρος Στάβερης
Αδέσποτες γάτες στους δρόμους της Ιταλίας του 1950
Ασπρόμαυρες φωτογραφίες γατιών που περιπλανιούνται στα σοκάκια των ιταλικών πόλεων.
Σπάνιες φωτογραφίες από τα Μάταλα του '60 και του '70
15 φωτογραφίες του Wolfgang Kistler που αποτυπώνουν την απλή ζωή των κατοίκων στο διάσημο ψαροχώρι.
40 μέρες
Ξαφνικά, βοριαδάκι. Τι κάνουν αυτοί πρωι-πρωί;
Μάριο Βίττι: «Οι Έλληνες έχουν μια υπερηφάνεια δικαιολογημένη»
Ο σημαντικότερος πρεσβευτής των ελληνικών γραμμάτων στην Ιταλία και επίτιμος, πλέον, δημότης Ύδρας μάς μιλά από το σπίτι του στη Ρώμη με αφορμή την έκθεση φωτογραφιών του που φιλοξενείται στο νησί.
Η ονειρική ζωή των σκύλων του Παλμ Σπρινγκς
Η Αμερικανίδα φωτογράφος Νάνσι Μπαρόν φωτογραφίζει τα προνομιούχα τετράποδα μέσα στα φινετσάτα μοντερνιστικά σπίτια της παραθεριστικής πόλης της Νότιας Καλιφόρνιας.
1 σχόλιο
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar
Ανώνυμος/η 18.2.2018 | 09:43
Πενήντα κάτι χρόνια ...και μιλάμε για μια ζωή που διαφέρει κατά πολύ...τι μας περιμένει!
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή