Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Stormzy: Η βρετανική μουσική στα χρόνια του Brexit

Ο πιο χαρισματικός Βρετανός ράπερ της τελευταίας δεκαετίας μπαίνει συχνά σε μπελάδες λόγω του πολιτικού του σχολιασμού και αυτήν τη στιγμή πρωτοστατεί μαζί με άλλους Βρετανούς καλλιτέχνες που αντιδρούν στην πολιτική κατάσταση της χώρας τους.
Στο τέλος της χρονιάς κυκλοφόρησε και το πολυαναμενόμενο δεύτερο άλμπουμ του με τίτλο «Heavy is the head».

«To όνομά μου είναι Stormzy. Το όνομά μου είναι το πρόβλημα. Αυτό είναι το ανατολικό Λονδίνο» με αυτά τα λόγια ξεκίναγε το set του στο Glastonbury ο πιο χαρισματικός Βρετανός ράπερ της τελευταίας δεκαετίας. Ο Stormzy έγινε εξώφυλλο στο περιοδικό «Time» λόγω ενός άρθρου που αναφερόταν και στην Greta Thunberg.


Το όνομά του μονοπωλεί τελευταία το ενδιαφέρον των media διεθνώς. Μια συνέντευξή του στην ιταλική εφημερίδα «La Repubblica» προκάλεσε σάλο όταν παραποιήθηκε η απάντησή του στην ερώτηση αν πιστεύει ότι υπάρχει ακόμα ρατσισμός στη Βρετανία. «Σίγουρα, 100%, και είναι κρυφός» δήλωσε και βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα, με τα βρετανικά μέσα να διαστρεβλώνουν τα λόγια του και διάφορους γνωστούς να τον κατακευραυνώνουν για τη στάση του. Μέχρι και ο Ιταλός δημοσιογράφος που του πήρε τη συνέντευξη αναγκάστηκε να βάλει στη θέση τους τους επικριτές τους, δημοσιεύοντας αντίγραφο ολόκληρης της συνέντευξης, μεταφρασμένης στα αγγλικά. Η κριτική είναι σχεδόν αναπόφευκτη για μουσικούς που αποφασίζουν να εκφράσουν μια πολιτική άποψη και ο Stormzy δεν αποτελεί εξαίρεση.

 

Σε μια εποχή που η Βρετανία ζει την πιο κρίσιμη περίοδο στη μεταπολεμική ιστορία της, η εμφάνιση του πιο πολιτικοποιημένου ράπερ σε ένα από τα μεγαλύτερα μουσικά events της χώρας συμβόλιζε πολύ περισσότερα για την πολιτική της κατάσταση παρά για τη μουσική της τη χρονιά που μας πέρασε.


Αντιπροσωπεύει κάτι που είχαμε καιρό να δούμε στη μουσική της Γηραιάς Αλβιώνας, η οποία, τουλάχιστον στη μετα-πανκ εποχή, δεν είχε μια ανάλογη αφήγηση και ήταν όσο πιο απολιτίκ γινόταν. Μέχρι τα μέσα των '00s δεν πετύχαινες συχνά κείμενα και αναλύσεις που να εξετάζουν πόσο «λευκές» είναι οι σκηνές της brit pop ή του rave, όπως αυτό έχει εξελιχθεί μέχρι σήμερα, ή τους πολιτικοποιημένους δημιουργούς. Η πλειοψηφία των ακροατών προτιμούσε να ζει τη φαντασίωση του μεγαλείου των συγκεκριμένων μουσικών, κλείνοντας τα μάτια στην πραγματικότητα της μαύρης νεολαίας που μεγάλωνε στις γειτονιές του ανατολικού Λονδίνου, εξωτικού για τουρίστες και φοιτητές. Τo grime, όμως, το είδος από το οποίο ξεκίνησε ο Stormzy και γεννήθηκε μέσα σε συμμορίες μαύρων πιτσιρικάδων, εξέταζε μια διαφορετική πλευρά της Αγγλίας, αυτή των μειονοτήτων.

 

«Kάνει ο Stormzy τραγούδια διαμαρτυρίας;» θα αναρωτηθεί κάποιος. Όχι ακριβώς. Είναι κάτι σαν τον Kendrick Lamar της Βρετανίας, μια νέα μορφή αντίδρασης, μια μουσική καταιγίδα.
«Kάνει ο Stormzy τραγούδια διαμαρτυρίας;» θα αναρωτηθεί κάποιος. Όχι ακριβώς. Είναι κάτι σαν τον Kendrick Lamar της Βρετανίας, μια νέα μορφή αντίδρασης, μια μουσική καταιγίδα.


Το μουσικό αυτό υβρίδιο των αρχών των '00s δεν είναι αποτέλεσμα του αμερικανικού χιπ-χοπ per se. Απέχει σημαντικά, κυρίως ως ρυθμός, μια και ουσιαστικά είναι ένα περίπλοκο αμάλγαμα από ηλεκτρονικά χορευτικά είδη που ξεπήδησαν αποκλειστικά στη Βρετανία στα '90s, όπως το UK garage και η jungle, αναμεμειγμένα με dancehall, raga μέχρι και πανκ.


Ένα από τα βασικά του συστατικά είναι φυσικά το rapping και οι στίχοι του, που αφηγούνται βίαια περιστατικά από το αστικό τοπίο. Εκεί, όμως, δημιουργούνται και οι μεγαλύτερες παρεξηγήσεις σχετικά με τη φύση του ως μουσικού είδους, επειδή το grime αντικειμενικά δεν θεωρείται υποείδος του χιπ-χοπ. Αν και είχε τον ίδιο, underground χαρακτήρα, είναι εξ ολοκλήρου κάτι άλλο. Έχει εντόπιο χαρακτήρα. Και επίσης, για να χαρακτηριστεί ένα κομμάτι αμιγώς grime, στο επίκεντρό του δεν πρέπει να βρίσκεται απλώς το flow του εκάστοτε Βρετανού ράπερ αλλά ο ρυθμός και το μουσικό στυλ του κομματιού.

 

Με λίγα λόγια, αν απορεί κανείς για το αν υπάρχει ελληνικό grime, θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι δεν αρκεί απλώς να το ισχυριστεί κανείς επειδή ένας Έλληνας ράπερ κοπιάρει π.χ. το flow του Stormzy.


Για να γυρίσουμε, όμως, στον πανύψηλο M.C. με καταγωγή από την Γκάνα, η εμφάνιση του στο Glastonbury ήταν ιστορικής σημασίας. Είναι ο πρώτος μαύρος Βρετανός ράπερ με headliner spot στο συγκεκριμένο φεστιβάλ, το οποίο μετράει 49 χρόνια, και ο δεύτερος μαύρος μουσικός που το καταφέρνει αυτό μετά τη Skin των Skunk Anansie το 1999. Βέβαια, σημασία δεν έχει αν είναι πρώτος ή δεύτερος, αλλά η χρονική στιγμή που αυτό συνέβη. Σε μια εποχή που η Βρετανία ζει την πιο κρίσιμη περίοδο στη μεταπολεμική ιστορία της, η εμφάνιση του πιο πολιτικοποιημένου ράπερ σε ένα από τα μεγαλύτερα μουσικά events της χώρας συμβόλιζε πολύ περισσότερα για την πολιτική της κατάσταση παρά για τη μουσική της τη χρονιά που μας πέρασε.

 

Όταν ο Stormzy βγήκε στη σκηνή φορώντας ένα στρατιωτικό γιλέκο με μια γκρι βρετανική σημαία που φιλοτέχνησε ο Banksy ήταν σαν να του δόθηκε και επίσημα ο τίτλος του σημαντικότερου εκφραστή της γενιάς του Brexit.
Όταν ο Stormzy βγήκε στη σκηνή φορώντας ένα στρατιωτικό γιλέκο με μια γκρι βρετανική σημαία που φιλοτέχνησε ο Banksy ήταν σαν να του δόθηκε και επίσημα ο τίτλος του σημαντικότερου εκφραστή της γενιάς του Brexit.


Όταν ο Stormzy βγήκε στη σκηνή φορώντας ένα στρατιωτικό γιλέκο με μια γκρι βρετανική σημαία που φιλοτέχνησε ο Banksy ήταν σαν να του δόθηκε και επίσημα ο τίτλος του σημαντικότερου εκφραστή της γενιάς του Brexit.


Ο Michael Ebenazer Kwadjo Omari Owuo Jr, όπως είναι το κανονικό όνομα του Stormzy, γεννήθηκε στο Κρόιντον. Η μητέρα του κατάγεται από την Γκάνα και έχει έναν αδερφό και δύο αδερφές. Αν και δεν μεγάλωσε σε μουσικό περιβάλλον, δεν είναι ο μόνος ράπερ στην οικογένεια. Είναι ξάδερφος της επίσης χαρισματικής ΜC Nadia Rose. Ξεκίνησε να ραπάρει από την ηλικία των 11. Στο σχολείο ήταν φασαριόζικο παιδί και πολλές φορές τον απέβαλαν. Στις τελικές εξετάσεις, όμως, πήρε καλούς βαθμούς. «Για κάποιον που συνήθιζε να βρίζει μέσα στην τάξη, τα A levels μου έδειξαν ότι το μόνο που χρειάζεται είναι η διάθεση για δουλειά». Δεν κατάφερε όμως να περάσει σε κάποιο πανεπιστήμιο. Αντ' αυτού, έκανε διάφορες δουλειές, π.χ. ελεγκτής ποιότητας για δύο χρόνια σε ένα διυλιστήριο πετρελαίου στο Σαουθάμπτον.


Έχει γίνει γνωστός για τις πολιτικές του προτιμήσεις. Ο Stormzy δεν φοβήθηκε να τοποθετηθεί υπέρ των Εργατικών του Τζέρεμι Κόρμπιν, ενώ χρησιμοποιεί αρκετά σκληρή γλώσσα κάθε φορά που αναφέρεται στους Συντηρητικούς. Ήταν από εκείνους που άσκησαν αυστηρή κριτική στην Theresa May για την τραγωδία στον Πύργο Γκρένφελ, ενώ βρίζει συχνά τον Μπόρις Τζόνσον.


Χαρακτηριστικά, κατά τη διάρκεια του κομματιού του «Vossi Bop», της μεγαλύτερης επιτυχίας του μέχρι στιγμής, ενθάρρυνε το κοινό στο Glastonbury να τον συνοδεύσει στο σημείο που τραγουδούσε «fuck the government and fuck Boris». Ήταν μία από τις πιο δυνατές εικόνες για το 2019.

 

 

Δείτε ολόκληρη την εμφάνιση του Stormzy στο Glastonbury (στο 53' μπορείτε να ακούσετε το «Vossi Bop» και το κοινό να τον συνοδεύει στο σημείο που τραγουδούσε «fuck the government and fuck Boris»).


Στο τέλος της χρονιάς κυκλοφόρησε και το πολυαναμενόμενο δεύτερο άλμπουμ του με τίτλο «Heavy is the head», στο οποίο απομακρύνεται ηχητικά από το grime, ενώ θεματικά εξετάζει τις ευθύνες του ως στρατευμένου καλλιτέχνη τη συγκεκριμένη, ταραχώδη για τη χώρα του περίοδο. Με αυτό κατάφερε να περάσει και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.


«Kάνει ο Stormzy τραγούδια διαμαρτυρίας;» θα αναρωτηθεί κάποιος. Όχι ακριβώς. Είναι κάτι σαν τον Kendrick Lamar της Βρετανίας, μια νέα μορφή αντίδρασης, μια μουσική καταιγίδα.


«Ξέρω πού βρίσκομαι, ξέρω τι είδους καλλιτέχνης είμαι, αλλά δεν μπορώ να μη σκέφτομαι "γιατί εγώ;". Είμαι ο Stormzy, ένα απλό, μαύρο παιδί από το νότιο Λονδίνο. Πώς βρέθηκα εδώ, στη σημερινή Βρετανία;».

Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ένα πορτρέτο του Stormzy ανάμεσα σε προσωπικότητες της βικτοριανής εποχής
Ένα φωτογραφικό πορτρέτο του Stormzy παρουσιάζεται στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου
YouTube: Αυτά είναι τα τραγούδια με τις περισσότερες προβολές για το 2019
Τα βίντεο κλιπ με τις περισσότερες προβολές εντός 2019 έδωσε στη δημοσιότητα το YouTube
O Floating Points θα ήθελε περισσότερος κόσμος να ξεσηκώνεται με τη μουσική
Μία αποκλειστική συνέντευξη με τον πρωτοπόρο μουσικό λίγο πριν εμφανιστεί στο Winter Plisskën Festival.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Σύνδρομο: ένα από τα καλύτερα ελληνικά συγκροτήματα των '80s σε ανέκδοτες ηχογραφήσεις της εποχής
Το χαμένο δεύτερο άλμπουμ τους «Στίγμα της Στιγμής» (1984) και μια συλλογή με demos + live recordings.
 Isengard: Ένα νέο black metal στέκι στον Πειραιά
Έχει πάρει το όνομά του από ένα φρούριο του μυθικού κόσμου της Μέσης Γης του Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν και είναι ιδανικό για τις extreme μουσικές που παίζει.
Η Λουκία Σούπουλη και ο Pepper 96.6 επιλέγουν το soundtrack του Σαββατοκύριακου
Κάθε εβδομάδα ένας παραγωγός του ραδιοφωνικού σταθμού Pepper 96.6 επιλέγει για το LIFO.gr τραγούδια που συνθέτουν ένα ξεχωριστό soundtrack.
Με θέρεμιν, κιθάρα και πλήκτρα οι Black Light Project επενδύουν μουσικά μια καινούργια ποιητική συλλογή
Η Κατερίνα Μακαβού απαγγέλλει απόψε στο Booze και απαντά σε τέσσερις ερωτήσεις.
Ο Nic Fanciulli έχει παίξει μουσική ακόμα και σε ειρηνευτική αποστολή στη Βοσνία
Σκόρπιες ενδιαφέρουσες στιγμές από την πορεία του διάσημου παραγωγού και DJ που καταλαμβάνει το Σάββατο τα decks του Dybbuk.
Μια βραδιά με τον Κρίστοφ Έσενμπαχ και την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών για τα προσφυγόπουλα της Μόριας
Σταθμοί στη ζωή και την πορεία του θρυλικού αρχιμουσικού που έρχεται στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών για μια βραδιά υπέρ των προσφυγόπουλων της Μόριας.
Ο θαυμασμός του Μάνου Χατζιδάκι για τις ταινίες του Φεντερίκο Φελίνι
Το «Μεθυσμένο Κορίτσι», η «Πρόβα Ορχήστρας», ο Νίνο Ρότα, ο Νικόλα Πιοβάνι, η Felliniana.
Οι «Jackboys» και η εξωφρενική άνοδος του Travis Scott στην κορυφή
Το «Jackboys», λοιπόν, είναι ένα νέο πρότζεκτ του Travis Scott, που ανέβηκε απευθείας στην κορυφή του Hot200 με τα πιο εμπορικά άλμπουμ του Billboard από την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του.
Σε κρίσιμη καμπή τα πνευματικά δικαιώματα των συνθετών και των τραγουδοποιών
«Κάποιοι εκμεταλλεύονται τα τραγούδια μας κερδοσκοπώντας εις βάρος μας»: O συνθέτης Νίκος Αντύπας εξηγεί πώς έχει η κατάσταση αυτήν τη στιγμή στην Ελλάδα.
Μαρίζα Ρίζου: «Υπάρχει περίπτωση να πιστεύω ότι είμαι σημαντική επειδή γράφω τραγούδια;»
Η ταλαντούχα ερμηνεύτρια και τραγουδοποιός βρίσκεται αυτή την περίοδο σε μια αναζήτηση, προσωπική και καλλιτεχνική, που δεν ξέρει πού θα την οδηγήσει – πάντως τα νέα μονοπάτια είναι το ζητούμενο.
To «Pop corn» (1969), είναι το πιο αναγνωρισμένο και το πιο αγέραστο electro-pop κομμάτι στην ιστορία της μουσικής
Ο πρόσφατος θάνατος του ανθρώπου που το έγραψε, του πρωτοπόρου της ηλεκτρονικής Gershon Kingsley, μας δίνει την αφορμή για να θυμηθούμε την ιστορία του
«Οχτώ σκαλοπάτια κάτω από τη γη»: Το 1990, στο σπίτι του Γιώργου Μουφλουζέλη
Το 1990, στο σπίτι του Γιώργου Μουφλουζέλη
Amalia & The Architects: μια νέα μπάντα που θα μας απασχολήσει
Μια σύντομη κουβέντα με την Amalia που άνοιξε τις συναυλίες της Courtney Barnett και της Anna Calvi στην Αθήνα.
Πολλή και καλή μουσική στην Αθήνα τον φετινό χειμώνα
Συναυλίες, μίνι φεστιβάλ, όπερα, παρουσιάσεις δίσκων και ό,τι ακόμα θα μας απασχολήσει μουσικά το προσεχές δίμηνο.
O DJ Spector και ο Pepper 96.6 επιλέγουν το soundtrack του Σαββατοκύριακου
7 τραγούδια που αξίζει να ακούσετε αυτό το Σ/Κ
1 σχόλιο
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar σκύλος 13.1.2020 | 18:36
Bitch σε κορώνα στο κεφάλι και 1 στις 5 λέξεις;

Ποιος weinstein και #metoo ρε υποκριτούληδες...
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή