Όταν ήταν 11 ετών, η King Princess, κατά κόσμον Mikaela Straus, απέρριψε ένα συμβόλαιο από τη Virgin Records που ήθελε να την κάνει παιδί-θαύμα και να βγάζει χιτ σωρηδόν. Από τη μια θα πει κανείς ότι σωστά έπραξε, από την άλλη υπάρχει και ο πανικός που γίνεται τελευταία με την Billie Eilish. Είχε δηλώσει ότι το έκανε επειδή μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου έβλεπε άλλους καλλιτέχνες να αντιμετωπίζουν προβλήματα με τις δισκογραφικές. Ειδικά οι γυναίκες-μουσικοί, όπως δήλωσε στο «Vanity Fair»: «Δέκα χρόνια πριν, δεν υπήρχαν αρκετές γυναίκες που να έκαναν την παραγωγή μόνες τους. Ηχογραφούσαν ένα ολόκληρο άλμπουμ, μετά επέστρεφαν με αλλαγές από την εταιρεία και ηχογραφούσαν τα πάντα από την αρχή. Ήταν τρομακτικό να βλέπεις τη μουσική να ακρωτηριάζεται». Αντ' αυτού, διάλεξε τη δημιουργική ελευθερία. Είναι όμως από τις τυχερές περιπτώσεις.

 

Σε μια έρευνα της MU (Παγκόσμιου Σωματείου Μουσικών) που δημοσιεύτηκε ανήμερα της κυκλοφορίας του «Cheap Queen», του δισκογραφικού ντεμπούτου της, αναφέρεται ότι ο σεξισμός, η παρενόχληση και η κακομεταχείριση μαστίζουν τη μουσική βιομηχανία μέχρι σήμερα, αναγκάζοντας εκατοντάδες καλλιτέχνες κάθε χρόνο να εγκαταλείψουν την καριέρα τους.

 

Είναι ήδη σταρ και gay icon και η σεξουαλικότητά της χαρακτηρίζει την αφήγησή της από την αρχή. Δηλαδή δεν είναι η τυπική ποπ σταρ που έχουμε συνηθίσει.


Δυστυχώς, τα λόγια της Straus αντικατοπτρίζουν απόλυτα τα αποτελέσματα της έρευνας, εξηγώντας κάπως και τον λόγο που αποφάσισε να μη γίνει έρμαιο των δισκογραφικών από τόσο μικρή ηλικία. Ειδικά όταν, όπως συμπληρώνει κάπου αλλού, τη σεβόντουσαν περισσότερο επειδή ήταν γκέι και δεν υπήρχε το ενδεχόμενο σεξουαλικής παρενόχλησης από τους άντρες συνεργάτες της, κάτι που δεν συνέβαινε σε στρέιτ γυναίκες σε παρόμοιες καταστάσεις.

 

Ναι, η Straus αυτοπροσδιορίζεται ως gender queer και προτιμά τις θηλυκές αντωνυμίες. Παίζει με τα γένη στα τραγούδια της και αυτό φαίνεται ακόμα και από το ψευδώνυμο που έχει διαλέξει για τη δουλειά της. «Ακούγεται ως κάτι αρκετά ενδιάμεσο και ρευστό» είχε πει. Είναι ήδη σταρ και gay icon και η σεξουαλικότητά της χαρακτηρίζει την αφήγηση της από την αρχή. Δηλαδή, δεν είναι η τυπική ποπ σταρ που έχουμε συνηθίσει.

 

To εξώφυλλο του πολυαναμενόμενου άλμπουμ «Cheap Queen»
To εξώφυλλο του πολυαναμενόμενου άλμπουμ «Cheap Queen»

 

Γέννημα-θρέμμα του Μπρούκλιν, διαθέτει ένα ενδιαφέρον γενεαλογικό δέντρο. Ο πατέρας της Oliver Straus είχε ένα στούντιο ηχοληψίας στο Williamsburg, μια μοντέρνα συνοικία που προσελκύει κυρίως νεολαία και αρκετούς χίπστερ, όπως αναφέρει και το λήμμα στη Wikipedia. Την αποκαλούν «μικρό Βερολίνο» της Νέας Υόρκης. Το σόι της είναι από τα παλιά της μητρόπολης, με τον προπάππου της να είναι εκ των ιδρυτών μίας από τις πιο ιστορικές αλυσίδες πολυκαταστημάτων στον κόσμο, του Macy's, που από το 2015 θεωρείται και η μεγαλύτερη στην Αμερική, με 584 καταστήματα σε ολόκληρη τη χώρα. Ο ίδιος ο προπάππους της ήταν πολιτικός αλλά άτυχος, μια και μαζί με τη γυναίκα του βυθίστηκαν στο ναυάγιο του Τιτανικού.

 

Για να επιστρέψουμε όμως στη Mikaela, οι γονείς της χώρισαν σε νεαρή ηλικία και το στούντιο του πατέρα της έγινε κάτι σαν παιδική χαρά γι' αυτήν. Έκανε φωνητικά σε διάφορους μουσικούς που πηγαινοερχόντουσαν σε αυτό αλλά και παρέα με αρκετούς indie αστέρες.


«Ήμουν αυτό το φωνακλάδικο, ενοχλητικό παιδί που τραγουδούσε και έκανε πρόβα στο ντους τον ευχαριστήριο λόγο του στην περίπτωση που θα κέρδιζε ποτέ Γκράμι» είχε δηλώσει σε μία από τις πρώτες συνεντεύξεις της στο NME. Πάντως, δεν φαίνεται να κληρονόμησε τίποτε από την περιουσία του προπάππου της ή απλώς δεν το αναφέρει.

 

 

King Princess - 1950

 

Τώρα, στα 20 της, κάνει φρέσκια ποπ γεμάτη αυτοπεποίθηση και γούστο, που θυμίζει αρκετά την ευρηματικότητα της St. Vincent. Όχι τόσο ηχητικά, επειδή η μουσική της Straus φέρνει σε neo-soul, όσο αισθητικά.

 

Αυτές τις μέρες κυκλοφορεί το ντεμπούτο της άλμπουμ με τίτλο «Cheap Queen» και θέμα τις γυναίκες που της ράγισαν την καρδιά. Μάλλον κλαίει για μια συγκεκριμένη γυναίκα, την ηθοποιό Amandla Stenberg, που ξεχώρισε ως η πιτσιρίκα Rue στο «Hunger Games» και έχει μεγαλώσει κι αυτή πια. Έβγαιναν για μερικούς μήνες, αλλά η σχέση τους έληξε άδοξα.

 

To 2018 κυκλοφόρησε το πρώτο της κομμάτι, το «1950», μια ωδή στο μυθιστόρημα της Πατρίσια Χάισμιθ, «Η τιμή του αλατιού», που κυκλοφόρησε το 1952. Το έβγαλε στην εταιρεία του Mark Ronson – ήταν από τους πρώτους καλλιτέχνες με τους οποίους ο διάσημος παραγωγός της Adele και της Amy Winehouse υπέγραψε συμβόλαιο. Σε λιγότερο από έναν χρόνο κατάφερε να γίνει viral από ένα tweet του Harry Styles, να την αγαπήσουν οι Kim Kardashian και Taylor Swift –κι ας μισιούνται μεταξύ τους– και να κάνει 280 εκατομμύρια streams στο Spotify. Έγινε ακόμα μια φορά viral όταν έκανε meme την κραυγή της Meryl Streep στη δεύτερη –κακή– σεζόν του Big Little Lies σε techno anthem.

 

 

 

Το «Cheap Queen» είναι ένα πολυαναμενόμενο ντεμπούτο άλμπουμ αυτήν τη χρονιά.


Γράφουν στους New York Times: «Τραγουδάει για την αυτοαμφισβήτηση και την αυτοπεποίθηση, για το πάθος και τη λαχτάρα, την εγγύτητα και την προδοσία. Αν και μόλις βγήκε από την εφηβεία, είναι ένα νεαρό άτομο που προσπαθεί να βρει τον εαυτό του, χωρίς η ανθρώπινη αβεβαιότητα να δεσμεύεται από το φύλο. H King Princess μπορεί να γράφει για τον έρωτα στον 21ο αιώνα, αλλά η μουσική της δίνει στα τραγούδια της μια προοπτική στον χρόνο, όπου υπάρχουν τα φαντάσματα των προηγούμενων εποχών της ποπ».


Με λίγα λόγια, η ποπ που κάνει μπορεί να ακούγεται παλιομοδίτικη, η ματιά της όμως είναι πέρα για πέρα αναζωογονητική και σύγχρονη. Ίσως είναι και αυτό που κάνει την επικοινωνία της με το νεότερο ακροατήριο τόσο άμεση. Και σίγουρα δεν είναι τυχαίο που ταίριαξε τόσο πολύ με τον Mark Ronson. Τρέφουν και οι δύο την ίδια αγάπη για τους ήχους από το παρελθόν. Ο δίσκος έχει αρκετές όμορφες στιγμές και από αυτόν ξεπροβάλλει μια δυναμική ερμηνεύτρια που μόνο για 20χρονη πρωτοεμφανιζόμενη δεν μοιάζει. Τουλάχιστον παίζει το παιχνίδι με τους δικούς της όρους και ίσως βάζει ένα ακόμα λιθαράκι στην αλλαγή που χρειάζεται άμεσα η παραδοσιακή ποπ για να επιβιώσει.

 

 

King Princess - Cheap Queen (Official Video)