Κι όμως, πέρασε μισός αιώνας από την αυγή των Talking Heads

Κι όμως, πέρασε μισός αιώνας από την αυγή των Talking Heads Facebook Twitter
Οι Talking Heads ποζάρουν ανάμεσα σε λούτρινα. Χόλιγουντ, Καλιφόρνια. 1977. Φωτογραφία: Michael Ochs Archives/Getty Images
0


ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ 1970,
ο αγώνας για να αποφύγει την χρεοκοπία ήταν μόνο ένα από τα προβλήματα της Νέας Υόρκης, όπως θα θυμάται όποιος περπατούσε στους γεμάτους εγκληματικότητα και σκουπίδια δρόμους της πόλης εκείνες τις μέρες. Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο κάτοικοι έφυγαν κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας, άλλοι ως θύματα της ανεργίας, άλλοι φοβούμενοι για την ασφάλειά τους. Ωστόσο, μια δημογραφική ομάδα παρουσίαζε σημαντική αύξηση: οι νέοι καλλιτέχνες που ξαφνικά διαπίστωσαν ότι η στέγαση ήταν προσιτή και η καθημερινότητα δεν ήταν τόσο τρομακτική αν πίστευες ότι άξιζε το ρίσκο.

Ανάμεσά τους ήταν τρεις νεαροί μουσικοί ενός σχήματος με το όνομα Talking Heads, το οποίο έκανε το ντεμπούτο του στις 5 Ιουνίου 1975 στη μικρή σκηνή του θρυλικού CBGB στο Lower East Side του Μανχάταν. Ήταν τόσο διαφορετικοί από ένα τυπικό ροκ γκρουπ όσο ένα φτέρνισμα από έναν τυφώνα. Η μπασίστρια Tina Weymouth φαινόταν ιδιαίτερα αβέβαιη για τον εαυτό της, πράγμα που δεν προκαλεί έκπληξη, αφού έπαιζε για λιγότερο από έξι μήνες. Οι δεξιότητες του ντράμερ Chris Frantz ήταν στην καλύτερη περίπτωση υποτυπώδεις, όπως και εκείνες του τραγουδιστή-κιθαρίστα David Byrne – όταν ο Byrne άνοιγε το στόμα του για να τραγουδήσει, όπως είχε πει τότε ένας κριτικός, «η φωνή του υψώνεται σαν να είναι έτοιμος να φωνάξει στη μητέρα του».

Ο Harrison μπορεί να προσέδωσε βαρύτητα στον μινιμαλιστικό ήχο του συγκροτήματος, αλλά ήταν η άφιξη του παραγωγού Brian Eno που τους μετέτρεψε από τους αγαπημένους των μικρών κλαμπ της Νέας Υόρκης σε διεθνή αστέρια.

Το διεισδυτικό βιβλίο «Burning Down the House» του Jonathan Gould παρακολουθεί το συγκρότημα από τις αδέξιες πρώτες μέρες του μέχρι το είδος εκείνο της μεθυστικής επιτυχίας που συνήθως έρχεται με μια σειρά από δικά της προβλήματα. Τα τρία μέλη του γκρουπ είχαν γνωριστεί στο Rhode Island School of Design και ο Byrne θυμάται ότι αρχικά ήταν «λιγότερο μια μπάντα παρά ένα περίγραμμα για μια μπάντα», καθώς σκάρωναν ιδιόρρυθμα τραγούδια και φορούσαν ρούχα που έμοιαζαν σαν να τα είχαν διαλέξει οι μαμάδες τους.

th
Το εξώφυλλο του Burning Down the House του Jonathan Gould

Παραδόξως, η αμήχανη παρουσία τους απεδείχθη ένα σημαντικό κομμάτι της γοητείας τους. Δεδομένου ότι η Weymouth είχε μάθει μόλις πρόσφατα να παίζει μπάσο, κοιτούσε διαρκώς επί σκηνής τον Byrne με τέτοια ένταση σα να υποδηλώνει στο κοινό ότι ήταν κάποιος που άξιζε πραγματικά να τον παρακολουθεί κανείς. Μέσα σε ένα χρόνο, στο γκρουπ προστέθηκε ο Jerry Harrison, ο οποίος είχε θητεύσει στους Modern Lovers και επίσης είχε κάνει μαθήματα πιάνου όταν ήταν παιδί. Το παίξιμό του στα πλήκτρα και την κιθάρα «πύκνωσε» τον ήχο του συγκροτήματος, για να χρησιμοποιήσουμε την όρο του Gould, μετατοπίζοντας τους Talking Heads από την «ανήσυχη ένταση ενός κιθαριστικού τρίο» στο τέμπο και το ύφος της soul και της funk ιδιοσυγκρασίας.

Ο Harrison μπορεί να προσέδωσε βαρύτητα στον μινιμαλιστικό ήχο του συγκροτήματος, αλλά ήταν η άφιξη του παραγωγού Brian Eno που τους μετέτρεψε από τους αγαπημένους των μικρών κλαμπ της Νέας Υόρκης σε διεθνή αστέρια. Ο Gould υποστηρίζει ότι ο Eno «ενδιαφερόταν πολύ περισσότερο για τον τραγουδιστικό ήχο του τραγουδιού παρά για το νόημα αυτού που τραγουδιέται», οπότε υποβάθμιζε την προεξέχουσα θέση των φωνητικών στην τελική μίξη ενός τραγουδιού. Η προσέγγιση του Eno είχε ιδιαίτερη απήχηση για τον ηγέτη του συγκροτήματος, και οι ολοκαίνουργιοι Heads απέκτησαν μια ζωτικότητα που τροφοδοτήθηκε από τη νέα προσωπικότητα που κατοχύρωσε ο David Byrne: «Το φωνητικό ύφος του Byrne», γράφει ο Gould, «είναι αυτό ενός ανθρώπου που τρομοκρατείται από τη νέα εμπειρία, αλλά έχει εμμονή με την ανάγκη να βουτήξει στα βαθιά έτσι κι αλλιώς».

Κι όμως, πέρασε μισός αιώνας από την αυγή των Talking Heads Facebook Twitter
Ο David Byrne και ο Brian Eno το 1978.

Ο Eno ξεκίνησε τη συνεργασία του με τους Talking Heads το 1978, όταν έκανε την παραγωγή του δεύτερου άλμπουμ τους, «More Songs About Buildings and Food», και συνέχισε με την παραγωγή δύο ακόμη άλμπουμ που περιλάμβαναν μερικά από τα χαρακτηριστικά τραγούδια του γκρουπ: Το «Life During Wartime», το οποίο περιλαμβάνει τον στίχο «This ain't no party, this ain't no disco, this ain't no foolin' around», ο οποίος αποτυπώνει την αγωνία της εποχής για την αστική παρακμή και την πολιτική αναταραχή, και το «Once in a Lifetime», ένα κομμάτι που ο Eno διαμόρφωσε μέσω της επανάληψης και της διαστρωμάτωσης ήχων, προσθέτοντας grooves και πολυρυθμικά μοτίβα από Αφρικανούς καλλιτέχνες όπως ο Fela Kuti. Μερικά από τα πιο γνωστά τραγούδια των Talking Heads δεν κατάφεραν να μπουν στο Top 100 του Billboard, παρόλο που έφεραν στο συγκρότημα αναγνώριση στην πρώιμη εποχή του MTV και σήμερα περιλαμβάνονται σε λίστες με τα καλύτερα τραγούδια του σύγχρονου ροκ. Όπως είχε πει ο Harrison στο απόγειο της φήμης του συγκροτήματος, «είμαστε περισσότερο διάσημοι παρά επιτυχημένοι».

Σταδιακά, ο δεσμός που είχε αναπτυχθεί ανάμεσα στον Byrne και τον Eno, αλλά και οι προσωπικές φιλοδοξίες και μονομανίες του ηγέτη του γκρουπ, έσπρωξαν τους άλλους τρεις στο περιθώριο. Χωρίς τον Byrne, όμως, δεν θα υπήρχαν οι Talking Heads. Οι Talking Heads πέτυχαν επειδή ο ηγέτης τους έδωσε σάρκα και οστά στην ιδέα ότι «η δημιουργικότητα πηγάζει από το μαρτύριο - το μαρτύριο, στην περίπτωσή του, ενός ισόβιου αγώνα να κατανοήσει έναν κόσμο του οποίου τα περιγράμματα, τα ήθη και τα έθιμα ήταν συχνά ένα μυστήριο γι' αυτόν».

Talking Heads -  Once in a Lifetime (Official Video)

Με στοιχεία από The Washington Post

Βιβλίο
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Arsenale: Το πιο απρόσμενο βιβλιοπωλείο των Κυκλάδων φτιάχτηκε στην Ανάφη

Βιβλίο / Arsenale: Το πιο απρόσμενο βιβλιοπωλείο των Κυκλάδων φτιάχτηκε στην Ανάφη

Σε ένα νησί που μετρά λιγότερους από 300 μόνιμους κατοίκους, ένα παλιό καραβόσπιτο μεταμορφώθηκε σε ένα καταφύγιο πολιτισμού γεμάτο βιβλία, μουσικές και μικρούς θησαυρούς.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Μαρκ Τουέιν, «Οι περιπέτειες του Χακ Φιν»

Το πίσω ράφι / Το μυθιστόρημα του Μαρκ Τουέιν που έθαψαν οι κριτικοί και το αποθέωσε ο Χέμινγουεϊ

Στις «Περιπέτειες του Χακ Φιν» ο Μαρκ Τουέιν έπλασε τον πιο ελεύθερο ήρωα της αμερικανικής λογοτεχνίας, που αρνήθηκε τους κανόνες της κοινωνίας του και ένωσε την τύχη του με έναν σκλάβο δραπέτη.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
Ο Σάχης του Ιράν και η Αμερική που δεν μπορούσε να φανταστεί την ζωή χωρίς αυτόν

Βιβλίο / Ο Σάχης του Ιράν και η Αμερική που δεν μπορούσε να φανταστεί τη ζωή χωρίς αυτόν

Ένα νέο βιβλίο με τίτλο «Βασιλεύς των Βασιλέων», όπως αποκαλούσε τον εαυτό του ο Ρεζά Παχλαβί, εστιάζει στις διαδοχικές κυβερνήσεις των ΗΠΑ που «αποδέχτηκαν πρόθυμα τις φαντασιώσεις του, τόσο για τον εαυτό του όσο και για τη χώρα του».
THE LIFO TEAM
Γωγώ Ατζολετάκη: «Οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας δεν είναι “ληγμένα προϊόντα”»

Βιβλίο / Γωγώ Ατζολετάκη: «Οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας δεν είναι “ληγμένα προϊόντα”»

Σταρ Ελλάς στα νιάτα της, διακρίθηκε ως ηθοποιός, θιασάρχης, ραδιοφωνική παραγωγός, δοκιμάστηκε επίσης στη συγγραφή έχοντας κυκλοφορήσει μέχρι τώρα επτά βιβλία μαζί με το πρόσφατο «Η τρίτη άνοιξη» (εκδ. Επίμετρο), που έδωσε και το έναυσμα γι’ αυτήν τη συνέντευξη.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
O Δημήτρης Γκιώνης, οι ένδοξες μέρες της «Ελευθεροτυπίας» και το σημερινό μιντιακό σούπερ μάρκετ

Οι Αθηναίοι / O Δημήτρης Γκιώνης, οι ένδοξες μέρες της «Ελευθεροτυπίας» και το σημερινό μιντιακό σούπερ μάρκετ

Ο 81χρονος δημοσιογράφος και συγγραφέας που για δεκαετίες διηύθηνε τις πολιτιστικές σελίδες της Ελευθεροτυπίας, αφηγείται τη συναρπαστική καριέρα του στη LiFO
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Κλαίρη Μιτσοτάκη: «Η αξιοπρέπεια και η φιλία είναι τα θεμέλια της ζωής μας»

Βιβλίο / Κλαίρη Μιτσοτάκη: «Η αξιοπρέπεια και η φιλία είναι τα θεμέλια της ζωής μας»

Η σπουδαία μεταφράστρια, που έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος της δουλειάς της στον Μαρσέλ Προυστ, μας ξεναγεί στον πολύπλοκο κόσμο του και εκφράζει τον θυμό της για την πανταχού παρούσα απάτη της εποχής μας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Η αλήθεια για τον «Συνταγματάρχη» Πάρκερ, τον διαβόητο μάνατζερ του Έλβις Πρίσλεϊ

Βιβλίο / Η αλήθεια για τον «Συνταγματάρχη» Πάρκερ, τον διαβόητο μάνατζερ του Έλβις Πρίσλεϊ

Ένα νέο βιβλίο με τίτλο «Ο Συνταγματάρχης και ο Βασιλιάς» εξερευνά τη συναρπαστική ζωή ενός ακούραστου κομπιναδόρου που προσπαθούσε απεγνωσμένα να ανακαλύψει εκ νέου τον εαυτό του.
THE LIFO TEAM
Γνώριζαν ή όχι οι Γερμανοί για τα εγκλήματα του Χίτλερ;

Βιβλίο / Γνώριζαν ή όχι οι Γερμανοί για τα εγκλήματα του Χίτλερ;

Πότε ακριβώς χάθηκε ο πόλεμος για τον Άξονα; Ποια ήταν η πιο σημαντική μάχη του πολέμου; Πόσο «συμμέτοχος» ήταν ο Γερμανικός λαός στο ολοκαύτωμα; Σ’ αυτά τα ερωτήματα επιχειρεί να απαντήσει μια νέα ογκώδης έκδοση με τίτλο «Η συνολική ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου».
THE LIFO TEAM
Αudiobooks: Αντί να διαβάσεις το νέο βιβλίο της Σάλι Ρούνεϊ, το ακούς

Βιβλίο / Αudiobooks: Αντί να διαβάσεις το νέο βιβλίο της Σάλι Ρούνεϊ, το ακούς

Είναι νωρίς να πούμε πως αυτά τα ηχητικά λογοτεχνικά αρχεία μπορούν να αντικαταστήσουν το βιβλίο. Είναι όμως μια υπέροχη λύση για όσους θέλουν να διαβάσουν αλλά δεν έχουν χρόνο ή έχουν μπλοκάρει με το κανονικό διάβασμα.
ΙΩΑΝΝΑ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ
«Στα τέσσερα»: Το πιο καυτό και αμφιλεγόμενο βιβλίο του φετινού καλοκαιριού

Βιβλίο / «Στα τέσσερα»: Το πιο καυτό και αμφιλεγόμενο βιβλίο του φετινού καλοκαιριού

«Κάποιες το λάτρεψαν, άλλες το σιχάθηκαν»: Το βιβλίο της Miranda July για την ερωτική περιπλάνηση μιας γυναίκας στη μέση ηλικία που χαρακτηρίστηκε ως «το πρώτο μεγάλο μυθιστόρημα για την περιεμμηνόπαυση», είναι η λογοτεχνική επιτυχία της χρονιάς.
THE LIFO TEAM
Πατρίτσια Χάισμιθ: «Ο κόσμος και τα μαρτίνι του είναι δικά μου!»

Βιβλίο / Πατρίτσια Χάισμιθ: «Ο κόσμος και τα μαρτίνι του είναι δικά μου!»

Τα πολυσυζητημένα ημερολόγια της Χάισμιθ αποκαλύπτουν κρυφές σκέψεις της συγγραφέως του «Ταλαντούχου κύριου Ρίπλεϊ», τους άγνωστους έρωτες και την εξάρτησή της από τη γραφή και το αλκοόλ.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ