Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Η Βασίλω της «Χαβάης»

Η τρανς Βασίλω ήταν φίρμα της εποχής. Εμφανιζόταν στη θρυλική "Χαβάη" των αδελφών Κατελάνων, κάτω από το Περοκέ, στο Μεταξουργείο. Tην έσφαξαν ένα ξημέρωμα, στην Κωνσταντινουπόλεως και ο φάκελός της έκλεισε με συνοπτικές διαδικασίες.
Φωτ.: Σπύρος Στάβερης / LIFO



ΑΡΧΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ '60, Κεραμεικός. Εnter.

 

Ζούμε σ ένα από τα δωμάτια μιας αυλής, στην οδό Γρανικού, απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Στα ραδιόφωνα ακούγονται το «Κάθε λιμάνι και καημός», το «Όσο αξίζεις εσύ» και το «Περιφρόνα με, γλυκιά μου».


Παίζω στον δρόμο κρυφτό με τα κορίτσια («Τζένη Καρέζη, Κώστας Κακκαβάς, Αλίκη Βουγιουκλάκη, ε-σύ-θα-τα-φυ-λάς!»), κυνηγητό με τα αγόρια, «Μήλα» όλοι μαζί και καταλήγω μόνη μου με κάποια γατάκια που προστατεύω. Συμπαθώ πολύ μια καλή κι ευγενική κυρία.


Μου φαίνεται διαφορετική από τις υπόλοιπες, δε φοράει ποτέ γκρίζες ρόμπες, έχει βραχνή φωνή, είναι πολύ ψηλή, θα έλεγα θεόρατη, είναι μελαχρινή και συνδυάζει παντελόνια με πολύ ωραίες λουλουδάτες μπλούζες σε χαρούμενα χρώματα. Μου κάνει εντύπωση η καλοσύνη της, ο τρόπος που μιλάει στις γειτόνισσες, που τις βοηθάει να μεταφέρουν τα ψώνια, να μετακινήσουν κάποια έπιπλα, που νοιάζεται για την υγεία τους, που κερνάει όλους από τα φαγητά που μαγειρεύει, που πρωτοστατεί σε βαψίματα και μετακομίσεις... Εμένα όλο μου χαμογελάει, την πρώτη φορά μάλιστα, που με είδε να κάθομαι σ' ένα περβάζι με τα τρία γατάκια μου, με ρώτησε πώς με λένε.


«Μπέμπα« της λέω


«Και το κανονικό σου όνομα;»


«Δεν έχω ακόμα. Δε μ' έχουν βαφτίσει, αλλά θα με βαφτίσουν, μου είπαν».

(Ήμουν τότε πέντε ετών.)


Άπλωσε τα τριχωτά χέρια της και μου τακτοποίησε τρυφερά τις αφέλειες.


«Εσένα πώς σε λένε;» τη ρωτάω.


«Εγώ είμαι η Βασίλω. Μένεις εδώ;»


«Ναι, μέσα στην αυλή».


«Όταν ξαναπεράσω αύριο, θα σου φέρω καραμέλες και μια κούκλα».


«Λες αλήθεια;»


«Ναι καλέ, αφού γίναμε φίλες!»


Η Βασίλω τήρησε την υπόσχεση. Την επομένη πέρασε από τη Γρανικού και μου έφερε μια μικρή πλαστική κούκλα με κόκκινο φόρεμα, καραμέλες βουτύρου και τσάρλεστον και ένα ακόμη παιχνίδι που λάτρεψα, μια... μικρογραφία κουζίνας με πετρογκάζ, ψυγείο, τραπέζι, καρέκλες, ντουλάπια, πιάτα, ποτήρια, τα πάντα. Διαστάσεις όχι πάνω από 20επί 20 εκατοστά.

 

Η Βασίλω ήταν φίρμα της εποχής. Ένα τραγικό και μυθικό πρόσωπο. Μια απολύτως Φελλινική φιγούρα. Εμφανιζόταν στη θρυλική "Χαβάη" των αδελφών Κατελάνων, κάτω από το Περοκέ, στο Μεταξουργείο, εκεί που είχαν πάει μέχρι κι ο Τένεσι Ουίλιαμς με τον Τρούμαν Καπότε, για να δουν το σώου που έκαναν οι πιο εντυπωσιακές τραβεστί της εποχής.


Την αγκάλιασα κι εκείνη με σήκωσε στην αγκαλιά της. Έτσι όπως τη φίλησα στο μάγουλο, ένιωσα σαν να με τρύπησαν γένια, όπως όταν φιλούσα τον μπαμπά.


Την Βασίλω την έβλεπα κάθε μέρα στη γειτονιά κι άρχισα να νομίζω ότι μ' αγαπάει, αλλά κι εγώ την αγαπούσα και μ' άρεσαν και τα ρούχα της, που ήταν πάντα χρωματιστά και μύριζαν κολόνια.


Με λέει «Μπεμπούλι» και, όταν αργεί να περάσει από τη γειτονιά, στενοχωριέμαι.

 

Ένα βράδυ, πεταγόμαστε όλοι έξω, γιατί ακούγονται από τον δρόμο, φωνές και ουρλιαχτά και κατάρες. Πρώτη φορά στη ζωή μου βλέπω να πέφτει ξύλο. Η Βασίλω χτυπιέται άσχημα με τρεις άντρες, μπουνιές, κλοτσιές, κουτουλιές. Κάποιος -λένε- την προσέβαλλε άσχημα, την κορόιδεψε. Πρώτη φορά τη βλέπω αγριεμένη και ο τρόπος που ρίχνει ξύλο με κατατρομάζει.


Το πράσινο φόρεμά της είναι γεμάτο αίματα, όπως και το πρόσωπό της, σαν να έχει σπάσει η μύτη της, ουρλιάζει και βρίζει.


Αρχίζω να κλαίω.


Ένας περαστικός ρωτάει: «Ποια είναι αυτή που δέρνουν;»


«Ο πούστης η Βασίλω!» λέει ο σπιτονοικοκύρης μας και προτρέπει την αστυνομία να την «καθαρίσει την πούστρα για να ξεβρομίσει ο τόπος.»


Δεν καταλαβαίνω τι εννοεί, ούτε γιατί μυρίζει τόσο άσχημα, αλλά πρέπει να είναι τελικά, πολύ κακός αυτός ο ιδρωμένος αγριάνθρωπος, αφού μιλάει έτσι.


Οι αστυνομικοί που καταφθάνουν, βάζουν τη Βασίλω με χειροπέδες στο περιπολικό, ενώ οι τρεις δαρμένοι παλληκαράδες έχουν εξαφανιστεί. Το πληγωμένο θηρίο με βλέπει που κλαίω, παρά τα αίματα που στάζουν σ όλο της το πρόσωπο κι έχουν ανακατευτεί με το κατακόκκινο κραγιόν της και μου κλείνει το μάτι. Μου χαμογελάει, σαν να με καθησυχάζει.


Δεν την είδα ποτέ ξανά.


Πέρασαν πολλά χρόνια για να μάθω και να καταλάβω ποια ακριβώς ήταν η κυρία με τα χρωματιστά ρούχα, που αγαπούσα.


Η ΒΑΣΙΛΩ ήταν φίρμα της εποχής. Ένα τραγικό και μυθικό πρόσωπο. Μια απολύτως Φελλινική φιγούρα. Εμφανιζόταν στη θρυλική "Χαβάη" των αδελφών Κατελάνων, κάτω από το Περοκέ, στο Μεταξουργείο, εκεί που είχαν πάει μέχρι κι ο Τένεσι Ουίλιαμς με τον Τρούμαν Καπότε, για να δουν το σώου που έκαναν οι πιο εντυπωσιακές τραβεστί της εποχής.


Στη "Χαβάη", λοιπόν, η Βασίλω παρίστανε -μεταξύ άλλων- τον κομφερανσιέ. Ήταν εύστροφη, ετοιμόλογη και με δηλητηριώδες χιούμορ, ιδιαίτερα όταν ανακοίνωνε από μικροφώνου, τις αφίξεις στο μαγαζί, κάποιων Τσιφορικών ζευγαριών.


Εκεί αισθανόταν όμορφα, οικεία, προστατευμένη, ασφαλής, ήταν το καταφύγιό της, συχνά κοιμόταν και μέσα.


Λέγεται πως μέχρι το 1968 που την έκλεισαν, είχαν σφάξει εκεί 5 ανθρώπους. Κάποιους άντρες που δε σεβάστηκαν -λένε- τους κανόνες της κι επεχείρησαν τσαμπουκάδες. Ποιος ξέρει πού να είναι η αλήθεια...


Εκείνη πάντως, στην "Χαβάη", ήταν η σταρ, η φίρμα, οι περισσότεροι πήγαιναν για να τη δουν και να τους κράξει. Ήταν η πιο εκρηκτική, η πιο αστεία, η πιο αυθεντική ντίβα.


Αυτή όμως, ήταν για τους άλλους.


Η δική μου κυρία Βασίλω, όπως την αποκαλούσα (και γέλαγε γιατί της φαινόταν πολύ αστείο), έμαθα αργότερα, ότι εμφανίστηκε στη γειτονιά, μερικά χρόνια μετά τον εμφύλιο. Άλλοι έλεγαν πως είχε δικό της μπορντέλο, φημισμένο για τα πιο ωραία κορίτσια της πόλης, για τα κουβαρντάδικα κεράσματά της στους πελάτες και την αστραφτερή καθαριότητά του και άλλοι πως εξυπηρετούσε διάφορους οίκους ανοχής της περιοχής, σε θέματα προστασίας και καθαριότητας.


Στο μυαλό μου είναι πάντα ολοζώντανη η παρουσία της, γιατί ήταν από τα πιο αγαπητά πρόσωπα της γειτονιάς μου. Μιλούσε με όλο τον κόσμο, ενδιαφερόταν για τα προβλήματα των ανθρώπων που ζούσαν δίπλα της, χαρτζιλίκωνε διακριτικά φτωχές οικογένειες, βοηθούσε στις δουλειές τους ανήμπορους, μαγείρευε τέλεια και πάντα κερνούσε μεζέ με ούζο τους γείτονες, άσε που άπλωνε και τις πιο φαντασμαγορικές μπουγάδες, που μόνο στον ιταλικό νότο είδα, πολλά χρόνια μετά, ισάξιές τους.


Όταν μάλιστα, τραγουδώντας, αράδιαζε στα σκοινιά, για να αεριστούν τα λαμέ και τα φουρώ και τις παγιέτες και τα μποά, ήταν η καλύτερή μου. Χάζευα -και ζήλευα- τα κοστούμια του σώου της στη Χαβαη, με τις ώρες. Κάποτε μου είχε δείξει και κάτι τεράστιες χρυσές και κόκκινες γόβες της, που της παράγγελνε σ έναν ειδικό υποδηματοποιό στο Μοναστηράκι.


«Σαν τάφος μικρού παιδιού δεν είναι Μπεμπούλι;» με ρώτησε μια φορά, γελώντας.


«Δες γοβάκι Σταχτοπούτας, 46 νούμερο!»

 

Δεν ήταν ούτε προκλητική, ούτε ενοχλητική, ούτε κάτι εξωτικό ή περιθωριακό. Ποτέ δεν ένιωσα κάποια διαφορετικότητα. Ένιωσα μόνο, όπως και οι περισσότεροι στη γειτονιά, πως ήταν ένας ευγενικός άνθρωπος, γεμάτος αλληλεγγύη, συμπόνια και ενδιαφέρον για όλους...

 

Ο πιο γελαστός κι ο πιο γενναιόδωρος. Που και που βέβαια έριχνε και καμιά ξανάστροφη σε κάτι αναιδείς που πείραζαν χυδαία τα κορίτσια. Θεωρούσε αδιανόητο να ενοχλεί ο ένας τον άλλον. Όπως θεωρούσε και αμαρτία την αδικία κι ένιωθε την ανάγκη να προστατεύει τους ανθρώπους.


Την Βασίλω που κάποιοι έσφαξαν ένα ξημέρωμα, εκεί κοντά στα στέκια των φορτηγατζήδων, στην Κωνσταντινουπόλεως και που ο φάκελός της έκλεισε με συνοπτικές διαδικασίες, νομίζω πως τη βλέπω ακόμη, εκεί στο παρκάκι της εκκλησίας, κάθε φορά που περνάω με το αυτοκίνητο.


Κάθεται στο ίδιο πάντα παγκάκι και πιάνει κουβέντα με τον Μάτσε Ντάλες, τον πλανόδιο "ξηροκαρπά", που μοίραζε δωρεάν ζεστά φυστίκια, για να σε πείσει ν αγοράσεις...


Κι ύστερα, αν περνούσε από εκεί κι ο Αντρέας η Φτερού, με ολόφρεσκα κουτσομπολιά από την οδό Αθηνάς, την Μπρίλλη και την Γαβριέλα, θα στηνόταν ολόκληρο γλέντι.


Η Βασίλω φεύγοντας, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '60, υποψιάζομαι πως έγινε ένας μικρός θεός.


Φεύγοντας, θα έριξε μια τελευταία ματωμένη ματιά, γύρω της και θα σκέφτηκε πως, αφού δεν κατάφερε να καταστρέψει τον κόσμο που της δόθηκε και να βάλει στη θέση του έναν άλλον, ας πετάξει μακρυά και τη φαλτσέτα που κρατούσε στα μέτρα των φόβων της...


Έτσι ήσυχη πια και άοπλη , θα μπήκε από την μαγική πύλη του σινεμά "Περουζέ", της Κωνσταντινουπόλεως, στον κήπο των Εσπερίδων.


Ολομόναχη. Χωρίς να φοβάται το φίδι με τα εκατό κεφάλια. Χωρίς βοήθεια από τον Άτλαντα. Μόνη της άλλωστε καθάριζε πάντα. Θα μπήκε λοιπόν και θα έκλεψε τα χρυσά τα μήλα, που πάνε κι ασορτί με τις χρυσές τις γόβες της.


Μετά, θα έβαλε στο πικ απ την Πόλυ Πάνου να λέει «Της αμαρτίας το στρατί», για να το τραγουδήσει μαζί της.

 

Στης αμαρτίας το στρατί εγώ κι αν περπατάω,
τα χάδια μου και το κορμί εγώ κι αν τα πουλάω,
κι αν ο καθένας εύκολη κι ανήθικη με λέει,
για το κατάντημα μου αυτό, η κοινωνία φταίει.

 

Κι όταν θα έφτασε στη στροφή που λέει:

 

Κι αν για πελάτες φανερά γυρεύω ευκαιρίες,
κι αν με κοιτούν ειρωνικά οι έντιμες κυρίες,
είν' ευκαιρία να τους πω κι εγώ με ειρωνεία:
Κυρίες μου, ειρωνικά δέστε την κοινωνία.

 

αυτό, θα το είπε, σχεδόν απαγγέλοντας, μιμούμενη -όσο πιο αστεία γινόταν- την τραγουδίστρια και το παχύ της σίγμα. Θα ήπιε μονοκοπανιά κι ένα διπλό βερμούτ.


Ύστερα θα πάτησε το κουμπί διαγραφής ανεπιθύμητων σκέψεων και θα έκανε τα μήλα των Εσπερίδων κομπόστα για τα γεράματα της αγίας πούστρας.

 

Στο άρθρο, περιέχεται μικρό απόσπασμα από το βιβλίο "Κίτρινο Υποβρύχιο" της Σεμίνας Διγενή. (Εκδόσεις Πατάκη).

 

 

Γεννήθηκε στο κέντρο της Αθήνας και μεγάλωσε στις γειτονιές του. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στη Σιένα και Ηλεκτρονική Δημοσιογραφία στην Ρώμη. Εργάστηκε σε εφημερίδες, τηλεόραση, ραδιόφωνο, περιοδικά, sites κι έγραψε δύο βιβλία. Το "Κίτρινο Υποβρύχιο" και τους "Απείθαρχους".

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ο Θανάσης Σκρουμπέλος ανάμεσα στις θρυλικές τραβεστί του μπαρ "Χαβάη"
Με το νέο, αυτοβιογραφικό βιβλίο του "Μπλε Καστόρινα Παπούτσια", μια ροκ ιστορία από τις ταραγμένες μέρες του ’64, καταδύεται στο πιο αμαρτωλό μπαρ της εποχής, τη Χαβάη, και μιλά για τις θρυλικές τραβεστί που έκαναν εκεί πρόγραμμα, τα ταμπού μιας Ελλάδας παραζαλισμένης, το δικό του ρόλο και το πέρασμα από κει του Τένεσι Ουίλιαμς.
Η ιστορία των αθηναϊκών gay bars  από τα '60s μέχρι την έλευση του millennium
Πολύ πριν το Γκάζι μετατραπεί σε «γκέι χωριό της Αθήνας», η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα σύχναζε σε θρυλικά αθηναϊκά στέκια
Φένια Αποστόλου: η μοναδική Ελληνίδα τρανς θεατρική σκηνοθέτις μιλά για τη ζωή και την πορεία της
Με αφορμή το νέο της έργο, περιγράφει πώς η μετάβασή της έγινε παράλληλα με την καλλιτεχνική της εξέλιξη και εξηγεί γιατί δεν θέλει να καπελώνει τη δουλειά της ο χαρακτηρισμός της «τρανς δημιουργού»

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Kid Quick: Αυτός είναι ο νέος nonbinary σούπερ ήρωας της DC
«Δεν χρειάζεται όλοι οι σούπερ ήρωες να είναι άντρες, γυναίκες ή λευκοί» δηλώνουν οι δημιουργοί του Kid Quick που άντλησαν έμπνευση από την εικόνα του David Bowie.
Όχι άλλες «κραυγές στη σιωπή»: Η έμφυλη και ενδοοικογενειακή βία την εποχή της καραντίνας
Μπορεί η καραντίνα να αποτρέπει την εξάπλωση μιας πανδημίας, ευνοεί όμως ακόμα και ακραία φαινόμενα έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας ενώ καθιστά τα υποψήφια θύματα πιο ευάλωτα. Τι κάνει η Πολιτεία; Τι ζητούν γυναικείες οργανώσεις και άλλες δικαιωματικές συλλογικότητες;
Ο Φώτης Σεργουλόπουλος μιλά με την ακτιβίστρια Στέλλα Μπελιά για το θέμα της τεκνοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια
Η Στέλλα Μπελιά είναι μητέρα δύο παιδιών, νηπιαγωγός, ακτιβίστρια και πρόεδρος των Οικογενειών Ουράνιο Τόξο.
Όσα δεν ξέρατε για τη ΛΟΑΤΚΙ+ ορολογία (και θέλατε να ρωτήσετε)
Τι σημαίνει queer; Ποια η διαφορά ανάμεσα στον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου; Πότε λέμε ότι ένα άτομο είναι trans; Ποιες λέξεις είναι κακοποιητικές για τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα; Μια συζήτηση του Αλέξανδρου Διακοσάββα με τις ειδικούς ψυχικής υγείας και διδάσκουσες των μαθημάτων για τις ΛΟΑΤΚΙ+ ταυτότητες σε Πάντειο και ΠΑΔΑ, Νάνσυ Παπαθανασίου και Έλενα-Όλγα Χρηστίδη.
Podcast/ Τζεφ Μοντάνα: «Μαμά, μπαμπά, είμαι γυναίκα»
Η Τζεφ Μοντάνα μιλάει για την απόρριψη που αντιμετώπισε από την οικογένεια και το σχολείο ως she trans παιδί και την δύναμη που βρήκε εντέλει ώστε να εκφραστεί ελεύθερα παρόλο το bullying που είχε δεχθεί από την κλειστή κοινωνία της Κορίνθου και να κάνει καριέρα ως non binary μοντέλο στο Λος Άντζελες.
Ο Φώτης Σεργουλόπουλος σε μια απολαυστική κουβέντα με τον Γιώργο Καπουτζίδη
Σε αυτό το podcast ακούμε δύο φίλους να συζητούν, διότι ο Γιώργος Καπουτζίδης είναι πολύ καλός φίλος με τον Φώτη Σεργουλόπουλο.
Ο Φώτης Σεργουλόπουλος μιλά με τον Άγγελο - νοσηλευτή και δημιουργό της drag persona Aria D'Vine
Ο Άγγελος είναι ένας νέος άνθρωπος που ανέτρεψε τα προγνωστικά και τελικά καλά τα κατάφερε. Έγινε νοσηλευτής και ακολούθησε το όνειρό του δημιουργώντας την drag persona Aria D'Vine. Όλα αυτά τα αφηγείται συναρπαστικά στον Φώτη Σεργουλόπουλο.
Ο Αλέξης Πατέλης μιλά στον Φώτη Σεργουλόπουλο για το δικό του coming out
Ο οικονομολόγος και προϊστάμενος στο οικονομικό γραφείο του πρωθυπουργού, Αλέξης Πατέλης, μιλάει για τους λόγους του δικού του coming out και για το πόσο υπερήφανος αισθάνεται, προτρέποντας όλους όσοι χρησιμοποιούν τη δημόσια εικόνα τους να το δοκιμάσουν.
Ένα εξαιρετικό τραγούδι του Γιώργου Χατζηνάσιου με γκέι περιεχόμενο
Το τραγούδησε το 1975 ο Χρήστος Λεττονός και ακούστηκε στο θεατρικό του Δημήτρη Κολλάτου «Ένας Έλληνας Σήμερα».
Ο Βουδιστής μοναχός και make-up artist που παλεύει για τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα στην Ιαπωνία
Ο Kodo Nishimura ελπίζει ότι οι εμπειρίες που περιγράφει στην αυτοβιογραφία του του θα εμπνεύσουν κι άλλα γκέι άτομα στην Ιαπωνία και θα ευαισθητοποιήσουν για τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας.
H Proud Seniors Greece υποστηρίζει  ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα ηλικίας άνω των 50
Οι Proud Seniors μάχονται για να εξαλείψουν τις διακρίσεις, βοηθούν στην αντιμετώπιση των σοβαρών προβλημάτων που μπορεί βιώνουν τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα μεγαλύτερης ηλικίας και σκοπεύουν να μην αφήσουν κανένα άτομο της κοινότητας να γεράσει μόνο του.
Under Rawmance: Τα ανδρικά εσώρουχα που καταρρίπτουν τα στερεότυπα
Ο Νίκος Τζαμζής, μετά από τις σπουδές του πάνω στη μόδα και την υφασματολογία, αποφάσισε να δημιουργήσει ένα brand που απενοχοποιεί το ανδρικό εσώρουχο.
Rise like a Phoenix. Του Φώτη Σεργουλόπουλου
Είναι, άραγε, τόσο τραγικό ένας άνθρωπος να θέλει να αλλάξει την εικόνα που μια συγκεκριμένη κοινωνία θεωρεί αρμόζουσα για το φύλο με το οποίο γεννήθηκε;
Μια φωτογραφική έκθεση που παρουσιάστηκε στην Τεχνόπολη, στο πλαίσιο της φετινής Athens Pride Week
Ο Δημήτριος Μασούρας μιλά για την έκθεση φωτογραφίας «Ιλίρ: Ένας Ήλιος από Πούλιες».
Ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Βενετόπουλος μιλά για την ταινία του με θέμα το ταξίδι αποδοχής ενός νεαρού trans ατόμου
Η ιστορία του Brendon έγινε γνωστή όταν η Τζένιφερ Λόπεζ, θεία του νεαρού, είχε αναφερθεί σε αυτόν στο Instagram. Δείτε τη συνέντευξη του σκηνοθέτη και ένα αποκλειστικό sneak peek της ταινίας «Draw With Me» από το ψηφιακό κανάλι του Ιδρύματος Ωνάση.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή