Ο ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΗΣ ΡΕΠΟΡΤΕΡ ΜΠΟΡΑΤ από το Καζακστάν επιστρέφει στις ΗΠΑ για να συσφίξει τις σχέσεις ανάμεσα στα δύο κράτη, προσφέροντας σπονδή στους «Θεούς» της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης, σε ένα σίκουελ του Amazon Prime στη σπαρταριστή δημιουργία του 2006, του οποίου μόνο αιφνιδιαστικό στοιχείο είναι η ίδια η ύπαρξή του – πληροφορηθήκαμε γι' αυτό μόλις έναν μήνα πριν.

 

Το στοιχείο του αιφνιδιασμού έχει χαθεί πια, κι αν ο Σάσα Μπάρον Κοέν βρίσκει τον τρόπο να λύσει το πρόβλημα απέναντι σε ανυποψίαστους (και μη) συμμετέχοντες, η ταινία δεν βρίσκει έναν αντίστοιχο, ώστε να αποκατασταθεί ο αιφνιδιασμός και για τον θεατή – θα έπρεπε, ενδεχομένως, να «μεταμφιεστεί» κι αυτή σε κάτι άλλο.

 

Σε επίπεδο σάτιρας τίποτε νεότερο σε σχέση με την πρώτη ταινία δεν έχει να κομίσει, πέραν μιας επικαιροποίησης (π.χ. η μετα-αλήθεια των social media), η δε επιμονή της να βάλλει κατά του τραμπικού επιτελείου τής δίνει έναν περιστασιακό χαρακτήρα. Μοιάζει σε μεγάλο βαθμό κατασκευασμένη με γνώμονα τις προσεχείς προεδρικές εκλογές κι αυτό δεν θα ωφελήσει μελλοντικούς θεατές, για τους οποίους ένα μεγάλο μέρος της θα λειτουργεί, όπως π.χ. η ενότητα όπου κηδεύεται ο Χάρρυ Κλυνν και προσέρχονται στην κηδεία του ο Καραμανλής και ο Λεωνίδας Κυρκος στο «Εις Μνήμην Χάρρυ Κλυνν (1984)».

 

Θα γελάσεις πάντως. Πουθενά σε σημείο που να χάνεις τρία αστεία στη σειρά, επειδή ακόμα δεν έχεις συνέλθει από το πρώτο, όπως στο προηγούμενο φιλμ, αλλά θα γελάσεις επειδή η ταινία και ο Σάσα Μπάρον Κοέν προσπαθούν πολύ, δοκιμάζουν πράγματα, επιστρατεύουν διαφορετικά είδη χιούμορ, με σκοπό να σε γονατίσουν στο γέλιο.

 

Μικρά, στιγμιαία γκαγκ έχουν κωμική επιδραστικότητα πολλαπλάσια πιο εκτεταμένων σκετς –αιώνια ευγνωμοσύνη για το αστείο με τις ομαδικές αυτοκτονίες στο Καζακστάν–, εκ των οποίων μερικά έχουν κάποια από την ωμότητα και το (ουσιαστικής στοχοθεσίας) ρίσκο του πρώτου φιλμ, ενώ άλλα, όπως το πολύκροτο με τον Ρούντι Τζουλιάνι, επικεντρώνονται σε μια πιο κιτρινίζουσα ατζέντα και φαντάζουν χαμένες ευκαιρίες.

 

 

Θα γελάσεις πάντως. Πουθενά σε σημείο που να χάνεις τρία αστεία στη σειρά, επειδή ακόμα δεν έχεις συνέλθει από το πρώτο, όπως στο προηγούμενο φιλμ, αλλά θα γελάσεις επειδή η ταινία και ο Σάσα Μπάρον Κοέν προσπαθούν πολύ, δοκιμάζουν πράγματα, επιστρατεύουν διαφορετικά είδη χιούμορ, με σκοπό να σε γονατίσουν στο γέλιο. Κι αυτό (πρέπει να) το εκτιμάς σε έναν κωμικό και σε μια κωμωδία γενικότερα.

 

 

Συμβαίνει, όμως, και κάτι ακόμα πιο ενδιαφέρον που σχετίζεται με την κριτική υποδοχή της ταινίας. Ενδεχομένως λόγω της πολιτικής φόρτισης, των επερχόμενων εκλογών και της αντιτραμπικής ατζέντας της, έντυπα που υπό άλλες συνθήκες θα εξαπέλυαν μύδρους απέναντι σε όσα θα εκλάμβαναν ως προσβλητικά μέσα σε μια τόσο ανορθόδοξη και βλάσφημη κωμωδία, μοιάζουν να αφήνουν την (υπερ)ευαισθησία τους να καταλαγιάσει.

 

Έστω κι αν αυτή η ανακωχή ανάμεσα στους σταυροφόρους της πολιτικής ορθότητας και τους κωμικούς είναι πρόσκαιρη μπρος στον ανώτερο σκοπό, ίσως ανοίξει το έδαφος για μια αναγέννηση του είδους, το οποίο κατά γενική ομολογία διάγει μαύρη περίοδο, κυρίως επειδή οι κωμικοί αντιμετωπίζουν την τέχνη τους φοβικά, λόγω των περιστάσεων.

 

Αν συμβεί αυτό, ίσως να είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμα αυτού του νέου οδοιπορικού του Μπόρατ Μάργκαρετ Σαντζίγιεφ στη «Γη της Επαγγελίας».

 

 

 

Borat 2 trailer