Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
22.06.2018
Tι κάνει τη «Λάμψη» του Κιούμπρικ μία από τις πιο θρυλικές ταινίες...
ΣΙΝΕΜΑ

Tι κάνει τη «Λάμψη» του Κιούμπρικ μία από τις πιο θρυλικές ταινίες τρόμου που γυρίστηκαν ποτέ;

Αναδρομή στην ανεξάντλητη ιστορία ενός από τους σταθμούς στη φιλμογραφία του κορυφαίου σκηνοθέτη που πέθανε σαν σήμερα, το 1999

Ο σκηνοθέτης ήταν υπερβολικά απαιτητικός, τη σκηνή που χτυπάει τον Νίκολσον με το ρόπαλο του μπέιζμπολ την γύρισαν 127 φορές, κάνοντας μάλιστα και παγκόσμιο ρεκόρ για τις πιο πολλές επαναλήψεις.
Ο σκηνοθέτης ήταν υπερβολικά απαιτητικός, τη σκηνή που χτυπάει τον Νίκολσον με το ρόπαλο του μπέιζμπολ την γύρισαν 127 φορές, κάνοντας μάλιστα και παγκόσμιο ρεκόρ για τις πιο πολλές επαναλήψεις.

Μερικά χρόνια πριν αρχίσει να δουλεύει για τη δημιουργία της «Λάμψης», ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ είχε σκηνοθετήσει το «Barry Lyndon», μια ταινία του 1975 με μεγάλες δυσκολίες στην αναπαράσταση των εικόνων της εποχής της αγγλικής αριστοκρατίας του 18ου αιώνα, που ήταν επίτευγμα από άποψη τεχνικής, αλλά και με τεράστια καλλιτεχνική αξία, που ωστόσο δεν κατάφερε ούτε κόσμο να φέρει στα αμερικανικά σινεμά ούτε και καλές κριτικές να πάρει στην πρώτη προβολή της.

 

Οι Αμερικανοί κριτικοί το έθαψαν επειδή το βρήκαν «πολύ μεγάλης διάρκειας και πολύ αργό», η επιτυχία δεν ήρθε και ο Κιούμπρικ, αφού συνήλθε από τη μεγάλη απογοήτευση, αποφάσισε να κάνει μια ταινία που θα έπειθε τον κόσμο να πάει στις αίθουσες να τη δει αλλά και άρτια καλλιτεχνικά, για να ξανακερδίσει την αίγλη που του στέρησε η αποτυχία.

 

Αποφάσισε να μελετήσει τα βιβλία του Στίβεν Κινγκ, ενός από τους πιο δημοφιλείς συγγραφείς των '70s, έτσι κλείστηκε στο γραφείο του και άρχισε να διαβάζει τους σωρούς από τα βιβλία τρόμου που του έφερναν μαζικά οι συνεργάτες του. Η γραμματέας του αναφέρει ότι άκουγε ασταμάτητα τον ήχο του κάθε βιβλίου που πετούσε στον τοίχο, απορρίπτοντάς το, αφού διάβαζε τις πρώτες σελίδες.

 

Μια μέρα, όταν σταμάτησε να ακούγεται ο χαρακτηριστικός ήχος, μπήκε στο γραφείο του αφεντικού της και τον βρήκε να διαβάζει τη «Λάμψη» με αφοσίωση. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

 

Η «Λάμψη» είναι μια αριστουργηματική ταινία που κέρδισε το στοίχημα με τον χρόνο και όχι μόνο άντεξε αλλά έλαβε αξιοκρατικά και μια θέση στη λίστα με τις πιο σημαντικές ταινίες τρόμου όλων των εποχών.

 

Η «Λάμψη» είναι η ταινία του Κιούμπρικ που έχει προκαλέσει τις περισσότερες αναλύσεις από τους nerd όλου του κόσμου, έχουν γίνει ντοκιμαντέρ και βιβλία για τις θεωρίες συνωμοσίας που κρύβουν οι σκηνές της, έχει απορριφθεί αλλά έχει αποκτήσει και το μεγαλύτερο cult status μέσα στα χρόνια από κάθε άλλη ταινία του Κιούμπρικ και έχει και μια ιδιαιτερότητα που την κάνει ξεχωριστή: μετά από χρόνια, πολλοί φανατικοί πολέμιοί της έχουν αλλάξει γνώμη κι έχουν γίνει ετεροχρονισμένα οπαδοί της.

 

Είναι μια ταινία που την περιβάλλει μυστήριο και δέος, που κάθε φορά που τη βλέπεις ανακαλύπτεις μία ακόμα λεπτομέρεια για να σχολιάσεις, που σε τρομάζει με διαφορετικό τρόπο.

 

Γιατί η «Λάμψη» είναι κυρίως αυτό: μια ταινία τρόμου, που όσο περνάει ο καιρός καταλαβαίνεις την αξία της επειδή περιέχει με αριστοτεχνικό τρόπο όλες τις μορφές τρόμου, από τον ψυχολογικό (η σχέση του Τζακ με τα μέλη της οικογένειάς του) και τον υπόκωφα ανατριχιαστικό στις σκηνές με τα φαντάσματα, μέχρι τη σπλατεριά στο ψυχωτικό επεισόδιο του Τζακ που κυνηγάει τη γυναίκα και τον μικρό του γιο για να τους τεμαχίσει με τσεκούρι.

 

Ο Τζακ Νίκολσον, μπορεί να ήταν η πρώτη επιλογή του Κιούμπρικ για το ρόλο του Τζακ Τόρανς, αλλά στο τραπέζι είχε πέσει και το όνομα του Ρόμπερτ Ντε Νίρο, ο οποίος έχει αναφέρει ότι η ταινία τον έκανε να βλέπει εφιάλτες για έναν μήνα.
Ο Τζακ Νίκολσον, μπορεί να ήταν η πρώτη επιλογή του Κιούμπρικ για το ρόλο του Τζακ Τόρανς, αλλά στο τραπέζι είχε πέσει και το όνομα του Ρόμπερτ Ντε Νίρο, ο οποίος έχει αναφέρει ότι η ταινία τον έκανε να βλέπει εφιάλτες για έναν μήνα.

 

Αν παραβλέψεις όλες τις εξαντλητικές αναλύσεις των weirdos που βλέπουν θεωρίες συνωμοσίας σε κάθε λεπτομέρεια των πλάνων (από αναφορές στο Ολοκαύτωμα, τη Γενοκτονία των Ινδιάνων και την πλαστή προσελήνωση του Απόλλο 11 που υποτίθεται ότι σκηνοθέτησε ο Κιούμπρικ) και τις ατελείωτες αναφορές στις ατάκες της ταινίας που ανακυκλώνονται κουραστικά εδώ και 38 χρόνια, η Λάμψη είναι μια αριστουργηματική ταινία που κέρδισε το στοίχημα με το χρόνο και όχι μόνο άντεξε, αλλά έλαβε αξιοκρατικά και μια θέση στη λίστα με τις πιο σημαντικές ταινίες τρόμου όλων των εποχών (για τον Σκορτσέζε είναι «μία από τις 11 πιο τρομακτικές ταινίες που έχουν γίνει ποτέ»).

 

Το στόρι της Λάμψης δεν εξαντλείται στη διήγηση της υπόθεσης (που βασίστηκε στο βιβλίο του Στίβεν Κινγκ αλλά είναι περισσότερο η εκδοχή του σκηνοθέτη της), όλα όσα την περιτριγυρίζουν ως φήμες και γεγονότα είναι το ίδιο γοητευτικά και ανεξάντλητα.

 

Είχε μια παρατεταμένη και κοπιαστική περίοδο προετοιμασίας, η παραγωγή κράτησε πολύ καιρό και, κάποιες φορές, για ολόκληρες ημέρες χωρίς καθόλου διάλειμμα για ξεκούραση. Εξαιτίας της σχολαστικότητας του σκηνοθέτη, η διεύθυνση φωτογραφίας πήρε πάνω από έναν χρόνο για να ολοκληρωθεί, η αναζήτηση του εξάχρονου που θα έπαιζε το γιο του ζευγαριού ήταν παροιμιώδης, έκαναν δοκιμαστικό σε περισσότερα από 5 χιλιάδες αγόρια στο Σικάγο, το Ντένβερ και το Σινσινάτι για έξι μήνες, μέχρι να βρεθεί αυτό που θα είχε ταιριαστό τρόπο ομιλίας και με του Τζακ Νίκολσον και της Σέλι Ντουβάλ, η ίδια η Ντουβάλ έφτασε στα όριά της πολλές φορές και κατέρρευσε μέχρι να ολοκληρωθεί η ταινία.

 

Η αναζήτηση του εξάχρονου που θα έπαιζε το γιο του ζευγαριού ήταν παροιμιώδης, έκαναν δοκιμαστικό σε περισσότερα από 5 χιλιάδες αγόρια στο Σικάγο, το Ντένβερ και το Σινσινάτι για έξι μήνες, μέχρι να βρεθεί αυτό που θα είχε ταιριαστό τρόπο ομιλίας και με του Τζακ Νίκολσον και της Σέλι Ντουβάλ.
Η αναζήτηση του εξάχρονου που θα έπαιζε το γιο του ζευγαριού ήταν παροιμιώδης, έκαναν δοκιμαστικό σε περισσότερα από 5 χιλιάδες αγόρια στο Σικάγο, το Ντένβερ και το Σινσινάτι για έξι μήνες, μέχρι να βρεθεί αυτό που θα είχε ταιριαστό τρόπο ομιλίας και με του Τζακ Νίκολσον και της Σέλι Ντουβάλ.

 

Το σενάριο άλλαζε τόσο συχνά που οι ηθοποιοί εκνευρίζονταν και ο Νίκολσον πέταγε κάθε νέο χαρτί με αλλαγές που του έφερναν, φτάνοντας στο σημείο να μαθαίνει τα λόγια του λίγο πριν αρχίσει το γύρισμα. Η Ντουβάλ πιέστηκε τόσο πολύ από τις παρατηρήσεις του Κιούμπρικ που αρρώστησε και παρέμεινε άρρωστη για μήνες, ενώ από το έντονο στρες άρχισαν να πέφτουν τα μαλλιά της.

 

Ο σκηνοθέτης ήταν υπερβολικά απαιτητικός, τη σκηνή που χτυπάει τον Νίκολσον με το ρόπαλο του μπέιζμπολ την γύρισαν 127 φορές, κάνοντας μάλιστα και παγκόσμιο ρεκόρ για τις πιο πολλές επαναλήψεις.

 

Όσο για τον Τζακ Νίκολσον, μπορεί να ήταν η πρώτη επιλογή του Κιούμπρικ για το ρόλο του Τζακ Τόρανς, αλλά στο τραπέζι είχε πέσει και το όνομα του Ρόμπερτ Ντε Νίρο, ο οποίος έχει αναφέρει ότι η ταινία τον έκανε να βλέπει εφιάλτες για έναν μήνα. Άλλα ονόματα -που ήταν υποψήφιοι πρωταγωνιστές και προτιμούσε και ο Στίβεν Κινγκ- ήταν ο Ρόμπιν Γουίλιαμς και ο Χάρισον Φορντ.

 

Τελικά το σχιζοφρενικό χαμόγελο του Νίκολσον και το βλέμμα του τρελού που είχε ήδη αποκαλύψει στη Φωλιά του Κούκου ήταν η ιδανική επιλογή και ο Τζακ που δημιούργησε έγινε ίσως το μεγαλύτερο ατού της ταινίας.

 

Η Ντουβάλ πιέστηκε τόσο πολύ από τις παρατηρήσεις του Κιούμπρικ που αρρώστησε και παρέμεινε άρρωστη για μήνες, ενώ από το έντονο στρες άρχισαν να πέφτουν τα μαλλιά της.
Η Ντουβάλ πιέστηκε τόσο πολύ από τις παρατηρήσεις του Κιούμπρικ που αρρώστησε και παρέμεινε άρρωστη για μήνες, ενώ από το έντονο στρες άρχισαν να πέφτουν τα μαλλιά της.


Άλλες «άχρηστες» πληροφορίες: Η Λάμψη ήταν από τις πρώτες ταινίες που χρησιμοποιήθηκε η Steadicam, ειδικά στις σκηνές που ο μικρός Ντάνι κάνει ποδήλατο στους διαδρόμους του ξενοδοχείου και η κάμερα τον ακολουθεί σε όλη τη διαδρομή.

 

Οι αρχικές σκηνές με τις πανοραμικές λήψεις και οι σκηνές με τον Σκαραβαίο του Τζακ Τόρανς στο δρόμο για το ξενοδοχείο τραβήχτηκαν από ελικόπτερο στο Glacier National Park στην Μοντάνα, στον δρόμο Going-to-the-Sun και όσες περίσσεψαν από την ταινία, χρησιμοποιήθηκαν από τον Ρίντλεϊ Σκοτ για τις σκηνές που κλείνουν την αρχική έκδοση του Blade Runner.

 

Κατά τη διάρκεια της παραγωγής, ο Κιούμπρικ πρόβαλλε το Eraserhead του David Lynch στους ηθοποιούς και τους τεχνικούς για να τους μεταφέρει την ατμόσφαιρα που ήθελε να πετύχει στην ταινία.

 

Σχολιάζοντας το θέμα της ταινίας, είπε ότι «υπάρχει κάτι εγγενώς λάθος με την ανθρώπινη προσωπικότητα. Υπάρχει μια κακή πλευρά σε αυτή. Ένα από τα πράγματα που μπορούν να κάνουν οι ιστορίες τρόμου είναι να μας δείξουν τα αρχέτυπα του ασυνείδητου, μπορούμε να δούμε την σκοτεινή του πλευρά χωρίς να έρθουμε αντιμέτωποι με αυτή απευθείας».

 

 

 

O Tζακ Νίκολσον ετοιμάζεται για τη σκηνή με το τσεκούρι.

 

Η πόρτα που διαλύει με το τσεκούρι ο Τζακ λίγο πριν το τέλος της ταινίας, ήταν πραγματική. Ο Κιούμπρικ είχε αρχικά γυρίσει τη σκηνή με ψεύτικη πόρτα, αλλά ο Νίκολσον, ο οποίος είχε δουλέψει ως εθελοντής πυροσβέστης, τη διέλυε αστραπιαία, με μια κίνηση.

 

Και η φράση «Heeeere's Johnny!» ήταν αυτοσχεδιασμός του ηθοποιού, δανεισμένη από την εισαγωγή που έκανε ο Ed McMahon στο The Tonight Show Starring Johnny Carson.

 

O Joe Turkel που παίζει το ρόλο του μπάρμαν στο Golden Hall αναφέρει ότι τη σκηνή στο μπαρ την πρόβαραν για έξι εβδομάδες από τις 9 το πρωί μέχρι τις 10.30 το βράδυ, κάθε μέρα, φεύγοντας κάθε βράδυ με τα ρούχα του να στάζουν από τον ιδρώτα.

 

Η αρχική ευρωπαϊκή κόπια της ταινίας -που κυκλοφόρησε στις αγγλικές αίθουσες τον Οκτώβριο του 1980- ήταν 25 λεπτά πιο σύντομη από την αμερικάνικη έκδοση (119 λεπτά). Ο σκηνοθέτης έκοψε όλες τις σκηνές που διαδραματίζονται εκτός του χώρου του ξενοδοχείου (όσες δεν ήταν μέσα στο κτίριο ή στον λαβύρινθο).

 

Η «Λάμψη» ήταν από τις πρώτες ταινίες που χρησιμοποιήθηκε η Steadicam, ειδικά στις σκηνές που ο μικρός Ντάνι κάνει ποδήλατο στους διαδρόμους του ξενοδοχείου και η κάμερα τον ακολουθεί σε όλη τη διαδρομή.
Η «Λάμψη» ήταν από τις πρώτες ταινίες που χρησιμοποιήθηκε η Steadicam, ειδικά στις σκηνές που ο μικρός Ντάνι κάνει ποδήλατο στους διαδρόμους του ξενοδοχείου και η κάμερα τον ακολουθεί σε όλη τη διαδρομή.

 

Η αποκατεστημένη κόπια είναι η αρχική αμερικάνικη, με όλες τις σκηνές που αφαιρέθηκαν και δεν προβλήθηκαν ποτέ στην Ευρώπη (146 λεπτά). Υπάρχουν και οι σκηνές στο νοσοκομείο που μεταφέρονται μητέρα και γιος, αφού το σκάσουν από το ξενοδοχείο, και η επίσκεψη του διευθυντή του ξενοδοχείου για να δώσει στον μικρό Ντάνι την κίτρινη μπάλα του τένις που ο πατέρας του πέταγε στους τοίχους των δωματίων.


Η υπόθεση της ταινίας έχει διαφορές από του βιβλίου, αρκετές και σημαντικές, για αυτό και ο Στίβεν Κινγκ είχε ενστάσεις για την ταινία (είχε δηλώσει ότι είναι η μόνη μεταφορά βιβλίου του σε ταινία που μίσησε, γι' αυτό το 1997 γύρισε μόνος του μια τηλεοπτική μεταφορά πιστή στο βιβλίο, βαρετή, που δεν είχε καμία σχέση με την ταινία του Κιούμπρικ).


38 χρόνια μετά η Λάμψη παραμένει μια μοντέρνα ταινία ενός ιδιοφυούς σκηνοθέτη που είναι αξεπέραστος, με ερμηνείες που έχουν γίνει σημεία αναφοράς, με σκηνές που σε κάνουν να ανατριχιάζεις όσες φορές και αν τις δεις, με σημειολογία που δεν εξαντλείται ποτέ και δέχεται αμέτρητες εξηγήσεις, με ένα από τα πιο αινιγματικά φινάλε που θα παραμένει έτσι στον αιώνα τον άπαντα, με έναν μικρό πρωταγωνιστή που εξέπληξε και εκπλήσσει ακόμα στο ρόλο του Ντάνι και που όταν μεγάλωσε επέλεξε να μην γίνει ηθοποιός, με το μουσικό θέμα του Al Bowlly να σε στοιχειώνει, με παγωνιά μέσα κι έξω από το ξενοδοχείο και ανυπόφορο σασπένς, ίσως η καλύτερη ταινία τρόμου που έχει γίνει ποτέ.

 

38 χρόνια μετά η Λάμψη παραμένει μια μοντέρνα ταινία ενός ιδιοφυούς σκηνοθέτη που είναι αξεπέραστος, με ερμηνείες που έχουν γίνει σημεία αναφοράς, με σκηνές που σε κάνουν να ανατριχιάζεις όσες φορές και αν τις δεις, με σημειολογία που δεν εξαντλείται ποτέ και δέχεται αμέτρητες εξηγήσεις.
38 χρόνια μετά η Λάμψη παραμένει μια μοντέρνα ταινία ενός ιδιοφυούς σκηνοθέτη που είναι αξεπέραστος, με ερμηνείες που έχουν γίνει σημεία αναφοράς, με σκηνές που σε κάνουν να ανατριχιάζεις όσες φορές και αν τις δεις, με σημειολογία που δεν εξαντλείται ποτέ και δέχεται αμέτρητες εξηγήσεις.
 

 

O M.Hulot είναι διευθυντής της έντυπης LIFO και δουλεύει σε αυτήν από το πρώτο φύλλο της
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
11 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
ένα παιδί ένα παιδί 16.1.2017 | 13:11
στη σκηνή με το ποδήλατο (σκηνή που έχει στοιχειώσει όλους εμάς που είμασταν τότε παιδιά), είναι άξιος αναφοράς ο ήχος από τις ρόδες που τη μια στιγμή κυλάνε στην μοκέτα, την άλλη στο πάτωμα, μετά πάλι στη μοκέτα κ.ο.κ.
Αλιόσα Αλιόσα 17.8.2017 | 12:47
Η σκηνή με το ποδήλατο στους αχανείς άδειους διαδρόμους και η συνάντηση του μικρού με τα κοριτσάκια (''ζωντανά'' ή μή...) με είχε στοιχειώσει για μέρες και δεν ήμουν καθόλου πιτσιρικάς όταν την είδα.. την θεωρώ κλασικότερη και ευφυιέστερη απο το διάσημο τσεκούρι..
puzzler puzzler 16.1.2017 | 15:03
Η πιό βαρετή ταινία τρόμου που έχει γίνει ποτέ. Την είχα δει τη δεκαετία του '80 και την είδα ξανά σχετικά πρόσφατα γιατί αναρωτιόμουνα...αφού θεωρείται τέτοια ταινιάρα και την έχω ήδη δει, γατί δεν μου έχει μείνει τίποτα;

Είναι από αυτές τις περιπτώσεις όπου κάποιοι που θεωρούνται αυθεντίες, γράφουν μία κριτική. Αυτοί που τους θεωρούν αυθεντίες επαναλαμβάνουν τις σαχλαμάρες που έγραψε η αυθεντία και πάει λέγοντας. Σύντομα ολόκληρος ο πλανήτης λατρεύει τη σαχλαμάρα χωρίς να ξέρει καν γιατί. Και αν τους το πεις, πέφτουν και πάνω σου να σε φάνε, σε φάση..."καλά είσαι άσχετος, δεν ξέρεις τι λες!". Ευτυχώς που είμαι "άσχετος"!

Το ίδιο πράγμα γίνεται και με βιβλία και με σειρές και με δίσκους και με ανθρώπους και τα πάντα. Δείτε Τζάστιν Μπίμπερ. Κάποιοι που έχουν το πόστο, επιβάλουν το "τίποτα" ως το "απόλυτο" για να αποβλακωθεί ακόμη περισσότερο ο κόσμος. Καμία κριτική σκέψη ή προσωπικό γούστο.

Θέλετε να μιλήσουμε για ταινία τρόμου; The Exorcist (1973). Την αντέγραψε σχεδόν κάθε ταινία τρόμου που ακολούθησε είτε σε μικρό είτε σε μεγάλο βαθμό και καμία δεν την ξεπέρασε. Βασικά, δεν την έφτασε ούτε στο ελάχιστο. Κι αυτή όμως κάνει τις κοιλιές της και θα μπορούσε να ήταν καλύτερη.

Vincent Vincent 16.1.2017 | 22:11
Την είδα πριν δέκα χρόνια περίπου και ενώ μου άρεσε πολύ, μου ήταν ορατό ότι κάτι δεν πάει καλά, ιδίως με την πλοκή, ενώ ήταν διαπιστωμένο ότι απέχει πολύ από το βιβλίο.

Απέδωσα το ότι μου άρεσε πρώτον, στο αριστοτεχνικό της εκτέλεσης, την υπέροχη φωτογραφία (trademark του Κιούμπρικ) και τις εξαιρετικές ερμηνείες -ακόμα και η Duvall που κατηγορείται ότι απλά έπαιξε την χαζή/τρομαγμένη, μου αρέσει. Δεύτερον, το απέδωσα σε κάτι που δεν καταλάβαινα, η ταινία ήταν ασαφής.

Πολύ αργότερα, μαζί με τις θεωρίες συνωμοσίας, ανακάλυψα την ερμηνεία της ταινίας από τον Rob Ager (http://www.collativelearning.com/the%20shining.html)
κατά την οποία, παρά τα όσα φαίνονται στην επιφάνεια, η ταινία δεν παρουσιάζει ΤΙΠΟΤΑ το μεταφυσικό, καθώς εξ άλλου ο Κιούμπρικ δεν πίστευε σε αυτό.

Και διαβάζοντάς το κείμενο αυτό, την αγάπησα.

avatar Universal 16.1.2017 | 21:52
Η Στέγη sold out σήμερα, δεν πρόλαβα. :(
Maggelan Maggelan 16.1.2017 | 23:39
Είναι ταινιάρα, δεν το συζητώ. Μαζί με τον Εξορκιστή είναι από τις ταινίες που λατρεύω.
Εγώ έχω μία άλλη απορία σχετικά με τις σκηνές που επαναλάμβανε συνέχεια ο Κιούμπρικ μέχρι να πετύχουν. Υποτίθεται ότι προσλαμβάνεις ηθοποιούς για να αποδωσουν σωστά αυτό που δεν μπορεί ο καθένας. Αν είναι όμως να γυρίσεις μία σκηνή 100 φορές μέχρι να πετύχει, ε, και εγώ που δεν είμαι ηθοποιός αν κάνω τόσες επαναλήψεις κάποια θα πετύχω.
Αυτό το λέω όχι μόνο για τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη αλλά γενικά.
Γενικά μιλώντας πάντα, θεωρώ λοιπόν πως πάρα πολύ ηθοποιοί είναι υπερτιμημένοι αλλά προωθούνται, και κάποιοι άλλοι που έχουν τεράστιο ταλέντο χάνονται και μένουν στην αφάνεια.
Την μοναδική συνωμοσιολογία που υπάρχει λοιπόν εγώ την εντοπίζω εδώ.
Η μοναδική,επίμονη,αναπάντητη απορία μου γι' αυτήν την ταινία είναι η ακόλουθη:γιατί συγκαταλέγεται στο είδος "τρόμου(horror)";
Δεν έχει αυτό που λέμε jumpscares,που είναι το trademark του είδους αυτού.Έχει υποβλητική ατμόσφαιρα,έχει καθηλωτική αγωνία,έχει ανεπανάληπτο σαπένς,αλλά να πετάγεσαι από την καρέκλα σου ούτε στιγμή!Πιο πολύ,βιδώνεσαι σ' αυτήν!
Σ' όλες τις ταινίες που θεωρούνται κορυφαίες στο είδος horror,δεν υπάρχουν jumpscares:ψυχώ,μωρό της ρόζμαρυ,alien,σιωπή των αμνών,εξορκιστής(για μένα,κωμωδία!)και τώρα η λάμψη!
Και η ειρωνεία της υπόθεσης είναι πως εγώ τον Κιουμπρικ τον θεωρώ μάστορα στον τρόμο,όχι,όμως,μ' αυτήν την ταινία,αλλά μ' άλλες δύο:2001 & eyes wide shut,όπου και έζησα την πιο τρομακτική εμπειρία σε αίθουσα(ίσως κι όχι μόνο σε αίθουσα)!!
Το βλέμμα του Τορανς τη στιγμή που κοιτάει έξω από το παράθυρο και του "στρίβει" σιγά σιγά είναι καθηλωτικό. Εμένα κάτι που με τρόμαζε ήταν η απότομη αλλαγή των σκηνών σε συνδυασμό με έναν διαπεραστικό ήχο. Νομίζω πως αυτό που σε τρομάζει σε αυτή τη ταινία είναι το ότι δεν μπορείς να καταλάβεις συγκεκριμένα τι σου προκαλεί φόβο.....
avatar Elgo7 7.3.2018 | 10:48
πρώτη φορά την είδα 8 χρονών σε βιντεοκασέτα με την μητέρα μου και μια ξαδέρφη της. Δε φοβήθηκα αλλά αγωνία μου προκάλεσε θυμάμαι. Από τότε ήθελα να βλέπω μόνο θρίλερ ως παιδί, τόσο με εξιτάρισε η αγωνία που ένιωθα.
Το απόλυτο θρίλερ λοιπόν για μένα!
Jonathan R. Mayers Jonathan R. Mayers 7.3.2018 | 10:57
Tα μυθιστορήματα του King δεν τα λες απλά "τρόμου" είναι κάτι πολύ βαθύτερο και εντονότερο.
Δύο σημεία να παρατηρήσω:
Αυτό το κόκκινο παντού και οι προοπτικοί συμμετρικοί διάδρομοι.
Εδώ, στο Κουρδιστό, στο Μάτια Ερμητικά Κλειστά, μα πιο πολύ στο 2001.
Ο δε Τζακ, σε ορισμένες σκηνές εναλλάσει στο πρόσωπό του όλες τις πιθανές εκφράσεις που μπορεί να πάρει ένας άνθρωπος, φυσιολογικές και παρανοϊκές.
Η ερμηνεία του σ'αυτήν την ταινία, πρέπει να διδάσκεται σε σχολές κινηματογράφου.
avatar Scifimom 7.3.2018 | 11:06
Η "Λάμψη" είναι μία ΠΟΛΥ καλή ταινία τρόμου αν την δεις ως μία σκέτη ταινία όχι σαν μεταφορά βιβλίου του Στιβεν Κινγκ. Γιατί τα βιβλία του Κίνγκ πολύ σπάνια μεταφέρονται καλά στην οθόνη. Ο Κίνγκ παίζει πολύ με αυτό που συμβαίνει στο μυαλό των ηρώων και λιγότερο με αυτό που συβαίνει στο περιβάλλον γύρω τους. Γι αυτό τα βιβλία του ειναι τόσο τρομαχτικά, γιατί τα χειρότερα τέρατα είναι οι άνθρωποι. Η Λάμψη/βιβλίο δεν μπορεί με τίποτα να γίνει καλή Λάμψη/ταινία γιατί αυτά που τρομάζουν στο βιβλίο δεν μπορούν να γίνουν εικόνα. Επίσης ο Κινγκ χτίζει την πορεία κάθε χαρακτήρα με πολλές αναφορές στο παρελθόν του, με εικόνες από την ζωή του και βάζει πολλούς δευτερεύοντες χαρακτήρες να θεμελιώνουν την παράνοια/φοβία/συμπόνια/απελπισία του κάθε ηρωα.
Ας πουμε στο βιβλιο ο Τζακ κυνηγαει την οικογένειά του με ένα μπαστούνι του Κροκέ, ο πατέρας του τον είχε μάθει Κροκέ, που ήταν βίαιος και τον τιμωρούσε, το Κροκέ θεωρείται παιχνίδι της αριστοκρατίας, το ξενοδοχείο είναι αριστοκρατικό, ο Ντάνι "βλεπει" ένα μπαστούνι του Κροκέ με αίματα στις πρώτες σκηνές του βιβλίου. Στο βιβλιο το μπαστούνι του κροκέ είναι ένα τρομαχτικό οπλο, στην ταινία θα φαινόταν σαν παιχνίδι, γι αυτό ο Τζακ παιρνει τσεκούρι, που δεν ταιριάζει στο εκλεπτυσμένο περιβάλλον του ΘΕΑ και δεν συνδέεται με τον Τζακ αλλά είναι τρομαχτικό και επικίνδυνο. (Ναι ειμαι η μεγαλυτερη θαυμαστρια του Κινγκ).
Προηγούμενα 1 Επόμενα

ΕΙΔΗΣΕΙΣ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE/ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ/ΠΡΟΣΦΑΤΑ