Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Τσαρλς Μπουκόβσκι: Ο παρίας που έγραφε για τη σκοτεινιά της ανθρώπινης ψυχής

Ολοένα και περισσότεροι αναγνώστες ανακαλύπτουν το αναρχικό χιούμορ του, ακριβώς 24 χρόνια μετά τον θάνατό του
Το πρόσωπό του ήταν ένα ζωντανό γλυπτό. Γεμάτο ουλές.

Αρχές της δεκαετίας του'80. Πίναµε τις λέξεις του, πίνοντας αλλεπάλληλες µπίρες στον αλησμόνητο «Μπερντέ», ένα φιλόξενο στέκι, µαγειρείο και ποτάδικο, τίγκα στον καπνό και στις ωραίες φάτσες, όλοι µια παρέα, οχτάωρα και δεκάωρα, συζητώντας παθιασµένα, γράφοντας, τρώγοντας, καβγαδίζοντας, διακηρύσσοντας µε αγέρωχο θράσος ότι είμαστε παιδιά του Μπάροουζ και του Γκίνσµπεργκ, του Κέρουακ και του Χέµινγουεϊ, του Χάµετ και του Τσάντλερ, του Μπρετόν και του Ντεµπόρ, του Μπακούνιν και του Μπουκόβσκι!

 

Το πρόσωπό του ήταν ένα ζωντανό γλυπτό. Γεµάτο ουλές. Όπως και η ζωή του ήταν γεµάτη ουλές. Έπαιζε σαν µανιακός στον ιππόδροµο, αλλά αν πόνταρε κάπου τα πάντα, ήταν στην αγάπη, στην κατανόηση και στην ποίηση.

 

Οι εξεγερµένοι νέοι της Αµερικής, αλλά κυρίως της Ευρώπης, τον αγάπησαν, τον αγκάλιασαν, τον αναγόρευσαν σε έναν από τους πιο θρυλικούς ήρωές τους. Ήταν ένας άδολος παρίας κι έγραψε θαυµάσια ποιήµατα και βραχνά πεζογραφήµατα για τους άδολους παρίες.

 

«Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ' την Κόλαση» έλεγε κι αµέσως µετά κατέφευγε στην πρώτη πρόθυµη αγκαλιά. Του άρεσε να πίνει και να αλητεύει, αλλά του άρεσε εξίσου να συναρπάζεται από τον Ιωάννη Σεβαστιανό Μπαχ, και στους ρυθµούς των µεγάλων κλασικών, του Ντοστογιέφσκι και του Ντ. Χ. Λόρενς, του Έρνεστ «Πάπα» Χέµινγουεϊ και του Λουί Φερντινάν Σελίν άγρια τα βράδια να χορεύει.

 

Τον είπαν µισάνθρωπο, αλλά η αλήθεια είναι ότι πάντα βρισκόταν µε φίλους, ότι πάντα χάριζε ένα πλατύ χαµόγελο σε όσους το αποζητούσαν, απλώς ήξερε να εκφράζει µε εκπληκτική διαύγεια τη σκοτεινή πλευρά της ζωής, τους ανήλιαγους χώρους της ανθρώπινης ψυχής. Τον έλεγαν Χένρι Τσαρλς Μπουκόβσκι.

 

Στις 9 Μαρτίου του 1994 άφησε για πάντα την αγαπηµένη του Πόλη των Αγγέλων, το Λος Άντζελες, που το τραγούδησε όσο ο Ζακ Πρεβέρ το Παρίσι, και πήγε να σµίξει µε τους αγγέλους τ' ουρανού, που τόσο τους είχε ανάγκη όταν πάλευε µε τις κακουχίες και τα πλήκτρα της παλιάς µαύρης βαριάς του γραφοµηχανής, µιας πάντα κλασικής Ρέµινγκτον.

 

Τον είπαν µισάνθρωπο, αλλά η αλήθεια είναι ότι πάντα βρισκόταν µε φίλους, ότι πάντα χάριζε ένα πλατύ χαµόγελο σε όσους το αποζητούσαν, απλώς ήξερε να εκφράζει µε εκπληκτική διαύγεια τη σκοτεινή πλευρά της ζωής, τους ανήλιαγους χώρους της ανθρώπινης ψυχής.

 

Ο ποιητής, γεννηµένος στις 16 Αυγούστου του 1920 στο Άντερναχ, βορείως της Φρανκφούρτης, ήταν γιος του Χένρι Μπουκόβσκι, ενός Αµερικανού λοχία πολωνικής καταγωγής, και της Κατερίνας Φετ, µιας Γερµανίδας ράπτριας.

 

Μεγάλωσε µες στη δυστυχία, τη βία, την απόσταση ανάµεσα στις φιλοδοξίες του πατέρα του και στη σκληρή πραγµατικότητα. Στα δεκατρία του γέµισε µε δοθιήνες που πυορροούσαν. Κυκλοφορούσε µε επιδέσµους στο πρόσωπο, θύµιζε τέρας από ταινίες τρόµου.

 

Κλείστηκε στον εαυτό του και αναζήτησε παρηγοριά στο διάβασµα. Καταβρόχθισε µε πάθος τους Ρώσους κλασικούς, τον Τζον Ντος Πάσος, τον Σίνκλαιρ Λιούις και άλλους ανατόµους της ανθρώπινης ψυχής.

 

Οι λέξεις, για τον µικρό Τσαρλς, ήσαν ζώντες οργανισµοί που µπορούσαν να ξετρελάνουν το µυαλό του, που όταν τις διάβαζες σ' έκαναν να νιώσεις τη µαγεία τους, σ' έκαναν ανθεκτικό στην οδύνη, σου δώριζαν ελπίδα, σε δυνάµωναν. Οι λέξεις έγιναν το βάλσαµο αλλά και το όπλο του. Οι λέξεις έγιναν η περιουσία του, η πατρίδα του, το κονάκι και το σύµπαν του.

 

Με τις λέξεις κατάφερε να υπερβεί την ασχήµια, να δελεάσει δεκάδες γυναίκες, να ψάλλει ό,τι αγάπησε.
Ήθελε να νιώθει τον αγέρα της ελευθερίας. Κατέφευγε στη Δηµοτική Βιβλιοθήκη του Λος Άντζελες, στο νέκταρ των λέξεων.

 

Ήταν ένας άδολος παρίας κι έγραψε θαυµάσια ποιήµατα και βραχνά πεζογραφήµατα για τους άδολους παρίες.
Ήταν ένας άδολος παρίας κι έγραψε θαυµάσια ποιήµατα και βραχνά πεζογραφήµατα για τους άδολους παρίες.

 

Μια µέρα πήρε από το ράφι το µυθιστόρηµα Ρώτα τον Άνεµο του Τζον Φάντε. Και άλλαξε η ζωή του. Τέτοια είναι η δύναµη και η δόξα των λέξεων όταν τις χειρίζονται οι µεγάλοι εραστές τους, οι ποιητές κι οι συγγραφείς.

  

Το µυθιστόρηµα του Φάντε περιγράφει τη ζωή ενός επίδοξου συγγραφέα, του Αρτούρο Μπαντίνι, που ζει στο Λος Άντζελες αναζητώντας τον πλούτο των εµπειριών. Ο Μπουκόβσκι έκανε δουλειές του ποδαριού, έπινε στα καπηλειά, και άρχισε να γράφει. Και να διαµορφώνει ένα «εγώ» που έµελλε να λάβει µυθικές διαστάσεις.

 

Έκανε παρέα µε πόρνες, µε αλήτες και αποσυνάγωγους, µε χαµένα κορµιά, µε ξοφληµένους. Άκουγε τις ιστορίες τους, µοιραζόταν ό,τι είχε µαζί τους, τους απαθανάτισε στο έργο του.

  

Το 1955 ο Μπουκόβσκι αρρώστησε άσχηµα, λίγο έλειψε να πεθάνει. Στα 34 του ήταν ένας άνθρωπος άρρωστος, άνεργος και µόνος. Το γράψιµο ήταν η σωσίβια λέµβος.

 

Η ελπίδα γίνεται πράξη. Η Μπάρµπαρα Φράι, εκδότρια του λογοτεχνικού περιοδικού «Harlequin», όχι µόνο δέχτηκε να δηµοσιεύσει ποίηση του Μπουκόβσκι αλλά του έστειλε µια ενθουσιώδη επιστολή όπου του έλεγε ότι ήταν ποιητής µεγάλος όσο ο Ουίλιαµ Μπλέικ.

 

Ακολούθησε αλληλογραφία. Η Μπάρµπαρα εκµυστηρεύτηκε στον Τσαρλς ότι της έλειπαν δύο αυχενικοί σπόνδυλοι κι ότι φοβόταν πως κανείς δεν θα θελήσει ποτέ να την παντρευτεί. Ο ποιητής απάντησε ότι ευχαρίστως την παντρευόταν ο ίδιος.

 

Στις 29 Οκτωβρίου του 1955 τελέστηκαν οι γάµοι τους. Ύστερα από δεκαπέντε µήνες ανώφελων προσπαθειών συγυρίσµατος και νοικοκυρέµατος, ο γάµος τινάχτηκε στον αέρα.

  

Ο Μπουκόβσκι ζει φτωχικά, αλλά µες στην υπέρτατη χλιδή της απόλυτης ελευθερίας. Γράφει το πρώτο του µυθιστόρηµα, το Ταχυδροµείο. Γράφει το δεύτερο µυθιστόρηµά του, το Άνθρωπος για όλες τις δουλειές. Γράφει τις περίφηµες Ιστορίες Καθηµερινής Τρέλας.

 

Συνάπτει µια σχέση παραφοράς µε τη γλύπτρια Λίντα Κινγκ και την απαθανατίζει στο τρίτο του µυθιστόρηµα, τις Γυναίκες. Τον ανακαλύπτουν στη Γαλλία, την Ιταλία, τη Γερµανία.

 

Ο Μπουκόβσκι κοντεύει τα 60, ταξιδεύει για πρώτη φορά στην Ευρώπη, θριαµβεύει. Απαγγέλλει σε κατάµεστες αίθουσες. Πηγαίνει στο Παρίσι. Εµφανίζεται στη φηµισµένη εκποµπή «Apostrophes». Καβγαδίζει µε τον οικοδεσπότη, σηκώνεται και φεύγει στα µισά της απευθείας µετάδοσης. Η απόφασή του να παραµείνει πάντα ελεύθερος δεν είναι σόου µήτε τρικ. Είναι γνήσια ως το κόκαλο.

 

Επιστρέφει στην Αµερική, παντρεύεται τη Λίντα Λη Μπέιλ, µια πετυχηµένη εστιάτορα, είκοσι τρία χρόνια νεότερή του. Γράφει το τέταρτο µυθιστόρηµά του, το Τοστ Ζαµπόν, µε θέµα τα δεινά των παιδικών του χρόνων.

 

Απολαµβάνει την παρέα τύπων όπως ο Ντένις Χόπερ, ο Χάρι Ντιν Στάντον, και κυρίως ο Σον Πεν. Ο Μπουκόβσκι, µάλιστα, θα αφιερώσει στον Πεν το βιβλίο του Στη σκιά του ρόδου, το 1991, και ο Πεν θα ανταποδώσει, αφιερώνοντας στον ποιητή την ταινία του The Crossing Guard.

 

Μέχρι τη στιγµή τού θανάτου του ο Τσαρλς Μπουκόβσκι θα κοπανάει µε πάθος τα πλήκτρα και θα µας δωρίζει τον πλούτο των εµπειριών και των σκέψεων, τη µουσική των λέξεών του. Και είναι προσωπικός του θρίαµβος το ότι ολοένα και πιο πολλοί ευαίσθητοι αναγνώστες ανακαλύπτουν και πάλι το αναρχικό, βαθιά τρυφερό χιούµορ του Τσαρλς Μπουκόβσκι!

 

Ο Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης (Απρίλιος 1960) είναι ποιητής, μεταφραστής και συγγραφέας/ Μελετητής των πρωτοποριών (Φουτουρισμός, Dada, Υπερρεαλισμός), της Beat Generation, και του ρεύματος για την «υπέρβαση και την πραγμάτωση της Τέχνης» (Cobra, Λεττριστές, Καταστασιακοί)/ Ίδρυσε και διηύθυνε την επιθεώρηση Propaganda (1997-2002) / Έχει γράψει βιβλία για τον William Burroughs και τον Guy Debord/ Διευθύνει το εγχείρημα ΚΟΡΕΚΤ (εκδ. Νεφέλη) και τη σειρά Αιφνίδια Ντοκιμαντέρ (εκδ. Γαβριηλίδη)

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Λίγα λόγια για τον Τσαρλς Μπουκόβσκι που πέθανε αυτές τις μέρες, πριν από 22 χρόνια
Βραχνές προσευχές στο κενό των ημερών.
Τσαρλς Μπουκόβσκι: Η χλιδή της απόλυτης ελευθερίας.
Nα γιατί μάς συγκινεί ακόμα και θα μας συγκινεί πάντα ο συγγραφέας που έκανε τα κουσούρια του θρίαμβο
Κορίτσι στις κυλιόμενες σκάλες:  Ένα ποίημα του Μπουκόφσκι  εικονοποιείται με μεγάλη πιστότητα
Συμβουλή: Δείτε το χωρίς τις "συμβάσεις" της Πολιτικής Ορθότητας.
Μικροί, πικραμένοι άνθρωποι: Tι απάντησε ο Μπουκόφσκι όταν λογόκριναν το βιβλίο του
"Είναι τρομερά λυπηρό ότι μεταξύ μας υπάρχουν ακόμα μικροί, πικραμένοι άνθρωποι, κυνηγοί μαγισσών και αρνητές της πραγματικότητας"
η βρύση που στάζει, ο Χριστός και τα Χριστούγεννα

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Χρήστος Αστερίου: Υπαρξιακά μπλουζ από τη Νέα Υόρκη στην Ακρόπολη
Ύστερα από καιρό ο Χρήστος Αστερίου επιστρέφει με ένα βιβλίο για έναν διάσημο κωμικό που ζει στη Νέα Υόρκη και αναζητεί τα ίχνη της καταγωγής του στην Αθήνα του Ντίζι Γκιλέσμπι το ’56.
To Kέντρο Ανοικτών Διαδικτυακών Μαθημάτων Mathesis ανοίγει νέους ορίζοντες στην ελληνική εκπαίδευση
Τα αποτελέσματα των τριών χρόνων λειτουργίας του είναι εντυπωσιακά
Oι πρωτοπόρες γυναίκες του Bauhaus
Οι αξιοθαύμαστες καλλιτέχνιδες που ξεπέρασαν τα κοινωνικά ταμπού της εποχής τους χαράσσοντας τη δική τους πορεία
Πειραιάς - Κηφισιά με τον Ηλεκτρικό και ξεναγό τον Πέτρο Μάρκαρη
Η «Αθήνα της μιας διαδρομής», όπως περιγράφεται στο ομώνυμο βιβλίο του συγγραφέα που κυκλοφόρησε στα ελληνικά, φανερώνει την κοινωνική διαστρωμάτωσή της.
Ο πύργος του Αγίου Ιακώβου: το "υπέροχο ερείπιο" που μάγεψε τους υπερρεαλιστές
Ο πύργος-καμπαναριό που συναγωνίζεται τους πύργους της Νοτρ Νταμ
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: Όλη η μνήμη του κόσμου
Η Εθνική βιβλιοθήκη της Γαλλίας μέσα από ένα κλασικό ντοκιμαντέρ του 1956.
H ζωή του θρυλικού Λεωνίδα Χρηστάκη, μέσα από την αφήγηση της γυναίκας του
Η Μαρία Χρηστάκη αφηγείται ιστορίες του ελληνικού underground στην Μαρία Παππά και στον Διονύση Ανεμογιάννη.
Σεμπάστιαν Φίτζεκ: «Ίσως εμπνευστώ ένα ψυχολογικό θρίλερ που να διαδραματίζεται στην Ελλάδα»
Ο δημοφιλής Γερμανός συγγραφέας επισκέφθηκε τη χώρα μας για να παρουσιάσει τα βιβλία του και μας μίλησε για τα συστατικά της επιτυχίας του
«H προφορική ιστορία των Joy Division»: «O Ίαν Κέρτις έμοιαζε να βρίσκεται διαρκώς στην κόψη της ύπαρξης»
Το νέο βιβλίο του έγκριτου συγγραφέα της μουσικής κουλτούρας Jon Savage φιλοδοξεί να είναι η απόλυτη «προφορική ιστορία» των Joy Division
Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι: ο κήρυκας μιας χαμένης ουτοπίας
Σαν σήμερα πεθαίνει ένας από τους σημαντικότερους Ρώσους ποιητές του 20ού αιώνα
Rotting Christ: Όταν μάς φυλάκισαν στη Γεωργία ως τρομοκράτες σατανιστές
Ένα άγνωστο επεισόδιο από τις περιοδείες του ελληνικού metal συγκροτήματος που το 'χει φαίνεται η μοίρα του να έρχεται αντιμέτωπο με λογοκρισίες και προκαταλήψεις.
Alex Michaelides: Το νέο αστέρι του αστυνομικού μυθιστορήματος συστήνεται στη LiFO
Ο Βρετανοκύπριος συγγραφέας έφτασε στην κορυφή των best sellers των «New York Times» με το ντεμπούτο του «Η σιωπηλή ασθενής» που μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά και γίνεται ταινία από την εταιρεία παραγωγής του Μπραντ Πιτ.
Όταν ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν επισκέφθηκε την Ελλάδα
Ο κορυφαίος παραμυθάς ανασυνθέτει τις μεθυστικές εντυπώσεις του από ένα ταξίδι του στη χώρα μας στο διήγημά του "Το σύμφωνο φιλίας" που δημοσιεύει σήμερα κατ' αποκλειστικότητα το LIFO.gr
Κλαούντιο Μάγκρις: Ο Τελευταίος των Μεγάλων μιλά στη LiFO
Μια συζήτηση με έναν από τους σημαντικότερους συγγραφείς της εποχής μας.
Ο Γιώργος Ιωάννου μιλά στο ραδιόφωνο για «Το τρίτο στεφάνι» του Κώστα Ταχτσή
Μια σπάνια ραδιοφωνική συνομιλία του Γιώργου Ιωάννου για τον Κώστα Ταχτσή και το Τρίτο στεφάνι, έτσι όπως διασώθηκε και απομαγνητοφωνήθηκε από τον Θανάση Νιάρχο.
3 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
ball and chain ball and chain 3.10.2013 | 14:29
Επινε κρασι ολη νυχτα,τη νυχτα της 28ης

και τη σκεφτοταν συνεχως:

πως περπατουσε,πως μιλουσε κι αγαπουσε,

πως του 'λεγε ολα οσα μοιαζαν γι'αληθινα

κι ομως δεν ηταν.Ηξερε

τα χρωματα των φορεματων της ενα προς ενα,

τα χρωματα των παπουτσιων της,

το υψος,την καμπυλη του καθε τακουνιου

σαν και το ποδι που ειχε πια

στο σχημα τους πλαστει.



Οταν γυρισε στο σπιτι εκεινη ελειπε παλι.

Θα ερχοταν,οπως παντα,μ'αυτη τη γνωστη μυρωδια,

κι οντως

ηρθε στις 3 το πρωι

βρομωντας σα γουρουνα,

κι εκεινος

αρπαξε το χασαπομαχαιρο,

κι εκεινη ουρλιαξε

κολλωντας στο ρημαγμενο τοιχο-

καπως ομορφη ακομη παρα την μποχα των ερωτων-

κι εκεινος τελειωσε το ποτηρι του.



Το κιτρινο φουστανι.

Το αγαπημενο του κιτρινο φουστανι,

κι εκεινη ουρλιαξε ξανα.



Σηκωσε το μαχαιρι,

ελυσε τη ζωνη του,

εσκισε τα πανια,κι εκει

μπροστα της,

εκοψε τ'αρχιδια του.



Τ'αρπαξε στο χερι

σαν βερυκοκα,

τα'ριξε στη λεκανη του μπανιου

και τραβηξε το καζανακι.



Εκεινη συνεχισε να ουρλιαζει

καθως το δωματιο κοκκινιζε.ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ; ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ; ΘΕΕ ΜΟΥ!



Κι εκεινος καθισε κρατωντας 3 πετσετες

αναμεσα στα σκελια του

χωρις να νοιαζεται αν θα φυγει,

αν θα μεινει,

αν φοραει πρασινα η κιτρινα,

αν ειναι καν ντυμενη.



Με το ενα χερι να κρατα τις πετσετες

και με το αλλο να βαζει

ακομα ενα ποτηρακι.

avatar Γράφων 9.3.2018 | 10:48
Γιατί ο Μπουκόφσκι είναι τόσο αγαπητός στις μέρες μας;

Μα διότι ενσαρκώνει αυτό που είμαστε: ριψάσπιδες της ζωής που προτιμάμε να καταστούμε ραψωδοί της ήττας μας και της παρακμής μας παρά να τις ανατρέψουμε.

Μολαταύτα υπήρξε απέραντα πνευματώδης και μου (ας επιτραπεί δι΄ολίγον το πρώτο πρόσωπο) κράτησε συντροφιά για πολλά χρόνια σε εφηβεία και μετεφηβεία. Παραμένει ευχάριστο ανάγνωσμα.
dead Inside dead Inside 10.3.2018 | 00:23
Μέχρι και τα δόντια του ελευθερία κράζουν...Και οι ουλές του...Και το γράφω απολύτως σοβαρά και υπεύθυνα.
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή