Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Μαργαρίτα Καραπάνου: «Αισθάνομαι ότι ο κόσμος είναι πια χωρίς συμπόνια»

Μια συγκλονιστική συνέντευξη της μεγάλης Ελληνίδας συγγραφέως, που πέθανε σαν σήμερα το 2008
Δεν είναι εύκολο πράγμα η ευαισθησία. Παλιά, όταν έβγαινα έξω, ο κόσμος θα 'πεφτε πάνω μου να με σκοτώσει. Φωτο: Αναστασία Βουτυροπούλου / LiFO

Κυρία Καραπάνου, μ'αρέσει που δεν λέτε μεγάλα λόγια στα βιβλία σας.

Και ως άνθρωπος δεν λέω μεγάλα λόγια. Λέω δηλαδή, αλλά όχι ιδιαίτερα πολλά.

 

— Ιδίως τώρα τελευταία, τα βιβλία σας έχουν γίνει εντελώς λακωνικά.

Αφού σκέφτομαι ότι ίσως το παράκανα, αλλά έτσι μου 'ρθε να γράψω τη Μαμά, που είναι σαν ένα κλειστό σύστημα, περίεργο.

 

— Γιατί φοβάστε ότι το παρακάνατε;

Δεν φοβάμαι ακριβώς... Αλλά αισθάνομαι ότι δεν μπορείς πια να πεις πράγματα με πολλές λέξεις. Ούτε να γράψεις σελίδες ολόκληρες. Σε μια σελίδα μπορείς να βάλεις δυο γραμμές. Ο κόσμος έχει γίνει τρομερά αποσπασματικός και δεν μπορείς να γράψεις ένα μυθιστόρημα με όλη την πλοκή στις σελίδες.

 

— Γιατί έσπασε ο κόσμος;

Κάτι ίσως ράγισε μέσα σ' εμάς....

 

— Μήπως μόνο μέσα σ' εμάς, συγκεκριμένα;

Δεν ξέρω τι συνέβη, ξέρω ότι το αισθάνομαι.

 

— Δεν πρόκειται, δηλαδή, για κάποιο είδος συγγραφικής νωθρότητας;

(γέλια.) Όχι, όχι, απεναντίας. Για να γράψεις κάτι μικρό, χρειάζεσαι μεγαλύτερο σθένος απ' ό,τι για να γράψεις κάτι μεγαλύτερο. Θέλει να είσαι κάτι σαν μαθηματικός. Μπορεί να χρειαστεί να γράψω εκατό φορές μια φράση.

 

Ίσως αυτό που θα πω να μην έχει απόλυτη σχέση μ' αυτό που λέμε τώρα, αλλά αισθάνομαι ότι ο κόσμος είναι πια χωρίς συμπόνια. Αυτό τον κάνει αποσπασματικό, αυτό τον κάνει σκληρό. Δεν υπάρχει πια συμπόνια! Για τίποτα!

 

— Και τη σειρά τη βρίσκετε μετά;

Ναι.

 

— Σαν παζλ!

Ακριβώς.

 

— Στο σπίτι γράφετε ποτέ;

Όχι, ποτέ! Πάντα στο καφενείο. Στο Ciao, στο Κολωνάκι, ή στον Ίσαλο, στην Ύδρα.

 

— Γιατί σας αρέσει να γράφετε έξω;

Γιατί δεν είμαι μόνη μου.Όταν γράφεις, βυθίζεσαι σ' έναν κόσμο απόλυτα μοναχικό και θέλεις να 'χεις κάποιον δίπλα σου. Σαν να πνίγεσαι και να ζητάς το χέρι ενός ανθρώπου.

 

— Για να πιαστείτε;

Ακριβώς! Όταν κινδυνεύω, κάνω ένα έτσι και λέω (μιμείται την εκκοσμικευμένη φωνή) «γεια σου, τι κάνεις;», ξέρεις, «τι γίνεσαι;» και τα λοιπά, κι έτσι μπαίνει πάλι ο χώρος ο πραγματικός.

 

— Και γιατί το γράψιμο είναι σαν βύθισμα;

Ωχ, Στάθη μου, με ρωτάτε δύσκολα πολύ... Είναι βύθισμα, διότι για να εκφράσεις τον κόσμο γύρω σου πρέπει να τον αφομοιώσεις πρώτα. Να τον βάλεις μέσα σου, στα πιο μεγάλα βάθη, κι από εκεί να ξαναβγεί ο κόσμος πάλι ανέπαφος.

 

— Είναι κάτι που σας κάνει να φοβάστε;

Λίγο, ναι.

 

— Σε ποιο βιβλίο σας φοβηθήκατε πιο πολύ;

Φοβάμαι σε όλα τα βιβλία μου.

 

— Το Μαμά δεν χρειάστηκε το πιο μεγάλο βύθισμα;

Ναι. Είναι, νομίζω, το πιο ολοκληρωμένο.

 

— Θα πρέπει να ήταν και μια απ' τις πιο βαθιές και παράξενες σχέσεις η σχέση που είχατε με τη μητέρα σας...

Ναι. Η μητέρα μου ήταν ένα πολύ δυνατό πρόσωπο, αλλά τη λάτρευα. Στο βιβλίο βγαίνει, βέβαια, κάποια πίκρα, που δεν ήθελα να βγει, αλλά βγήκε. Ήταν μια σχέση όμορφη, πράγμα που δεν φαίνεται στο βιβλίο, αλλά και δύσκολη. Ανταγωνισμού.

 

— Και από τις δυο μεριές;

Θα έλεγα, απ' τη μεριά μου.

 

— Γράψατε ότι ο πατέρας σας την κατηγορούσε: «Το διέλυσες το παιδί».

Ναι. Έχω περάσει πάρα πολύ δύσκολα, οι γονείς μου ήταν χωρισμένοι. Έχω περάσει δύσκολα.

 

Ναι, είμαι μάλλον μοναχικό πρόσωπο. Αν κι έχω φίλους πολλούς και καλούς. Φωτο: Σπύρος Στάβερης
Ναι, είμαι μάλλον μοναχικό πρόσωπο. Αν κι έχω φίλους πολλούς και καλούς. Φωτο: Σπύρος Στάβερης

 

— Και σ' αυτήν τη δυσκολία πού βρήκατε καταφυγή;

Στο διάβασμα. Στο γράψιμο, αργότερα. Στους φίλους... Αν και ήμουν πάρα πολύ μοναχικό παιδί και η φυγή μου στη ζωή ήταν τα βιβλία. Και οι σκύλοι. (σιωπή)

 

— Και ποια βιβλία σάς στήριξαν πιο πολύ;

Δεν έχω ποτέ μιλήσει για τους Έλληνες συγγραφείς και μου το βαστάνε. Ότι πάντα μιλάω για ξένους. Θέλω να πω δυο λόγια για τον Αλέξανδρο Αδαμόπουλο, έναν φίλο μου συγγραφέα πάρα πολύ καλό, που του αφιέρωσα το Ναι. Μ' αρέσει, επίσης, ο Μένης Κουμανταρέας, ένα βιβλίο του κυρίως, Η φανέλα με το 9. Επίσης, η Ιωάννα Καρυστιάνη μ' αρέσει πάρα πολύ. Και η Πλωτή Πόλη της Μάρως Δούκα.

 

— Τα λέτε αυτά λίγο από πολιτική...

Α όχι! Μ' αρέσουν όντως!

 

— Όμως, όταν ήσασταν στα δύσκολα, ποιοι συγγραφείς σάς έδωσαν δύναμη;

Α, καλά, εντάξει! Δεν ήταν αυτοί! Ήτανε ο Ουίλλιαμ Φώκνερ (που με είχε βοηθήσει πολύ και στο γράψιμό μου), ο Ουίλλιαμ Στάυρον (ένα βιβλίο που έγραψε για την κατάθλιψη), δυο τρία βιβλία του Μπατάιγ.

 

— Στα βιβλία σας αναφέρετε πολύ Φλωμπέρ και Μπαλζάκ.

Α ναι, μ' αρέσουνε.

 

— Νοσταλγείτε καμιά φορά αυτό το είδος της αρμονικής αφήγησης; Να γράφετε έτσι;

Ναι, θα το 'θελα, θα το 'θελα πολύ. Αλλά δεν μπορώ.

 

— Τι σας σταματάει;

Ίσως αυτό που θα πω να μην έχει απόλυτη σχέση μ' αυτό που λέμε τώρα, αλλά αισθάνομαι ότι ο κόσμος είναι πια χωρίς συμπόνια. Αυτό τον κάνει αποσπασματικό, αυτό τον κάνει σκληρό. Δεν υπάρχει πια συμπόνια! Για τίποτα! Αυτό αισθάνομαι, Στάθη μου. Ζω σ' έναν κόσμο ψυχρό. Όχι δοτικό. Που δεν συγχωρεί. Αισθάνομαι γύρω μου έναν κόσμο ανελέητο! Και ό,τι μπορώ κάνω. Γράφω ό,τι μπορώ. Ζω όσο μπορώ. Τι να πω;

 

— Και τι κάνετε όταν ο κλοιός σφίγγει;

Πάω βόλτα με τον σκύλο μου. Ή πάω στο Ciao. Και πίνω καφέ, καπνίζω, χαιρετάω τους φίλους μου.

 

— Πολύ το αγαπάτε το Ciao...

Μ' αρέσει πάρα πολύ στο Ciao! Γιατί είναι όλοι εκεί φίλοι μου. Και τα γκαρσόνια. Ο Ιωσήφ ο φοβερός, ο φίλος μου το γκαρσόνι. Είναι μέσα κόσμος που τον βλέπω εκεί κάθε μέρα επί τριάντα χρόνια.

 

— Θα συμφωνείτε, βέβαια, ότι αυτού του είδους η εξωστρέφεια είναι ίδιον των μοναχικών ανθρώπων...

Ναι, είμαι μάλλον μοναχικό πρόσωπο. Αν κι έχω φίλους πολλούς και καλούς.

 

— Μήπως είστε μια χαρά κι εγώ σας φοράω τη μοναχικότητα με το στανιό;

(γέλια) Όχι, αισθάνομαι μέσα μου μοναξιά, αλλά δεν είναι μια μοναξιά άσχημη. Τα πάω πολύ καλά με τον εαυτό μου, τον έχω βρει. Η μοναξιά μου δεν είναι κλειστή, ερμητική, της φυλακής. Είναι μια μοναξιά που τη διάλεξα εγώ και δεν αποκλείει φίλους, σκύλους...

 

— Μικρότερη πώς ήσασταν;

Ήμουνα πολύ μοναχική, αλλά χωρίς να 'χω βρει τον εαυτό μου.

 

— Η σκιά της μητέρα σας έπεφτε πάνω σας;

Αφότου έγραψα την Κασσάνδρα, το πρώτο μου βιβλίο, η σκιά της μάνας μου έφυγε από πάνω μου σαν ένα σύννεφο. Έγινα κάτι κι εγώ. Ξαφνικά ήμουν ένα αυτόνομο πρόσωπο. Ήμουν εγώ! Τώρα, τι ήμουν εγώ, δεν ξέρω...

 

Πέρασα διαστήματα που ήταν κόλαση. Εποχές που έλεγα «τέρμα πια, θέλω να πεθάνω». Αλλά αισθάνομαι ότι το νίκησα αυτό το πράγμα. Μόνη μου. Με προσπάθεια, με υπομονή, με επιμονή. Φωτο: Σπύρος Στάβερης
Πέρασα διαστήματα που ήταν κόλαση. Εποχές που έλεγα «τέρμα πια, θέλω να πεθάνω». Αλλά αισθάνομαι ότι το νίκησα αυτό το πράγμα. Μόνη μου. Με προσπάθεια, με υπομονή, με επιμονή. Φωτο: Σπύρος Στάβερης

 

— Κι ο θάνατός της, που περιγράφετε στο βιβλίο;

Ήταν ασφαλώς ένας μεγάλο πόνος, αλλά η απελευθέρωσή μου έγινε πιο πριν, στα 23 μου, μέσα απ' το γράψιμο. Μάλιστα, η μητέρα μου δεν με βοήθησε να γράψω, μόνη μου τόλμησα και τα κατάφερα. Ήμουν δυνατή.

 

— Χρειάστηκε πίστη;

Πίστη στη ζωή, βασικά. Έρχεται, λοιπόν, κάποια στιγμή που το ακυρωμένο παιδί στέκεται στα πόδια του και λέει «παρ' όλα αυτά, θα ζήσω».... Και λέει «θα ζήσω καλά», όχι μόνο «θα ζήσω»... Πολύ καλά. Πολύ γεμάτα.

 

— Τι είναι για εσάς η γεμάτη ζωή;

Για μένα ωραία ζωή είναι να ξυπνάς το πρωί και ν' ανυπομονείς να φτιάξεις τον καφέ σου. Τίποτε άλλο! Όλα τα άλλα έρχονται μετά. Τα άλλα είναι όλα πολυτέλειες. Και το Νόμπελ να πάρω, η στιγμή που πίνω τον καφέ μου το πρωί είναι η πιο πολύτιμη. Η ζωή μου όλη βασίζεται σε αυτά τα 2 λεπτά του πρωινού. Τα μπάνια, οι γκόμενοι, τα ωραία ξενοδοχεία, το σεξ, όλα αυτά δεν έχουνε καμιά σημασία για μένα. Άμα ανοίγεις το μάτι σου και δεν είσαι καλά, να τα κάνεις τι;

 

— Σ' αυτό το κρεβάτι κοιμάστε;

Ναι, εδώ, αγκαλίτσα με τη Λου (το σκυλάκι της).

 

— Και το πρωί βλέπετε τον ήλιο ν' ανατέλλει στα πεύκα;

Ναι, ξυπνάω νωρίς, στις έξι, στις πέντε. Πάω, φτιάχνω καφέ, κάθομαι εδώ και λέω «και τώρα, σήμερα, τι θα κάνουμε;». Ciao, Λου, να δω καμιά φίλη...

 

— Κανέναν άντρα δεν θα θέλατε να 'χετε;

Θα 'θελα, αυτό είναι σίγουρο! Αλλά έχω ξεχάσει τους άντρες. (γέλια)

 

— Μιλάτε συχνά στα βιβλία σας για το σεξ πολύ μοντέρνα, δίχως ενοχή...

Ναι, πραγματικά, αλλά κατά βάθος θα 'θελα κι εγώ να 'χω βρει έναν σύντροφο. Είχα βρει πολλούς, αλλά... Τους πήρε το ποτάμι. Τώρα θα 'θελα, όμως, κάποιος να 'χε ξεμείνει.

 

— Υπήρχαν περίοδοι που δεν ξυπνούσατε έτσι όμορφα, όπως τώρα;

Α, βέβαια! Πέρασα διαστήματα που ήταν κόλαση. Εποχές που έλεγα «τέρμα πια, θέλω να πεθάνω». Αλλά αισθάνομαι ότι το νίκησα αυτό το πράγμα. Μόνη μου. Με προσπάθεια, με υπομονή, με επιμονή. Σας λέω πράγματα που δεν τα 'χω ξαναπεί. Αλλά, δεν ξέρω, σας εμπιστεύομαι.

 

— Αισθάνεστε επιζήσασα;

Ακριβώς, ναι.

 

— Οπότε, δεν φοβάστε πια τους ανθρώπους...

Ακριβώς. Ενώ τους φοβόμουν πάρα πολύ πριν.

 

— Σ' αυτήν τη μετωπική σύγκρουση με τον κόσμο αισθάνεστε ότι εσείς είστε πλασμένη από κάποιο άλλο, ευγενέστερο υλικό;

Καθόλου. Απλώς είμαι πολύ ευαίσθητη κι η ευαισθησία είναι πολύ ωραίο πράγμα, αλλά έχει μέσα της και πολύ φόβο. Δεν είναι εύκολο πράγμα η ευαισθησία. Παλιά, όταν έβγαινα έξω, ο κόσμος θα 'πεφτε πάνω μου να με σκοτώσει.

 

— Η επιθετικότητα κι η έλλειψη συμπόνιας είναι ένα πρόβλημα της ράτσας μας ή γενικά όλου του κόσμου;

Παντού το βλέπω. Και στο Παρίσι το βλέπω, και στην Αθήνα το βλέπω, παντού.

 

Για μένα ωραία ζωή είναι να ξυπνάς το πρωί και ν' ανυπομονείς να φτιάξεις τον καφέ σου. Τίποτε άλλο! Όλα τα άλλα έρχονται μετά. Τα άλλα είναι όλα πολυτέλειες. Και το Νόμπελ να πάρω, η στιγμή που πίνω τον καφέ μου το πρωί είναι η πιο πολύτιμη. Η ζωή μου όλη βασίζεται σε αυτά τα 2 λεπτά του πρωινού.

 

— Εσείς δεν είστε έτσι;

Όχι, καθόλου.Έχω αγάπη μέσα μου, πολλή. Πάντα την είχα και ίσως αυτό μ' έσωσε. Τα βιβλία δεν φτάνουν. Η αγάπη είναι... να τεντώσεις το χέρι σου σ' έναν άλλο άνθρωπο, αυτό είναι το παν.

 

— Σας χορταίνει η κίνηση;

Η κίνηση και μόνο, που πιάνεις τα δάχτυλα ενός ανθρώπου κι εκεί που πας να τον σώσεις, αντί γι' αυτόν, σώζεσαι εσύ!

 

— Αυτή η αγάπη δεν είχε ποτέ για εσάς διαστάσεις θρησκευτικές;

Όχι, ήταν σκέτη. Ένα είδος σωματικής αγαλλίασης. Και τα βιβλία τα 'χω χεσμένα μπροστά στη δύναμη της αγάπης.

 

— Κι όταν εκμεταλλεύονται την αγάπη σας;

Δεν γίνεται πάντα αυτό. Κι αν γίνεται ορισμένες φορές, δεν σημαίνει ότι θα γίνεται πάντα. Αν έχεις έστω και δυο ανθρώπους που τους έδωσες αγάπη και σου δώσανε πίσω, φτάνει.

 

— Στη ζωή ζούμε-πεθαίνουμε κι αυτό είναι όλο;

Δεν θα 'μαι ποτέ σίγουρη γι' αυτό. Είναι στιγμές που ξημερώνει κι είναι ακόμη σκοτεινά, μ' αυτό το ροζ στον ουρανό, που λες στον εαυτό σου ότι η ζωή δεν γίνεται να 'ναι μόνο εδώ. Το λες αυτό καμιά φορά.

 

— Θ' άλλαζε κάτι στη στάση μας, αν πιστεύαμε το ένα ή το άλλο;

Ναι, θ' άλλαζε. Απλώς οι άνθρωποι είναι καμιά φορά τόσο εγωιστές και φριχτοί, που δεν θ' άλλαζε τίποτα.

 

— Για εσάς ρωτάω...

Μάλλον την ίδια ζωή θα ζούσα. Αλλά μπήκαμε στα πολύ βαθιά... (γέλια)

 

— Φοβάστε μήπως πούμε καμιά μπούρδα;

Δεν πειράζει καθόλου. Εγώ ήμουνα πάντα εκτεθειμένη.

 

— Αυτό είναι κάτι που εκτιμώ πολύ στα βιβλία σας.

Εκτίθεμαι. Γράφω αυτό που θέλω να γράψω και δεν με νοιάζει τίποτα.

 

— Όταν εξομολογήστε κάτι τολμηρό, αισθάνεστε λύτρωση;

Ναι, λύτρωση. (σιωπή)

 

— Την ηδονή της πρόκλησης;

Κι αυτό... Κυρίως, όμως, αισθάνομαι ότι γράφω αυτό που πρέπει να γράψω. Δεν γράφω για να ευχαριστήσω ή να κολακέψω τους άλλους.

 

— Γράφετε για να μη σκάσετε;

Α, είναι μπούρδες αυτά που λένε. Το να γράφεις είναι μια δουλειά. Θες να βάλεις πάνω στο χαρτί λέξεις μαζί που να 'χουν νόημα. Κι αυτό για μένα είναι ο κόσμος μου. Είναι η δουλειά που κάνω. Το κάνω ψυχρά.

 

— Κι όταν γράφετε κάτι όξινο;

Απλώς λέω μέσα μου «μπράβο Μαργαρίτα, το πέτυχες». Είναι ένα στοίχημα. Αν πετύχει, πέτυχε! Κι αν δεν τα γράψω καθόλου, δεν πειράζει, δεν χάθηκε ο κόσμος! Δεν το παίρνω πολύ στα σοβαρά το γράψιμο. Είναι ένα παιχνίδι. Παίζω.

 

— Παίζετε;

Παίζω βέβαια με το θείο, αλλά παίζω!

 

Φωτο: Σπύρος Στάβερης
Φωτο: Σπύρος Στάβερης

 

— Τα ταξίδια;

Α, μ' αρέσουν, με τρελαίνουν!

 

— Πώς σας αρέσει να ταξιδεύετε;

Με όλους τους τρόπους. Σε ωραία ξενοδοχεία ή φτωχικά, δεν με νοιάζει, δεν μ' ενδιαφέρει...

 

— Ο τόπος που λατρέψατε;

Το Παρίσι. Είναι η πόλη που λάτρεψα.

 

— Έχετε καιρό να ταξιδέψετε;

Ναι. Δεν ξέρω γιατί.

 

— Ξεκαλοκαιριάζετε στην Ύδρα;

Ναι. Έχω ένα σπίτι... λίγο σαν Μαρόκο.

 

— Με γιασεμιά;

Με γιασεμιά. Καφές το πρωί στην ταράτσα, που βλέπει όλη την Ύδρα πιάτο... Διάβασμα, φίλοι, Λου... Ένας τεράστιος κήπος με ελιές...

 

— Μεγαλώνοντας, δεν νιώθετε και σεις ότι οι αισθήσεις αποκτούν μια απολαυστική οξύτητα;

Ναι, το νιώθω πάρα πολύ. Να μπω στη θάλασσα να κολυμπήσω και να βγω μετά, να καπνίσω ένα τσιγάρο βρεγμένη... Δεν θέλω τίποτε άλλο.

 

— Μια χαρά σας βρίσκω, κυρία Καραπάνου...

Επιβιώσαμε! Είμαστε μια χαρά.

 

— Και τώρα, πώς βλέπετε τα πράγματα να πηγαίνουν;

Θέλω να γράψω ένα θρίλερ. Είναι το μεγάλο μου όνειρο, χρόνια τώρα... Να τρέμει ο Στίβεν Κινγκ, να κρύβεται κάτω απ' το κρεβάτι, φοβερό, με κομμένα χέρια, πόδια...

 

— Άλλο σχέδιο;

Να ερωτευτώ έναν άντρα!

 

— Άντρα όμως, γιατί στα βιβλία σας όλο γκέι ερωτεύεστε...

Ναι, το ξέρω. Τώρα άντρα θέλω. (γέλια)

 

— Άλλο;

Θα πάρω άλλον ένα σκύλο. Θα πάω ταξίδια... Ε, αυτά φτάνουνε. Γεμίζουνε δυο ζωές.

 

H συνέντευξη έγινε στο σπίτι της Μαργαρίτας Καραπάνου στο Κολωνάκι το 2004

 

Εκδότης της LIFO και του LIFO.gr. Bασικές δουλειές: Τέταρτο του Χατζιδάκι, Ελευθεροτυπία. Περιοδικά που δημιούργησε: 01, (symbol). Βιβλία που εξέδωσε: Μοναξιές, Αντίο Παλιέ Κόσμε, Στον παλιό καταρράκτη. Το 2019 κυκλοφόρησε το «Ας φυσά τώρα» (https://www.lifoshop.gr/product/as-fysa-tora/).

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Λυμπεράκη – Καραπάνου: «Στην Ύδρα κατάλαβα πόσο συνυφασμένες ήταν η ζωή και η λογοτεχνία γι' αυτές τις δύο γυναίκες»
Η μεταφράστρια της αγγλόφωνης έκδοσης του κλασικού βιβλίου της Μαργαρίτας Λυμπεράκη «Τα ψάθινα καπέλα», που μόλις κυκλοφόρησε με τίτλο «Three Summers», γράφει για την εμπειρία της με τις δύο αείμνηστες Ελληνίδες συγγραφείς και για την ιδιοσυγκρασιακή σχέση τους ως μητέρας και κόρης.
 Μαργαρίτα Καραπάνου – Μαργαρίτα Λυμπεράκη:  Ένας βίαιος και τρυφερός διάλογος
"Γεννήθηκα Ιούλιο, λυκόφως, αστερισμός Καρκίνος. Όταν με φέρανε να με δει, γύρισε προς τον τοίχο"
8 χρόνια από τον θάνατο της Μαργαρίτας Καραπάνου: «Αισθάνομαι νικήτρια, αλλά με την πολύ βαθιά έννοια»
Ο Βασίλης Κιμούλης που την γνώρισε και συνεργάστηκε μαζί της στενά, γράφει για την ξεχωριστή Ελληνίδα συγγραφέα και δημοσιεύει ανέκδοτα ντοκουμέντα

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, Μια μαρτυρία για τα χρόνια της δικτατορίας
'Ενα βιβλίο του Γιάννη Σεργόπουλου
«Σαββατογεννημένη»: Επανακυκλοφορεί το εξαντλημένο αριστούργημα της Μαλβίνας Κάραλη
Δεκαπέντε χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση και εμπλουτισμένο με ακυκλοφόρητα κείμενα, το βιβλίο αυτό είναι το κρυπτικό ημερολόγιο ενός υπέροχου και μαύρου κοριτσιού, που έφυγε νωρίς.
H ιδιωτική ζωή του Μιχαήλ Άγγελου και η queer υποκουλτούρα της αναγεννησιακής Ρώμης
Ένα νέο βιβλίο επιφανούς μελετητή της ζωής και του έργου του Μικελάντζελο, επικεντρώνεται στα ώριμα χρόνια του στη Ρώμη και αναφέρεται στην ιδιότυπη για την εποχή ιδιωτική ζωή του και στην οικογένεια που είχε στήσει με τους στενούς φίλους του.
H περφόρμανς στην Ελλάδα ανάμεσα στα χρόνια 1968-1986
Ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα ρίχνει φως στην ιστορία των εικαστικών παραστάσεων που τοποθέτησαν το ανθρώπινο σώμα στο κέντρο της δράσης.
Το ασυναγώνιστο, μαγικό σύμπαν του Μπρούνο Σουλτς
Ολόκληρο το έργο του αξεπέραστου Πολωνοεβραίου Μπρούνο Σουλτς, ενός από τους σπουδαιότερους συγγραφείς που υπήρξαν ποτέ για τον Σίνγκερ και «ανυπέρβλητη ιδιοφυΐα» για την Τοκάρτσουκ, έρχεται επιτέλους στο φως με «Άπαντα τα πεζά» από τις εκδόσεις Καστανιώτη.
Μένης Κουμανταρέας: «Θα ήθελα να με θυμούνται σαν έναν άνθρωπο που δεν υπήρξε ποτέ άδικος»
Mια βαθιά και ειλικρινής συνέντευξη του Μένη Κουμανταρέα που πέθανε σαν σήμερα το 2014 στον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο
«Θύελλα»: Ο Τζέιμς Ελρόι επιστρέφει στο Λος Άντζελες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου
Διαβάστε αποκλειστικά ένα απόσπασμα από το νέο αστυνομικό μυθιστόρημα του Αμερικανού συγγραφέα της «Μαύρης Ντάλιας» και του «Λος Άντζελες Εμπιστευτικό», που συνεχίζει τη χαρτογράφηση της διαφθοράς και της εξουσίας, χρησιμοποιώντας τη λογοτεχνία ως όχημα για την εξερεύνηση του συλλογικού τραύματος.
Η νέα εκδοτική κίνηση μέσα από 57 τίτλους για όλα τα γούστα
Μια λίστα με νέες εκδόσεις που θα σας χρησιμεύσει για τα δώρα των γιορτών
Οι υπέροχοι, απαίσιοι άντρες του Ντέβιντ Φόστερ Ουάλας
Αποκλειστική προδημοσίευση από το βιβλίο του Ντέιβιντ Φόστερ Ουάλας «Σύντομες συνεντεύξεις με απαίσιους άντρες» (μτφρ. Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, εκδόσεις Κριτική) που κυκλοφορεί στις 5 Δεκεμβρίου.
«Η Τρίτη Ρώμη»: Στο νέο του βιβλίο ο Αλέξανδρος Μασσαβέτας ερευνά τη γεωπολιτική της Ρωσικής Εκκλησίας
Πώς η Ρωσία χρησιμοποιεί τη θρησκεία ως γεωπολιτικό όπλο, τόσο στο εξωτερικό ‒και ιδίως στην Ελλάδα‒ όσο και στο εσωτερικό.
Δημήτρης Κίτσος: «Θυμάμαι που τάιζα τα άλογα ζάχαρη»
Ο νεαρός ηθοποιός διαβάζει το ποίημα του Τσαρλς Μπουκόφσκι «Πάγος για τους αετούς»
Ευφροσύνη Δοξιάδη: «Η καθημερινότητά μας, αγαπητέ, σπάνια αγγίζει την τελειότητα»
Με αφορμή την αγγλική έκδοση των «Πορτρέτων του Φαγιούμ» από τη Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη Ηρακλείου, η εικαστικός, ερευνήτρια και συγγραφέας του μνημειώδους αυτού έργου μάς μιλά για τέχνη, ποίηση, ιστορία αλλά και για καταστάσεις «ροκ», καταθέτοντας μνήμες κι εμπειρίες μιας πολύ ιδιαίτερης ζωής.
«Το τραγούδι του πατέρα»: Προδημοσίευση από το νέο βιβλίο του Θεόδωρου Γρηγοριάδη
Ένα απόσπασμα από το νέο βιβλίο του Θεόδωρου Γρηγοριάδη «Το τραγούδι του πατέρα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη
Βιβλιοπωλείο Λαβύρινθος: Ένα οικογενειακό βιβλιοπωλείο στην οδό Ιπποκράτους
Αμέτρητοι τίτλοι, που θα σου θυμίσουν τη χαρά της ανάγνωσης.
Οι ζωές των άλλων: 14 βιογραφίες - προσωπικές μαρτυρίες που αξίζει να διαβάσεις
Από τον Νίκολα Τέσλα στη Νάντια Κομανέτσι
2 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Πάντα όταν διαβάζω αυτή τη συνέντευξη νιώθω μια χαρμολύπη.
Ευχαριστούμε LIFO που θυμάστε την τρομερή της απώλεια.
Σπάνιας ευαισθησίας άνθρωπος.
Θα ήθελα πολύ να της έχω σφίξει το χέρι.


— Για να πιαστείτε;
Ακριβώς! Όταν κινδυνεύω, κάνω ένα έτσι και λέω (μιμείται την εκκοσμικευμένη φωνή) «γεια σου, τι κάνεις;», ξέρεις, «τι γίνεσαι;» και τα λοιπά, κι έτσι μπαίνει πάλι ο χώρος ο πραγματικός. Πηγή: www.lifo.gr

Πόσο τη νιώθω την παραπάνω φράση της, πόσο τη νιώθω. Έτσι είμαι κι εγώ.

Στην πρωτη φωτογραφια, η φωτογραφια στον τοιχο πρεπει να ειναι η συγγραφεας σε νεαρη ηλικια.

Ωραια και εσωτερικα πλουσια ανθρωπος η κυρια Μαργαριτα.
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή