Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
Tabita Rezaire, Sugar Walls Teardom,  installation view, 2016 installation with hd video.
Εικαστικά

Μπιενάλε, Μόραλης και πολλές ακόμα εκθέσεις εικαστικών που θα δούμε στην Αθήνα τους επόμενους μήνες

Δεν ξέρεις τι να επιλέξεις. Κι ακόμα χειρότερα: θέλεις να τα δεις όλα. Γι' αυτό και καταστρώθηκε το ακόλουθο πλάνο επιλογών με κριτήριο τι εξάπτει την περιέργεια

Η Μπιενάλε της Αθήνας, λόγω του «μασίφ» όγκου της και μόνο, θα κερδίσει εύκολα τη μερίδα του λέοντος του γενικότερου εικαστικού ενδιαφέροντος. Γι' αυτό και αποκτά ξεχωριστό χώρο στο αφιέρωμα. Κατά τα άλλα, ένα «φεμινιστικό κύμα» υψώνεται στο πέλαγος του Σεπτεμβρίου, που ξεκινά με τη «μη-φεμινίστρια φεμινίστρια» Αμερικανίδα Liliane Lijn στην γκαλερί Rodeo στον Πειραιά (12/9-7/12) και κορυφώνεται με τις ατομικές εκθέσεις της Petra Bauer και της Anna Daucikova στην γκαλερί State of Concept (29/9-24/11). Στα «Κοσμικά Δράματα», όπως είναι ο τίτλος της έκθεσης της Lijn, η καλλιτέχνις παρουσιάζει αποσπάσματα της διαλεκτικής της που αποζητά εδώ και περίπου 50 χρόνια έναν ριζοσπαστικό προσδιορισμό της θηλυκότητας μέσα από αναφορές σε «παράταιρα» με τη φεμινιστική δημηγορία πεδία, όπως είναι η επιστήμη, η τεχνολογία και η θεογονία.


H Petra Bauer, μία από τις σπουδαιότερες καλλιτέχνιδες της Σουηδίας, ασχολείται σταθερά μέσα από τις ταινίες της με το πώς οι γυναίκες αυτοοργανώνονται συλλογικά με σκοπό τη μεταβολή πολιτικών και κοινωνικών δομών και με το πώς διαμορφώνεται η εποχή μας από την παγκόσμια νέα τάξη «αποικιακού χαρακτήρα».

 

Η Μπιενάλε της Αθήνας, λόγω του «μασίφ» όγκου της και μόνο, θα κερδίσει εύκολα τη μερίδα του λέοντος του γενικότερου εικαστικού ενδιαφέροντος. Γι' αυτό και αποκτά ξεχωριστό χώρο στο αφιέρωμα.

 

H Petra Bauer εκθέτει στη γκαλερί στην γκαλερί State of Concept.
H Petra Bauer εκθέτει στη γκαλερί στην γκαλερί State of Concept.


Όσο για την Anna Daucikova (που μεταξύ των τριών θα έπαιρνε άριστα στην κατηγορία «queer»), ακολούθησε μια παράξενη πορεία ζωής (καλλιτεχνικής και απλής καθημερινής) μέσα από τις αντιξοότητες που σίγουρα θα ύψωναν η γενέτειρά της Πράγα και ο επιλεγμένος τόπος μεταπτυχιακών σπουδών της που υπήρξε αργότερα η Μόσχα της εποχής από τον Μπρέζνιεφ μέχρι τον Γιέλτσιν. Η δουλειά της εξιστορεί τις «άλλες» ιστορίες που η «κανονική» ιστορία καταπίεζε επί αιώνες, προσπαθώντας είτε να τις απαλείψει είτε να τις απαξιώσει. Παίζει με την έννοια του φύλου, της εμφάνισης και της «ενδιάμεσης θέσης». Και ενδιαφέρεται για μια σημερινή απελευθέρωση της ανθρώπινης ύπαρξης από τις κανονικότητες και τους στενούς κανόνες οριοθέτησής της.

 

Σε χώρο που διαμορφώνεται ειδικά για την περίσταση, στο παλαιοπωλείο Μαρτίνος της οδού Πανδρόσου (19/9-10/11), ο Ανδρέας Μελάς επιμελείται έκθεση σχεδίων από τα τελευταία 50 χρόνια παραγωγής του Αμερικανού καλλιτέχνη Karl Wirsum, που ανήκε στους Hairy Who. Στα ελληνικά θα τους λέγαμε «ο τριχωτός που» και δεν συγκρότησαν κίνημα, ούτε καν στυλ. Ήταν απλώς το όνομα μιας ομάδας έξι αποφοίτων του Art Institute of Chicago, η οποία σχηματίστηκε επειδή πίστευαν πως μια ομαδική παρουσία τους θα προωθούσε καλύτερα το στίγμα της ύπαρξής τους.

 

Στο παλαιοπωλείο Μαρτίνος, ο Ανδρέας Μελάς επιμελείται έκθεση σχεδίων από τα τελευταία 50 χρόνια παραγωγής του Αμερικανού καλλιτέχνη Karl Wirsum
Στο παλαιοπωλείο Μαρτίνος, ο Ανδρέας Μελάς επιμελείται έκθεση σχεδίων από τα τελευταία 50 χρόνια παραγωγής του Αμερικανού καλλιτέχνη Karl Wirsum

 

Έκαναν συνολικά έξι εκθέσεις κατά την περίοδο 1966-1969, που καταγράφεται ως μία από τις πιο κρίσιμες της νεότερης ιστορίας της ανθρωπότητας, με τον πόλεμο του Βιετνάμ, την κατάκτηση του Διαστήματος, αρκετές συγκλονιστικές πολιτικές δολοφονίες και γενικώς κοινωνική αναταραχή και μετάλλαξη. Με τις «δίχως αναστολή» αντισυμβατικές μορφές στα έργα τους, με τα φανταχτερά χρώματα και τη χωρίς ταμπού χρήση γραφιστικών στοιχείων και γραμμών, θεωρείται ότι μετέβαλαν τον ρου της ιστορίας της σύγχρονης τέχνης στο Σικάγο.

 

Για τον Karl Wirsum (που γεννήθηκε το 1939) τα σχέδια αποτελούν ένα σώμα καθοριστικό ολόκληρης της καλλιτεχνικής πορείας του μέχρι τώρα και θεωρείται ότι οι φιγούρες στα σχέδιά του φανερώνουν με ιδιοφυή μαεστρία το ψυχολογικό υπόβαθρό τους. Η έκθεση στην Αθήνα συμπίπτει χρονικά με την έκθεση που αφιερώνει στους Hairy Who το Art Institute of Chicago.

 

Το «La veritá é sempre un' altra» του Κώστα Βαρώτσου.
Το «La veritá é sempre un' altra» του Κώστα Βαρώτσου.


Στο μεταξύ, 20 έργα από τη Συλλογή του ΕΜΣΤ θα φιλοξενηθούν στην τρέχουσα παρουσίαση της μόνιμης συλλογής της Galleria Nazionale d'Arte Moderna e Contemporanea στη Ρώμη (21/9-11/11), με πρωτοβουλία της εδώ ιταλικής πρεσβείας. Ο τίτλος του πρότζεκτ (που η Galleria Nazionale δεν έχει επιχειρήσει ανάλογό του στο παρελθόν) είναι «La veritá é sempre un' altra», που σημαίνει το συγκινητικό «η αλήθεια είναι πάντα άλλη» και προέρχεται από τίτλο έργου του Κώστα Βαρώτσου.

 

Τα έργα του ΕΜΣΤ που θα σταλούν στη Ρώμη επιλέχθηκαν με κριτήριο τη στενή σχέση που είχαν ή απέκτησαν με την Ιταλία οι καλλιτέχνες που τα φιλοτέχνησαν. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται και εκπρόσωποι του Gruppo Sigma που ιδρύθηκε από Έλληνες μετοίκους καλλιτέχνες το 1959 στη Ρώμη.


Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζεται και στο φάσμα της σύγχρονης γλυπτικής, μέσα από πέντε ατομικές εκθέσεις. Στις δύο από αυτές ο λόγος και η γραφή αποκτούν σημαντικό ρόλο στη σύνθεση των έργων.

 

O Νίκος Ναυρίδης, παρουσιάζει την 5η κατά σειρά ατομική έκθεσή του στη γκαλερί Bernier/Eliades.
O Νίκος Ναυρίδης, παρουσιάζει την 5η κατά σειρά ατομική έκθεσή του στη γκαλερί Bernier/Eliades.


O Νίκος Ναυρίδης, στην 5η κατά σειρά ατομική έκθεσή του, με τίτλο «When you sing» («Όταν τραγουδάς»), στην γκαλερί Bernier/Eliades (11/10-22/11), παρουσιάζει μεγάλες επιχρυσωμένες επιφάνειες πάνω στις οποίες προβάλλονται απομονωμένες φράσεις από θεατρικά και λογοτεχνικά έργα του Σάμιουελ Μπέκετ. Οι φράσεις επιλέγονται γιατί αποκτούν αξία χαϊκού ή ενός σπαράγματός του. «Αποκομμένες από το κείμενο, γίνονται "εντολές δύσκολης παρηγορίας", "οδηγίες σκηνικής απόδρασης", "ασκήσεις ισορροπίας" – ένα σύνολο λέξεων όπου κάθε ήχος, κίνηση, ρυθμός, ανάσα και σιωπή έρχονται σε απόλυτη ένωση» λέει ο καλλιτέχνης.

 

Οι επιχρυσωμένες επιφάνειες φαντάζουν στον χώρο σαν λεπτομέρειες υπερμεγεθυμένης συγκόλλησης θραυσμάτων με χρυσό, όπως γινόταν με τη μέθοδο Kintsugi στην Ιαπωνία του 15ου αι. Οι τεχνίτες τότε, όταν επισκεύαζαν τα σπασμένα κεραμικά, κάλυπταν την επιφάνεια της κόλλας με σκόνη χρυσού, τονίζοντας έτσι τη ζημιά, αντί να κρύβουν το αποτύπωμά της. Με αυτή την τεχνική αναδείκνυαν τις ουλές που γεννούσαν η χρήση και ο χρόνος και έφερναν σε πρώτο πλάνο την ομορφιά της ατέλειας και την αξία της απώλειας.

 

Ο Vartan Avakian εκθέτει έργα του στην Kalfayan Galleries.
Ο Vartan Avakian εκθέτει έργα του στην Kalfayan Galleries.


Όσο για τον Vartan Avakian,που γεννήθηκε το 1977 στον Λίβανο, όπου ζει και εργάζεται, η δουλειά που παρουσιάζει, με τίτλο «Residual Histories», στην Kalfayan Galleries της Αθήνας (20/9-20/10) βασίζεται στην ιδέα ότι κάθε πληροφορία διαθέτει γλυπτική μορφή από τη φύση της, επειδή –όπως κι αν αυτό προκύπτει– οι πληροφορίες αποτελούν εγγραφές στην ύλη, άρα παράγονται όπως οι γλυφές. Κατ' επέκταση, αντιμετωπίζει τα βιβλία ως γλυπτικά αντικείμενα που είναι κιβωτοί άλλων γλυφών, των πληροφοριών. Όμως οι πληροφορίες δεν είναι τα μόνα μηνύματα που φέρουν τα βιβλία. Αφενός γιατί συμβαίνει νέες πληροφορίες να εγγράφονται πάνω από παλαιότερες (με τον τρόπο που συνέβαινε στα αρχαία παλίμψηστα), αλλά και επειδή τα βιβλία φέρουν και διαφορετικού είδους πληροφορίες από αυτές που εξ ορισμού περιέχουν. Έτσι, ο ίδιος βυθίζεται σε μια σισύφεια κατάσταση «αποδελτίωσης» τέτοιων αναρίθμητων επιπέδων δεδομένων, παράγοντας έργα που αντανακλούν τη διαδικασία μετάδοσης της πληροφορίας και τον τρόπο με τον οποίο –χάρη σε αυτήν– μένουν ίχνη του περάσματός μας από αυτήν τη ζωή.


Στην ατομική έκθεσή του με τον φαντεζί τίτλο «geometry as caprice» («η γεωμετρία ως καπρίτσιο», γκαλερί a.antonopoulou.art, 19/9-20/10) ο Απόστολος Ντελάκος σχολιάζει την (κάπως φιλτραρισμένη) διοχέτευση των «υψηλών ιδεών» του κινήματος του κονστρουκτιβισμού στην αισθητικοποίηση των αντικειμένων καθημερινής χρήσης που έφερε η αρ ντεκό και τον σχετικό εκδημοκρατισμό των ιδεών. Και το πετυχαίνει μέσω μιας εγκατάστασης που αποτελείται από ένα διπλό artist's book (βιβλίο-έργο) και 13 πορσελάνινα γλυπτά.

 

Απόστολος Ντελάκος, «geometry as caprice» στη γκαλερί a.antonopoulou.art
Απόστολος Ντελάκος, «geometry as caprice» στη γκαλερί a.antonopoulou.art


Με αφορμή την ώρα που ο ήλιος δύει και λειτουργεί σαν μια στιγμή διαφυγής από την καθημερινότητα και τη ρουτίνα της, δηλαδή την ξαφνική αίσθηση ότι η δύση του ηλίου είναι το κυρίαρχο συμβάν και αυτό ακυρώνει τα χιλιάδες άλλα που συνωστίζονται στη μνήμη υπό την πίεση του προγράμματος υποχρεώσεων της ημέρας, ο Αλέξανδρος Λάιος οδηγήθηκε στο να κάνει μια απογραφή δικών του «συμβάντων» ανάλογης σημασίας: «Ήθελα να φτιάξω κάτι που θα με βοηθούσε να σκεφτώ έξω από τη μέρα, γι' αυτήν».

 

Ακολουθώντας μια μεθοδολογία, που επιτρέπει όμως και αποζητά το τυχαίο, δημιούργησε μορφές που θα λειτουργούσαν σαν σημειώσεις για την ημέρα που διένυε και που θα ξεπερνούσαν τον λόγο για τα πράγματα (ή τουλάχιστον θα προσπαθούσαν να το κάνουν). Αποκάλεσε αυτή την επεξεργασία «σημείο ανόπτησης» («annealing point», όπως είναι και ο τίτλος της έκθεσής του στην γκαλερί ELIKA, 28/9-3/11). Σε πιο απλή γλώσσα θα σήμαινε «ξεπύρωμα», που είναι ο όρος των τεχνιτών για τη δοκιμασία που πρέπει να συμβεί προκειμένου ένα υλικό (όπως είναι το γυαλί και το μέταλλο, που ο Λάιος χρησιμοποιεί στα τωρινά έργα του) να γίνει πιο ανθεκτικό και να πάρει σχήμα.

 

Η Ειρήνη Γεωργοπούλου εκθέτει στην Αίθουσα Τέχνης Καππάτος.
Η Ειρήνη Γεωργοπούλου εκθέτει στην Αίθουσα Τέχνης Καππάτος.


Για την ατομική της έκθεση στην Αίθουσα Τέχνης Καππάτος (5/10-20/11) η Ειρήνη Γεωργοπούλου δημιουργεί τις γνωστές ελκυστικές οργανικές φόρμες που την καθιέρωσαν στον χώρο της γλυπτικής. Στις συνθέσεις της πρωτοστατούν τα παιχνίδια μεταξύ σκληρών και μαλακών υφών, ενώ οι παράδοξες άμορφες μορφές τους ωθούν κάποιον να παρασυρθεί στο σύμπαν ενός τόπου που είναι και μη-τόπος και όπου η μετάβαση από τη μικροκλίμακα του χώρου στη μακροκλίμακά του μοιάζει να γίνεται με έναν ανέμελο δρασκελισμό.


Κατά τα άλλα, στο αμέριμνο σύμπαν της ζωγραφικής δεσπόζει η μεγάλη αναδρομική έκθεση του Γιάννη Μόραλη στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς (στην οποία η LiFO έκανε ένα πλούσιο αφιέρωμα πριν από δύο εβδομάδες).

 

Στο ίδιο κτίριο του Μουσείου αναμένεται με ενδιαφέρον η γλυπτική εγκατάσταση «Ίρις» του Sam Jinks (11/10-11/11), μέσω της οποίας μας προτείνει ένα σχήμα μεταφοράς για το πώς βλέπουμε τα γλυπτά του Παρθενώνα, αλλά και γενικότερα όλα τα αρχαία έργα τέχνης, που για την πρόσληψή τους προτιμάμε την επαφή με την υλικότητά τους και άρα τη φυσική τους παρουσία.

 

Αναδρομική έκθεση του Γιώργου Βακαλό παρουσιάζει η Evripides Art Gallery.
Αναδρομική έκθεση του Γιώργου Βακαλό παρουσιάζει η Evripides Art Gallery.

 

Επίσης, η Evripides Art Gallery οργανώνει αναδρομική έκθεση στο έργο του ζωγράφου Γιώργου Βακαλό (1902-1991), ο οποίος διατήρησε σε όλη την καλλιτεχνική πορεία του μια σταθερή πίστη στον ρυθμό της μεσοπολεμικής αφαιρετικής ζωγραφικής, ενσωματώνοντας συχνά σε αυτήν υπαινικτικές αναφορές υπερρεαλιστικών στοιχείων.

 

Η γκαλερί CAN Christina Androulidakι επανέρχεται (23/10-1/12) –σε διάστημα μικρότερο του έτους– στο έργο της ζωγράφου Σίλειας Δασκοπούλου (1936-2006), για την οποία –δικαίως– καταγράφεται μια αναζωπύρωση του γενικότερου ενδιαφέροντος, που οδηγεί και σε μια επανεκτίμηση στοιχείων του έργου της, τα οποία στην εποχή της ίσως προσπεράστηκαν γρήγορα και πρόχειρα, ακριβώς επειδή υπήρξαν τόσο πολύ προωθημένα από τότε.

 

Ο επιμελητής Αλέξιος Παπαζαχαρίας προσκαλεί τον Θανάση Τότσικα στο νεότευκτο project space Aetopoulos Athens (Περικλέους 24, Σύνταγμα) για μια (ηχητική) περφόρμανς με τον τίτλο «Φωνητικά» την Πέμπτη 27/9 στις 20:00. Στη συνέχεια, στον ίδιο χώρο θα εκτίθεται υλικό από την καταγραφή της. Πρόκειται για την πρώτη ατομική παρουσίαση του Θανάση Τότσικα στην Αθήνα μετά από πολλά χρόνια. Τα «Φωνητικά» είναι αποτέλεσμα τουλάχιστον 30 χρόνων συστηματικής ενασχόλησής του με τη μουσική εκτός ωδείων και ακαδημιών και επί της ουσίας μια «προέκταση» της ενασχόλησής του με την κατασκευή πνευστών και έγχορδων οργάνων.

 

Θανάσης Τότσικας, «Φωνητικά», στο νεότευκτο project space Aetopoulos Athens.
Θανάσης Τότσικας, «Φωνητικά», στο νεότευκτο project space Aetopoulos Athens.


Η γκαλερί The Breeder διοργανώνει για πρώτη φορά στην Αθήνα (25/10-24/11) το «Condo», που θα περιγραφόταν ως μια εκτεταμένη έκθεση συνεργασίας διεθνών γκαλερί. Η ονομασία προέρχεται από την έννοια «condominium» (=συγκυριαρχία) και η ιδέα βασίζεται στο ότι οι διάφορες γκαλερί που συμμετέχουν φιλοξενούν, μοιράζονται ή ανταλλάσσουν τους χώρους τους είτε συνδιαχειριζόμενες μια έκθεση είτε παραχωρώντας η μία στην άλλη τμήμα του εκθεσιακού χώρου τους. Στόχος είναι ένας επαναπροσδιορισμός των μοντέλων διεθνών εκθέσεων που κυριαρχούν σήμερα, π.χ. των art fairs. Μέσα στο πλαίσιο αυτής της προβληματικής η έκθεση της Αθήνας θα είναι το δεύτερο «Condo Unit» που γίνεται παγκοσμίως και θα συμμετάσχουν εννέα γκαλερί από οκτώ πόλεις (Αθήνα, Παρίσι, Λονδίνο, Τεχεράνη, Βερολίνο, Βαρσοβία, Ντουμπάι και Τελ Αβίβ).

 
Όσον αφορά τον κόσμο της φωτογραφίας, ο Αριστοτέλης Ρουφάνης παρουσιάζει έργα από την τελευταία εντυπωσιακή δουλειά του με παράδοξες εικόνες μεγάλων μητροπόλεων και τον τίτλο «Alone together» στο ισόγειο του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα (4/10-10/11). Ταυτόχρονα, στον πρώτο όροφο της γκαλερί θα παρουσιάζεται η ομαδική έκθεση γλυπτικής με τον τίτλο «An earthly matter», με έργα των Ευαγγελίας Δημητρακοπούλου, Άλκηστης Μαυροκεφάλου και Κρίστι Μπουτσάι. Οι δύο εκθέσεις συνομιλούν με βάση το ότι τα υλικά της γλυπτικής των τριών καλλιτέχνιδων γεννούν την αίσθηση του φυσικού υλικού, ενώ οι φωτογραφίες του Ρουφάνη απεικονίζουν το έπακρο της ανθρώπινης παρέμβασης στο περιβάλλον: την αστική δόμηση. Η αντίστιξη, λοιπόν, αυτών των δύο καταστάσεων αποκτά εντυπωσιακές διαστάσεις.

 

Η 6η Μπιενάλε της Αθήνας 2018

Στις 26 Οκτωβρίου, με τον τίτλο «ANTI», η Μπιενάλε της Αθήνας παρουσιάζει την 6η διοργάνωσή της από το 2007 – μια καθόλου αμελητέα πορεία στον χρόνο και απόδειξη της ισχυροποίησής της ως θεσμού στην εικαστική ζωή της πόλης.
Θα φιλοξενηθεί σε ένα σύμπλεγμα κτιρίων γύρω από την πλατεία της Παλαιάς Βουλής με κύριο εκθεσιακό χώρο το περίφημο κτίριο ΤΤΤ, στην οδό Σταδίου 15 (μέχρι πρόσφατα λειτουργούσε ως κτίριο του ΟΤΕ και η ονομασία του προέρχεται από την Εταιρεία Τηλεφώνων, Τηλεγράφων και Ταχυδρομείων που στεγαζόταν εκεί στο απώτερο παρελθόν).
Η φετινή Μπιενάλε συγχρηματοδοτείται από την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση (μέσω ΕΣΠΑ) και βρίσκεται υπό την αιγίδα του υπουργείου Πολιτισμού με την υποστήριξη του Δήμου Αθηναίων και της Περιφέρειας Αττικής.

 

Θα συμμετάσχουν περισσότεροι από 90 διεθνείς καλλιτέχνες και θα είναι μια έκθεση που τολμά να παραδεχτεί για τον εαυτό της ότι θα αποτελέσει μια «ευκαιρία για να δούμε τον εκθεσιακό μηχανισμό σαν καθαρτήριο χωρίς κάθαρση», δηλαδή σαν ατέρμονο δράμα με του οποίου την ύπαρξη εις το διηνεκές θα έπρεπε –πολύ απλά– να συμβιβαστούμε.

 

Έργο της Άλκηστης Μαυροκεφάλου από την ομαδική έκθεση γλυπτικής «An earthly matter» Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα.
Έργο της Άλκηστης Μαυροκεφάλου από την ομαδική έκθεση γλυπτικής «An earthly matter» Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα.

 

Wong Ping, an Emo Nose, 2015, single channel video animation
Wong Ping, an Emo Nose, 2015, single channel video animation

 

Tabita Rezaire, Sugar Walls Teardom,  installation view, 2016 installation with hd video
Tabita Rezaire, Sugar Walls Teardom, installation view, 2016 installation with hd video

 

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Βιολογία και Γεωλογία στη Γαλλία και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Παλαιοντολογία. Το 1992, εγκατέλειψε την επιστήμη του για να ασχοληθεί κυρίως με μεταφράσεις και επιμέλειες λογοτεχνικών κειμένων, καθώς και με την αρθρογραφία συνεργαζόμενος ως ανεξάρτητος δημοσιογράφος με διάφορα έντυπα, αποκλειστικά και μόνο ποικίλης ύλης.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Γιάννης Μόραλης – το πορτρέτο ενός μεγάλου ζωγράφου
Σκιαγράφηση μίας από τις σημαντικότερες καλλιτεχνικές φυσιογνωμίες του ελληνικού 20ού αιώνα μέσα από αφηγήσεις ανθρώπων που τον γνώρισαν προσωπικά και μελέτησαν το έργο του, με αφορμή την έκθεση που εγκαινιάζεται στο Μουσείο Μπενάκη

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

«Μ' αρέσει ότι με θεωρούν κακό παιδί»: Ο δεκάλογος του Ζαν-Μισέλ Μπασκιά
Ένα νέο βιβλίο συγκεντρώνει αποφθέγματα αλιευμένα από τα έργα, τα σημειωματάρια και τις συνεντεύξεις του «τρομερού παιδιού» της σύγχρονης τέχνης που κάηκε τόσο πρόωρα
Ολοκληρώθηκε η συντήρηση της «Ουράς» του Ν. Κεσσανλή στον σταθμό του μετρό Ομόνοια
Με την επιτυχημένη ολοκλήρωση των εργασιών το έργο είναι και πάλι στη θέση του, συνοδεύοντας την καθημερινή διέλευση χιλιάδων Αθηναίων.
13 καλοκαιρινές εικαστικές εκθέσεις που θα επισκεφθούμε στα νησιά
Τα μουσεία και οι γκαλερί των καλοκαιρινών προορισμών έχουν ετοιμάσει ενδιαφέρουσες προτάσεις για τις διακοπές
Ντίκος Βυζάντιος στην Άνδρο: Αναδρομική έκθεση στο έργο ενός Έλληνα της διασποράς
Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Γουλανδρή αφιερώνει τη φετινή καλοκαιρινή του έκθεση σε έναν σημαντικό και μάλλον παραγνωρισμένο στην Ελλάδα ζωγράφο που διέπρεψε για μισό αιώνα στο Παρίσι.
Αποστολή στο Λονδίνο: Η Tate Modern υποκλίνεται στον Takis
Η απλότητα, η αμεσότητα ήταν πάντοτε στο επίκεντρο των εκφραστικών αναζητήσεών του: «Για τον δικό μου διαλογισμό αρκούν ένα κομμάτι μαγνήτης και μια μεταλλική βελόνα που αιωρείται γύρω από αυτόν»,
Αυτή η αφίσα του 1894 είναι μάλλον η πιο εμβληματική όλων των εποχών
Η αφίσα που δημιούργησε για μια παράσταση της Σάρα Μπερνάρ ο Τσέχος πρωτοπόρος της Art Nouveau, Αλφόνς Μούχα εκτίθεται μαζί με πλήθος άλλες δημιουργίες του στην μεγάλη έκθεση για το έργο στο Poster House, το νεοσύστατο μουσείο αφίσας στη Νέα Υόρκη
Μια άγνωστη συνέντευξη του Φώτη Κόντογλου στον Ανδρέα Φραγκιά
Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Έλληνα ζωγράφου και συγγραφέα που δημοσιεύτηκε στο Αρχείο Φώτη Κόντογλου, επίσημη σελίδα της οικογένειας του Φώτη Κόντογλου.
O Ανδετοκούμβιος, o Λάνθιμος, ο Τσιτσιπάς και άλλοι υπέροχοι, νέοι Έλληνες
O Φίκος φιλοτεχνεί τους νέους μεγάλους Έλληνες που (μας) προκαλούν δέος
«Στο ίδιο ποτάμι δύο φορές»: η εικαστική εξέλιξη της Αθήνας σε μία συλλογική έκθεση
Περισσότεροι από τριάντα δημιουργοί κάθε ηλικίας και εθνικότητας συμμετέχουν στην έκθεση που άνοιξε στο Μουσείο Μπενάκη, σε συνεργασία με το Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ και το New Museum της Νέας Υόρκης
«Περσέας»: Ένας ιστορικός ξενώνας Ξενία ξανανοίγει στην Σέριφο για χάρη μιας έκθεσης
Μια ομάδα καλλιτεχνών συγκεντρώνεται στο ιστορικό ξενοδοχείο και ξαναζωντανεύει το μέρος μέσα από την έκθεση REMAIN(S) που πραγματεύεται την εφήμερη φύση της καλοκαιρινής διαμονής
Ψάχνω σπίτι: Πόσο δύσκολο είναι να βρεις διαμέρισμα στην πόλη σου;
Το πρότζεκτ του Έλληνα καλλιτέχνη The Krank, που ζει στο Βερολίνο, πραγματεύεται τη δυσκολία των κατοίκων των μεγάλων αστικών κέντρων να εξασφαλίσουν αξιοπρεπή στέγαση
Ο ουρανός του Τζανμπαττίστα Τιέπολο
... πάνω από τα Μέθανα.
Ο εγγονός του Πικάσο μιλά για την έκθεση «Πικάσο και Αρχαιότητα. Γραμμή και Πηλός»
Ο νόμιμος κληρονόμος του Πάμπλο Πικάσο, Μπερνάρ Ρουίζ Πικάσο, αποκαλύπτει τα μυστικά του έργου του παππού του με αφορμή τη νέα έκθεση στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης.
Ελένη Λουκούμη: Η Ελληνίδα εικονογράφος που κάνει τέχνη το body positivity και τον φεμινισμό
Η φεμινίστρια καλλιτέχνις μιλά στη LiFO για την αποδοχή του σώματος που έγινε ο βασικός άξονας της δουλειάς της
Γιάννης Τσαρούχης: Η αγάπη που δεν έλεγε το όνομά της
Στη δύσκολη εποχή που έζησε, ο Γιάννης Τσαρούχης μετατόπισε, με τη ζωγραφική του, τα όρια της ανεκτικότητας για την ομοφυλόφιλη επιθυμία μιας πολύ συντηρητικής κοινωνίας και υπερασπίστηκε σθεναρά το δικαίωμά του να μην κοινοποιήσει ποτέ δημόσια τον σεξουαλικό προσανατολισμό του.

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή