ΒΡΑΔΥ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, 22:30, η θερμοκρασία έχει πέσει. Γύρω από τις λάμπες που φωτίζουν το πάρκο Ελευθερίας παρέες ανθρώπων απ’ όλα τα ηλικιακά γκρουπ αράζουν, γελάνε και παίζουν, παίζουν επιτραπέζια.
Κατά κύριο λόγο ντόμινο, μέμορι, ένα παιχνίδι με κάρτες όπου, όποιος έχει την καλύτερη μνήμη, φωτογραφική κατά προτίμηση, κερδίζει. Λίγο πιο πέρα κάτι ακούγεται σαν μαράκα, είναι η μικρή λοταρία μιας παρέας που έχει μαζευτεί και παίζει μπίνγκο.
Λίγο πιο πάνω και πιο κοντά στα δέντρα παρέες αράζουν από το απόγευμα και συζητάνε. Παιδιά που έχουν αρχίσει να κουράζονται προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή των γονιών τους, κάνοντας ρόδα και κατακόρυφο, και στον ανήφορο, πίσω από το άγαλμα, άλλα μιλάνε, χαλαρώνουν, γελάνε. Κάποια ζευγάρια φιλιούνται.
Όλες οι παρέες των gamers έχουν τάπερ με φαγητά και ψυγειάκια με πάγο στο οποίο φυλάνε νερά, μπίρες, αναψυκτικά. «Εμείς ερχόμαστε εδώ σχετικά νωρίς, πιάνουμε τη λάμπα μας γύρω στις 19:30. Είναι το οικογενειακό μας meeting. Η μέρα που μπορούμε να καθίσουμε στη γη οκλαδόν και να παίξουν όλες οι γενιές της οικογένειας αλλά και φίλοι μας κάτι μαζί. Σήμερα έτυχε και φέραμε το ντόμινο. Έχουμε κι άλλα παιχνίδια, αλλά νομίζω ότι αυτό είναι το αγαπημένο μας», λέει η Γκλόρι.
Λίγο πιο πάνω και πιο κοντά στα δέντρα παρέες αράζουν από το απόγευμα και συζητάνε. Παιδιά που έχουν αρχίσει να κουράζονται προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή των γονιών τους, κάνοντας ρόδα και κατακόρυφο, και στον ανήφορο, πίσω από το άγαλμα, άλλα μιλάνε, χαλαρώνουν, γελάνε. Κάποια ζευγάρια φιλιούνται. Πάλι το μάτι τρέχει στον κατήφορο κι εκεί, στα μάρμαρα, σκέιτερ κάνουν τρικ, άλματα και θαύματα. Από το βάθος ακούγεται τραπ, Χατζηφραγκέτα και κάτι άλλο που δεν αναγνωρίζω.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
