Αυτό που ίσως προκαλέσει μεγάλη εντύπωση σε κάποιον που επισκέπτεται πρώτη φορά την Σέριφο, είναι ο σεβασμός που έχουν δείξει οι κάτοικοι στη γη τους. Θα μπορούσε η κακογουστιά της ομπρέλας και του beach bar να καλύψει κάθε σπιθαμή των όμορφων παραλιών τους και να γεμίσει τις τσέπες τους με χρήμα. Αντί για αυτό οι παραλίες τους μόνο με αρμυρίκια, άμμο και πέτρες μοιάζουν βγαλμένες από άλλη δεκαετία.
Ο σεβασμός, που επιδεικνύουν οι κάτοικοι του νησιού στη γη τους, μπορείς να τον βρεις και στην συμπεριφορά τους απέναντι στους επισκέπτες του νησιού. Συμπεριφέρονται με ευγένεια και όχι με δουλοπρέπεια απέναντι στους ξένους(σ.σ Αν χρειάζεται κάποιος να σου εξηγήσει την διαφορά τότε άστο).
Επίσης δεν πλασάρεται ως νησί με δυο πρόσωπα. Από την μια θα θυμίζουμε αποικία της παραλιακής(συμπεριφορά, τιμές) και από την άλλη θα σας καλούμε να ανακαλύψετε «την άλλη Σέριφο». Όπως κάνουν τόσοι και τόσοι σε αυτό το κουραστικό παιχνίδι κάθε καλοκαίρι με απώτερο στόχο το εύκολο χρήμα.
Βέβαια και εδώ, οι βιλίτσες, λίγες ακόμα, ξεφυτρώνουν σαν (δηλητηριώδη;) μανιτάρια πάνω από την άγονη γη. Όμως δεν υπάρχουν μέρη και άνθρωποι χωρίς απώλειες.
Τ
ο χαμηλών τόνων νησί δεν έχει πουλήσει (στην τηλεόραση;)ούτε την ιστορία του. Εδώ, στις 7 Αυγούστου του 1916, οι εργαζόμενοι των μεταλλείων πραγματοποιούν την πρώτη απεργία στην Ελλάδα, αρνούμενοι να φορτώσουν πλοίο το οποίο είχε προορισμό στην Γλασκώβη ή τη Γερμανία. Τα αιτήματα τους ήταν οχτάωρη εργασία, μέτρα ασφαλείας και αύξηση μισθών. Ήταν η πρώτη αιματηρή απεργία που σημειώθηκε στην Ελλάδα με σημαντικά αποτελέσματα καθώς εδώ υπογράφτηκε για πρώτη φορά η 8ωρη εργασία.
Και κάτι τελευταίο: Ανακαλύψτε στην Σέριφο την αξέχαστη εμπειρία να τρως σε ταβέρνες χωρίς να ακούς αυτή την χλαπάτσα λαικού και νησιώτικου τραγουδιού από τα ηχεία. Αφήνουν μόνο τα τζιτζίκια να τραγουδήσουν και καλά κάνουν. Ένα καλοκαίρι μένει και σε αυτά τα καημένα!
σχόλια