ΜΕ ΤΑ COOKIES δεν είχα ποτέ ιδιαίτερο πρόβλημα. Από βαρεμάρα, από άγνοια, από αφέλεια, πατάω εκεί ένα «accept all» και αφήνω τον αλγόριθμο να κάνει τη δουλίτσα του κατασκοπεύοντας τι μου αρέσει, ποια είναι τα ενδιαφέροντά μου και ποια είναι η επόμενη αγορά μου. Μέχρι που έκανα το λάθος να αναζητήσω συμβουλές με τις λέξεις-κλειδιά «διατροφή μετά τα 40». Νομίζω ότι αυτού του είδους οι αγωνίες είναι βούτυρο στο ψωμί του τέρατος που κρύβεται πίσω από το ίντερνετ και μόλις πατήσεις search ενεργοποιείται ένας ολόκληρος μηχανισμός, μια βιομηχανία που πάντα είχε τον πρώτο λόγο στον τρόπο που τρεφόμαστε, αλλά τώρα πλέον έχει και τον τελευταίο.
Εδώ και μήνες λαμβάνω διαφημίσεις που ξεκινάνε κάπως έτσι: «Ψάχνουμε 20 γυναίκες άνω των 40 για να εξαφανιστούν για έναν μήνα», που σημαίνει να δεχτούν το challenge μιας Keto diet, της διαλειμματικής νηστείας, του wall pilates, της καλλισθενικής για αρχάριους ή μιας νέας πρωτοποριακής τεχνικής που τα συμπεριλαμβάνει όλα και σε κάθε περίπτωση υπόσχεται να σε κάνει να πεις αντίο σε κιλά, πόντους, ρυτίδες, κυτταρίτιδα, χαλάρωση και να αντιστρέψεις την πορεία του χρόνου.
Ονειρεύομαι τα cookies που, όταν ψάχνεις «πώς να χάσω κιλά στα σαράντα», θα σε βομβαρδίζουν με συμβουλές για να αγαπήσεις το σώμα σου, τον υγιεινό τρόπο ζωής και την ηλικία σου.
Για να συμβούν, βέβαια, αυτά πρέπει επίσης να απαρνηθείς ζάχαρη, υδατάνθρακες, λιπαρά, αλκοόλ, οτιδήποτε τρώγεται ή πίνεται, να ασκείσαι καθημερινά και να ονομάσεις αυτή την περίοδο «αντίο ζωή», αφού το μόνο που σου μένει είναι να περιμένεις το αποτέλεσμα της ζυγαριάς ή της μεζούρας που ανάθεμα κι αν αλλάζει, ειδικά μετά τα 40.
Πρόσθεσε σε όλα αυτά τα στερητικά προγράμματα, τις συνοδευτικές εικόνες με κυρίες που μοιάζουν με τη Σαρλίζ Θερόν, έχουν σώμα καλύτερο και από τα δεκαοκτάχρονα που αθλούνται από τα πέντε τους και, φυσικά, μέσα στην αψεγάδιαστη όψη τους ξεχειλίζουν από ευτυχία καθώς απολαμβάνουν μια καρδιά μαρουλιού – έτσι, σκέτη, χωρίς λαδολέμονο – ή κάνουν βαθιά squats με την πλάτη στον τοίχο – νιώθεις τη ρήξη στον μηνίσκο και μόνο που τα βλέπεις – χωρίς να κυλάει ούτε σταγόνα ιδρώτα που θα χαλούσε το contouring του προσώπου τους. Αλήθεια τώρα; Είναι δυνατό ποτέ να γίνουμε έτσι;
Έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό διάφορες έρευνες που λένε ότι επέστρεψε το skinny μοντέλο που για χρόνια προσπαθούσαμε να διώξουμε. Η βιομηχανία της μόδας, μετά από μια περίοδο που έκανε τάση τα plus size μοντέλα, γύρισε στη λογική «όσο μικρότερο, τόσο καλύτερο». Η «Guardian» δημοσίευσε νούμερα από τη Vogue Business Report που λένε ότι το 2025 στις συλλογές Spring-Summer οι πασαρέλες γέμισαν με μοντέλα (ποσοστό 94,9% επί 8.763 εμφανίσεων) που φορούσαν από 0 έως 4 (US), νούμερα που επαναφέρουν τον κίνδυνο των διατροφικών διαταραχών στις νεαρές ηλικίες.
Τι γίνεται όμως με τη δική μας γενιά; Εμείς που μεγαλώσαμε τρώγοντας «τρελή πατούσα» και πακοτίνια και μέχρι την εφηβεία δεν ξέραμε τι είναι το body shaming, φτάσαμε, λίγο πριν από την εμμηνόπαυση, να προσπαθούμε να αποκτήσουμε εφηβικό σώμα, αντί να προστατεύουμε τα έφηβα παιδιά μας ή τα παιδιά των φίλων μας από το skinny chic μοντέλο, υποκύπτοντας στην ουτοπία του «ονειρεμένου σώματος».
Περί ονείρων, λοιπόν. Ονειρεύομαι τα cookies που, όταν ψάχνεις «πώς να χάσω κιλά στα σαράντα», θα σε βομβαρδίζουν με συμβουλές για να αγαπήσεις το σώμα σου, τον υγιεινό τρόπο ζωής και την ηλικία σου. Που δεν θα σου πουν «κι όμως γίνεται να είσαι για πάντα αδύνατη, νέα και όμορφη» γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν γίνεται. Αυτό που μπορεί να γίνει είναι να νιώθεις νέα και ωραία, να αγαπάς τα λίγα παραπανίσια κιλά σου και να συμφιλιωθείς σιγά-σιγά με το γεγονός ότι ο νόμος της βαρύτητας είναι αμείλικτος όσο μεγαλώνεις.
Μπορείς να μεγαλώνεις ωραία – αυτό γίνεται. Χωρίς να εξαφανίζεσαι για 28 μέρες αλλά δίνοντας το «παρών» κάθε μέρα που περνάει. Δεν λέω ότι είναι κακό να φροντίζεις τον εαυτό σου, λέω ότι μάλλον τον να τον τιμωρείς με εξαντλητικά challenges δεν ταιριάζει στην ώριμη φάση της ζωής σου. Για να το πω αλλιώς, «I’m too old for this!». Και τώρα, συγγνώμη, έχω μόλις μία ώρα για να φάω, και πάω να μαδήσω εκείνο το μαρούλι που δικαιούμαι.
