Μήπως οι Έλληνες έγιναν πιο ευσυνείδητοι με το φαγητό που τους περισσεύει;

Μήπως οι Έλληνες έγιναν πιο ευσυνείδητοι με το φαγητό που τους περισσεύει; Facebook Twitter
Όλοι έχουμε αναρωτηθεί πού καταλήγει το φαγητό που περισσεύει από εστιατόρια, φούρνους, μαγαζιά με μικρογεύματα, ακόμα και από εκπομπές μαγειρικής.
0

Όλοι έχουμε αναρωτηθεί πού καταλήγει το φαγητό που περισσεύει από εστιατόρια, φούρνους, μαγαζιά με μικρογεύματα, ακόμα και από εκπομπές μαγειρικής.


Κάποιοι από εμάς, περισσότερο από ανθρωπιστικές ενοχές, ρωτάμε, προσπαθώντας ταυτόχρονα να μην πετάμε φαγητό ή, έστω, να το αφήνουμε σε σημεία όπου ξέρουμε ότι θα πιάσει τόπο.


Φυσικά, τίποτε από τα δύο δεν είναι πραγματικά αποτελεσματικό γι' αυτούς που πραγματικά αδυνατούν να εξασφαλίσουν κανονικές μερίδες γεύματος μέσα στη μέρα.


Σε μια κουβέντα που είχα πριν από μήνες με φίλους και γνωστούς που διατηρούν καταστήματα εστίασης στην Αθήνα, η απάντηση ήταν ότι υπάρχει μια σχετική μέριμνα, αλλά όχι κάτι συστηματικό.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, το τι θα κάνει κάποιος, ιδιώτης ή φορέας, με το φαγητό που του περισσεύει (και σίγουρα θα καταλήξει στα σκουπίδια) είναι προσωπική υπόθεση. Όμως είναι τέτοια και η προσωπική έρευνα γύρω από φορείς, οργανισμούς και ομάδες που μπορούν να βοηθήσουν, ώστε κανείς να μην πεινάει στην Αθήνα του 2018.


«Κάθε βράδυ, με το κλείσιμο του μαγαζιού, αφήνω σακούλες με ό,τι περίσσεψε πάνω στην εξωτερική μπάρα όπου το πρωί οι πελάτες πίνουν τον καφέ τους» μου εξηγεί ο Γιάννης που διατηρεί ένα μικρό καφέ με τυρόπιτες και μικρογεύματα στην Αθήνα.


Υπάρχει, όμως, κάτι πιο οργανωμένο και συστηματικό από αυτή την ανθρώπινη σκέψη ή, έστω, από τα συσσίτια της Εκκλησίας και τα καλά οργανωμένα –αλλά συγκεκριμένων δυνάμεων και αντοχών– κοινωνικά παντοπωλεία;


Όταν ο Αλέξανδρος Θεοδωρίδης, ιδρυτικό μέλος και διαχειριστής της ομάδας «Μπορούμε», μου αναφέρει ότι πριν από λίγες μέρες «δικτύωσε» 54 τόνους πατάτες από την Αριδαία, αντιλαμβάνομαι ότι αυτού του είδους η συστηματοποίηση έχει συμβεί, έστω και από στόμα σε στόμα ή μέσω των social media.

Μήπως οι Έλληνες έγιναν πιο ευσυνείδητοι με το φαγητό που τους περισσεύει; Facebook Twitter
Κάποιοι από εμάς, περισσότερο από ανθρωπιστικές ενοχές, ρωτάμε, προσπαθώντας ταυτόχρονα να μην πετάμε φαγητό ή, έστω, να το αφήνουμε σε σημεία όπου ξέρουμε ότι θα πιάσει τόπο.


«Ξεκινήσαμε το 2011 με τρία άτομα. Από τότε, και μέσα σε περίπου 6 χρόνια, έχουμε μοιράσει 21 εκατ. μερίδες φαγητού. Το μότο μας είναι "καμία μερίδα φαγητού χαμένη" και συνεργαζόμαστε με όσους έχουν τη διάθεση να το δουν αυτό να υλοποιείται».


Μεγάλες αλυσίδες σούπερ-μάρκετ, διάσημοι φούρνοι, αγρότες και παραγωγοί απ' όλη την Ελλάδα συνεργάζονται εδώ και καιρό με τον οργανισμό. Πώς, όμως, διασφαλίζεται το ότι το τρόφιμο που φτάνει σε αυτόν που το έχει ανάγκη είναι ασφαλές;


«Σε ό,τι αφορά τους φούρνους, και ειδικά τις αλυσίδες, που τα ράφια τους είναι γεμάτα μέχρι αργά το βράδυ και για λόγους εικόνας, αυτά τα προϊόντα τα παίρνουμε στις 9 μ.μ., ακριβώς με το κλείσιμο δηλαδή, και διατίθενται άμεσα. Το ίδιο συμβαίνει και με τα λεγόμενα "άσχημα φρούτα και λαχανικά" – ξέρετε, καρότα με τρεις απολήξεις, πατάτες που μοιάζουν με καρδιά και συνήθως ξεχωρίζονται για λόγους ανομοιομορφίας.

Τα προϊόντα διατίθενται σε τρεις κατηγορίες κοινωφελών φορέων: σε συσσίτια εκκλησιών, κοινωνικά παντοπωλεία δήμων και σε όλους τους άλλους φορείς που έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον. Ανάμεσα στον αποδέκτη φορέα και στον δωρητή υπάρχει ένα συμφωνητικό που διασφαλίζει την ποιότητα του προϊόντος και τη μη μεταπώλησή του» εξηγεί ο κ. Θεοδωρίδης.


Είτε μας αρέσει είτε όχι, το τι θα κάνει κάποιος, ιδιώτης ή φορέας, με το φαγητό που του περισσεύει (και σίγουρα θα καταλήξει στα σκουπίδια) είναι προσωπική υπόθεση. Όμως είναι τέτοια και η προσωπική έρευνα γύρω από φορείς, οργανισμούς και ομάδες που μπορούν να βοηθήσουν, ώστε κανείς να μην πεινάει στην Αθήνα του 2018. Ας το δούμε λίγο και ως μάθημα διαχείρισης ενέργειας κι ας το εφαρμόσουμε.

Γεύση
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ένα αθηναϊκό ζαχαροπλαστείο με ζωή ενός αιώνα και βάλε

Radio Lifo / Ένα αθηναϊκό ζαχαροπλαστείο με ζωή ενός αιώνα και βάλε

Ο Βασίλης Ασημακόπουλος, ένας από τους εκπροσώπους της τρίτης γενιάς, εξηγεί στη Μερόπη Κοκκίνη πώς το ζαχαροπλαστείο Αδελφοί Ασημακόπουλοι της Χαριλάου Τρικούπη κατάφερε να επιβιώσει και να μετεξελιχθεί στο σήμερα σαν μια κλασική αξία.
ΜΕΡΟΠΗ ΚΟΚΚΙΝΗ
«Μια Ρaloma για μένα παρακαλώ, ευχαριστώ»

Γεύση / Είναι η Paloma το νέο τζιν τόνικ; Στην Αθήνα σίγουρα

Το απλό κοκτέιλ που πρωτοεμφανίστηκε στο Μεξικό τη δεκαετία του '50 δεν εκτιμήθηκε ποτέ όσο του αξίζε. Μέχρι που η Αθήνα το ξαναέφερε στην επιφάνεια και το έμαθε σε μερικά από τα σημαντικότερα μπαρ του κόσμου.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Four Ηands: Το νέο μπέργκερ της Αθήνας έχει την υπογραφή δυο διπλά μισελενάτων σεφ

Γεύση / Four Ηands: Το νέο μπέργκερ της Αθήνας έχει την υπογραφή δυο μισελενάτων σεφ

Αφού έχουν κάνει πρωταθλητισμό στην υψηλή γαστρονομία, ο Θάνος Φέσκος και ο Γιώργος Παπαζαχαρίας παρουσιάζουν τη street food πρότασή τους σε έναν χώρο παρεΐστικο, που θυμίζει φεστιβάλ φαγητού.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Είναι η Λημνιώνα η ποικιλία που θα αντέξει την κλιματική αλλαγή;

Το κρασί με απλά λόγια / Είναι η Λημνιώνα η ποικιλία που θα αντέξει την κλιματική αλλαγή;

Η Υρώ Κολιακουδάκη DipWSET και o Παναγιώτης Ορφανίδης μιλούν με τον οινοποιό και οινολόγο Χρήστο Ζαφειράκη για τη Λημνιώνα, την κομψή ερυθρή ελληνική ποικιλία με το διεθνές και σύγχρονο προφίλ.
THE LIFO TEAM
Δύο εστιατόρια-έκπληξη στην Πάρο, μακριά από την πολυκοσμία

Γεύση / Δύο εστιατόρια-έκπληξη στην Πάρο, μακριά από την πολυκοσμία

Στο Parōn, ο μισελενάτος Θάνος Φέσκος δείχνει τον πιο comfort εαυτό του και σερβίρει κορυφαία ταραμοσαλάτα. Στο Parostia, o Γιάννης Κιόρογλου προσφέρει ένα πολυσυλλεκτικό μενού και πιάτα για βούτες.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Cannelait

Γεύση / Ο Κωνσταντίνος φτιάχνει τάρτα σοκολάτας με παριανή κάππαρη

Σε ένα μικρό εργαστήριο στη Νάουσα της Πάρου ο νεαρός ζαχαροπλάστης Κωνσταντίνος Κασιδόπουλος «ευλογεί» έναν ελληνογαλλικό γάμο υλικών και τεχνικών με αποτέλεσμα ενδιαφέρον όσο και αναπάντεχο.
ΝΙΚΗ ΜΗΤΑΡΕΑ