ΑΚΟΥΜΕ ΜΗΝΕΣ ΤΩΡΑ για τη μετακίνηση του Jonathan Anderson στον Dior. To συζητάμε, το γράφουμε, μαθαίνουμε κουτσομπολιά ότι ο μέχρι πρότινος σχεδιαστής της Loewe έχει εγκατασταθεί ήδη στον Dior από τον Φεβρουάριο, με μια ομάδα πέντε συνεργατών από το προηγούμενο πόστο του, και ετοιμάζει μια σκιώδη συλλογή.
Ένα πρωινό την περασμένη εβδομάδα, στην ετήσια συνάντηση των μετόχων της LVMH στο Παρίσι, ο Bernard Arnault επιβεβαίωσε προφορικά στους συνεργάτες του τις φήμες (σαν να έπληττε και ο ίδιος με την ιδέα της σύνταξης μιας επίσημης ανακοίνωσης), διαψεύδοντας ωστόσο τις μισές μας προσδοκίες για μια ολική μεταμόρφωση του οίκου Dior: ο Jonathan διαδέχεται, μας είπε, τον Kim Jones στην καλλιτεχνική διεύθυνση ΜΟΝΟ της αντρικής σειράς Dior (με την πρώτη του επίδειξη αυτόν τον Ιούνιο), ενώ τα γυναικεία ρούχα και η couture παραμένουν στα χέρια της Maria Grazia Chiuri, η οποία μόλις παρουσίασε μια συλλογή στο Κιότο, ενώ ετοιμάζει τη resort σειρά του οίκου για το 2026, που είναι προγραμματισμένη για τις 27 Μαΐου στη Ρώμη.
Πιστή στον αποσπασματικό τρόπο που κυκλοφορεί τις ανακοινώσεις της, η LVMH δεν έχει σχολιάσει το έντονο παρασκήνιο που θέλει την Chiuri να κοιτάει ήδη την έξοδο, ώστε ο Anderson να αναλάβει τη συνολική ευθύνη για το χτίσιμο μιας ανανεωμένης αισθητικής για τον Dior.
Γιατί ο άνθρωπος που μετέτρεψε τη Loewe από μια αφανή ισπανική επωνυμία δερμάτινων ειδών στον πολικό αστέρα της LVMH, δημιουργώντας έναν εκλεκτικό κόσμο ριζωμένο στις χειροποίητες τεχνικές, δεν άξιζε να γίνει ο πρώτος σχεδιαστής που θα ένωνε τα δύο μισά του Dior εδώ και δεκαετίες; Κι επίσης, γιατί τόση αναμονή και δημόσια σπέκουλα για μια τέτοια λιπόψυχη απόφαση;
Προσωπικά, έφτασα να λυπάμαι τη Maria Grazia που στα 61 της, και ούσα η πρώτη γυναίκα στο δημιουργικό τιμόνι του Dior εδώ και 79 χρόνια, διαπομπεύεται επί μήνες ως ξοφλημένη. Δεν έχω κρύψει ποτέ πως βρίσκω τη δουλειά της ελάχιστα συναρπαστική.
Ωστόσο, η θέση της στον χώρο της μόδας δεν στερείται σημασίας. Στα εννιά χρόνια θητείας της στο Women’s Wear του Dior, εκτός του ότι συνέβαλε στο να τετραπλασιαστούν τα έσοδα του οίκου, αγγίζοντας τα 9 δισ. ευρώ, στήριξε με συνέπεια πολλούς γυναικείους συνεταιρισμούς οικοτεχνίας σε όλον τον κόσμο, υπηρετώντας σχεδόν ρομαντικά την υπόθεση της γυναικείας ενδυνάμωσης.
Και συνεχίζει να εργάζεται, ενώ οργιάζουν ανεξέλεγκτα οι φήμες σε βάρος της, υπομένοντας ένα καθεστώς ανασφάλειας που ο –προφανώς πιο εύθραυστος– Kim Jones δεν άντεξε, προτιμώντας να παραιτηθεί μετά την τελευταία του επίδειξη από ένα πόστο που κατείχε από το 2018.
Υπάρχει και μια άλλη θεωρία που θέλει την Chiuri να διαπραγματεύεται όλο αυτό το διάστημα τους όρους της απομάκρυνσής της, ενώ στο μεταξύ να δεσμεύεται νομικά να παραμείνει στη θέση της.
Μέχρι αυτήν τη στιγμή κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά ότι η επίδειξη του Μαΐου στη γενέθλια πόλη της, τη Ρώμη, δεν θα είναι η αποχαιρετιστήρια για τη σχεδιάστρια. Πιστή στον αποσπασματικό τρόπο που κυκλοφορεί τις ανακοινώσεις της, η LVMH δεν έχει σχολιάσει το έντονο παρασκήνιο που θέλει την Chiuri να κοιτάει ήδη την έξοδο, ώστε ο Anderson να αναλάβει τη συνολική ευθύνη για το χτίσιμο μια ανανεωμένης αισθητικής για τον Dior.
Η μη διάψευση των φημών δεν τις ακυρώνει, αντίθετα τις έχει κάνει να μοιάζουν με κάτι αποδεκτό. Έτσι, ό,τι κι αν ακούσουμε πια, δεν αποτελεί είδηση και δεν αντιμετωπίζεται με ενθουσιασμό και προσδοκία για κάτι καινούργιο. Οι αλλαγές στις θέσεις των δημιουργικών διευθυντών, αυτή η αιφνίδια επιδημία στην υψηλή μόδα, θα μπορούσε να είναι ένας φρέσκος αέρας. Αλίμονο, όμως, τη νιώθουμε σαν ένα ατέλειωτο ξενέρωμα…
