Η επιστροφή της Chloe ήταν το πρώτο σύμπτωμα μιας αισθησιακής στροφής στη μόδα, μετά από σεζόν και σεζόν στυλιστικών δηλώσεων περί συμπερίληψης, γυναικείας ενδυνάμωσης και υπαρξιακού άγχους για το περιβάλλον.
Τρυφερά παστέλ, διαφάνειες και βολάν, φορεμένα με μια πληθωρική αναίδεια από κορίτσια που έχουν πάψει προ πολλού να παλεύουν για την απελευθέρωση του φύλου τους, βγήκαν ξαφνικά μπροστά χάρη στη 41χρονη Chemena Kamali, τη γερμανικής καταγωγής νέα καλλιτεχνική διευθύντρια του οίκου, που είναι και υποψήφια στα βρετανικά Βραβεία Μόδας για Σχεδιάστρια της Χρονιάς, μαζί με σπουδαίους σχεδιαστές, ανάμεσά τους τον John Galliano και τη Miuccia Prada.
Παλιά καραβάνα στη μόδα, με θητείες στην Chloe πλάι στη Phoebe Philo και την Clare Waight Keller (2013), αλλά και τον Vaccarello, ως διευθύντρια σχεδιασμού στον Saint Laurent, η σχεδιάστρια περιέγραψε τη γυναίκα Chloe: «Είναι αληθινή. Απροσποίητη. Ο εαυτός της. Θέλω να νιώσω την ενέργειά της, τη φυσική της ομορφιά, το ελεύθερο πνεύμα της».
Προς το τέλος του μήνα, η Chloe απασχόλησε και τους Αμερικανούς σχολιαστές. Από το «Variety» και το «Hollywood Reporter» ως τους «New York Times», οι πάντες αναζήτησαν κρυφούς συμβολισμούς και μηνύματα στις εμφανίσεις της Kamala Harris στο Συνέδριο των Δημοκρατικών στο Σικάγο.
Αυτήν τη γυναίκα αποθέωσε στο σεπτεμβριάτικο τεύχος της η γαλλική «Vogue» με τον φακό του Steven Meisel και την αλάνθαστη επιμέλεια της Marie-Amelie Sauvé, συνδέοντάς τη με τον μύθο της Εμανουέλας στο πρόσωπο της θεϊκής Vivienne Rohner. Διόλου τυχαία, μια που η αναπόφευκτη αναφορά ερωτισμού του γαλλικού σινεμά αναμένεται στη 15η εκδοχή της με την αγγλόφωνη (!) ταινία «Emmanuelle» της Audrey Diwan.
Προς το τέλος του μήνα, η Chloe απασχόλησε και τους Αμερικανούς σχολιαστές. Από το «Variety» και το «Hollywood Reporter» ως τους «New York Times», οι πάντες αναζήτησαν κρυφούς συμβολισμούς και μηνύματα στις εμφανίσεις της Kamala Harris στο Συνέδριο των Δημοκρατικών στο Σικάγο. Η Kamala έκανε την πρώτη της εμφάνιση, ως αντιπρόεδρος ακόμα, υπό τους ήχους του «Freedom» της Beyonce, φορώντας ένα ταμπά σταυρωτό κοστούμι με παντελόνι της Chloe από μάλλινο ύφασμα grain de poudre, «πολύ σπορ και μη αρχηγικό», σύμφωνα με τους αντιπάλους της.
Η απόχρωση Coconut Brown, όπως περιγράφεται στο site του οίκου, συζητήθηκε με κρυφά γελάκια, ενώ η επόμενη εμφάνισή της, πάλι με custom Chloe σύνολο, σε σκούρο μπλε αυτήν τη φορά, έχοντας λάβει πλέον το χρίσμα της υποψηφιότητας για την προεδρία, έκανε πολλούς ν’ αναρωτιούνται γιατί η «Πρόεδρος για όλους τους Αμερικανούς» επέλεξε έναν γαλλικό οίκο μόδας, ενώ είχε την ευκαιρία να προβάλει μια αμερικανική ετικέτα σε μια τόσο προβεβλημένη σκηνή.
Αντιθέτως, η Michelle Obama, δοκιμασμένη πρέσβειρα της αμερικανικής βιομηχανίας μόδας, φόρεσε μια άγνωστη νεοϋορκέζικη πολυτελή φίρμα, τη Monse, όπως παλιότερα είχε κάνει με την J.Crew ή τον Jason Wu. Το ασύμμετρο αμάνικο σακάκι με το σμόκιν παντελόνι που επέλεξε μαζί με τη στυλίστριά της, Meredith Koop, συμβάδισε ολόσωστα με τη δυναμική της ομιλία, και χάρισε 800 παραγγελίες στη Monse.
Ωστόσο, στο διαδίκτυο κυκλοφόρησαν εικόνες με ένα ενοχλητικά πανομοιότυπο look από την ιστορική συλλογή «Rabbi Chic» του Jean Paul Gaultier, το μακρινό 1993, ένα συγκλονιστικό σύνολο ρούχων με έμπνευση από τον χασιδικό ιουδαϊσμό, που παραμένει ως σήμερα ένα από τα πιο ανορθόδοξα «επεισόδια» μόδας, μια κορύφωση στην αβανγκάρντ προσέγγιση του Gaultier στη θρησκευτική εικονογραφία. Οι μυημένοι σάστισαν στη ιδέα ότι η Obama φορούσε vintage Gaultier. Το ότι τελικά επρόκειτο για κόπια σπίλωσε την αυθεντικότητά της, και ενώ χωρίς αμφιβολία έγινε εν αγνοία της, μια συζήτηση με τη στυλίστριά της επιβάλλεται…
Το μεγαλύτερο σούσουρο του καλοκαιριού υπήρξε σίγουρα η φημολογία για τη μετακίνηση του John Gallianο από το Maison Margiela μετά από 10 χρόνια θητείας. Ο Λονδρέζος σχεδιαστής «καθάρισε» τον λογαριασμό του στο Instagram, κάτι που εκλήφθηκε ως μήνυμα προς τους θαυμαστές και το συνάφι του ότι ετοιμάζεται για αλλαγή.
Προφανώς, ο Galliano αισθάνεται για πρώτη φορά «καθαρός» και αποδεκτός μετά και την απήχηση της τελευταίας του συλλογής, «Maison Margiela Artisanal», σε εκείνο το υπνωτιστικό σόου κάτω από την Pont Alexandre στο Παρίσι, μια νύχτα με πανσέληνο πέρσι τον Γενάρη, ένα θέαμα ψευδαισθήσεων, φετιχιστικό, σχεδόν απόκοσμο, που τον ενθρόνισε και πάλι ως τον πιο θεατρικό και τεχνικά άπιαστο couturier στη διεθνή μόδα και μας έστειλε όλους πίσω –κοινό και ειδικούς– στα μαγικά trips της μόδας των late ‘90s. Έτσι, όσο κι αν τον εκλιπαρεί ο ιδιοκτήτης του couture οίκου, Renzo Rosso, δεν ανανεώνει το συμβόλαιό του.
Θα επιστρέψει στον Dior, αντικαθιστώντας τη Maria Grazia Ghiuri; Μάλλον απίθανο, λόγω του βεβαρημένου παρελθόντος του εκεί. Θα ευεργετήσει με την ιδιοφυΐα του την ισοπεδωμένη –ας είναι καλά η Virginie Viard− Chanel; Περισσότερο τον Piccioli θα έβλεπα σε αυτήν τη θέση. Επικρατέστερο πόστο για τον Galliano αυτήν τη στιγμή είναι ο ιταλικός οίκος Fendi, εκεί όπου τώρα μοιράζονται την καλλιτεχνική διεύθυνση η Silvia Venturini και ο Kim Jones. Μέχρι να αποφασίσει, απολαύστε το enfant terrible της λονδρέζικης σκηνής στο ντοκιμαντέρ «‘90s Anti-Fashion»…
Αν και το καλοκαίρι έπιασα στα χέρια μου μόνο περιοδικά για αρχιτεκτονική και διακόσμηση, μερικά εξώφυλλα και καμπάνιες μόδας με χτύπησαν μετωπικά από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και ήταν όλα τους με πρωταγωνιστές άντρες. Πρώτο σοκ, ο Daniel Graig, αγνώριστος στη διαφημιστική καμπάνια για την αντρική σειρά της Loewe μπροστά στον φακό του David Sims. Ο ατσαλάκωτος Bond, στα 56 του, με πλαϊνές αφέλειες, παρδαλά πλεκτά και γυαλιά με χρωματιστούς φακούς (φέρτε στον νου σας τον Bardem στο «Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους») και punk πόζες σε στυλ Iggy Pop. «Ο Daniel σκότωσε τον 007 με ένα πουλόβερ», σχολίασαν οι «N.Y. Times».
Μέσα από τις εικόνες, ο Graig περνούσε το σύνορο προς το σύμπαν του Luca Guadagnino, στη νέα ταινία του οποίου θα πρωταγωνιστήσει σε queer ρόλο, με κοστούμια του καλλιτεχνικού διευθυντή της Loewe, Jonathan Anderson. Σε αυτούς τους τεμνόμενους κύκλους προσθέστε και την πρόσφατη εμμονή του Anderson με τον καλλιτέχνη Richard Hawkins που στο έργο του καταπιάνεται με τον «αλγόριθμο της αρρενωπότητας»… καμιά σχέση με αυτήν που ενσάρκωσε ο Bond, όπως καταλαβαίνετε.
Ένα αγόρι που διστάζει, προσπαθεί και σκέφτεται πολύ την εικόνα του ξεπετάχτηκε στα τέλη του Αυγούστου με «ζωγραφισμένους» κοιλιακούς πάνω από βαμβακερά μποξεράκια και σκούρα τζιν. Ο Jeremy Allen White, στους λόφους πάνω από το Χόλιγουντ αυτήν τη φορά, και όχι στα billboards του Μανχάταν, συνδέθηκε ξανά με το άφθαρτο coolness της Calvin Klein σε μια φωτογράφηση του Mert Alas που «ερωτεύτηκε» ένα τυπικό, ηλιοκαμμένο αμερικανάκι γύρω από μια πισίνα στο L.A. με τα απολύτως απαραίτητα − τα κλασικά CK εσώρουχα (με το logo στο λάστιχο ελαφρώς μεγαλύτερο), φανελάκια και τζιν.
Jeremy Allen White in Calvin Klein
Μακριά από τον νευρωτικό, ανασφαλή σεφ του «The Bear», αυτός ο White ορθώνεται ψηλός και άνετος, σερβίροντας με αμερικανική αφέλεια τους μυς και την ενέργειά του. Η σύγκριση με τη ζωώδη τραχύτητα ενός νεαρού Bruce Springsteen ήταν αναπόφευκτη, πόσο μάλλον αφού ο ηθοποιός ετοιμάζεται να τον υποδυθεί σύντομα σε μια βιογραφία, και προπονείται εντατικά από τον ίδιο τον Boss φωνητικά.
Στην αντρική τριπλέτα του καλοκαιριού μπαίνει δικαιωματικά και ο Bad Bunny ως το πρώτο αρσενικό που εμφανίστηκε σόλο στο εξώφυλλο της ιταλικής «Vogue» στο τεύχος Ιουλίου.
Για την ιστορική περίσταση, ο Πορτορικανός σούπερ σταρ ντύθηκε από τον George Krakowiak με Louis Vuitton και στάθηκε μπροστά στον φακό του υπέρτατου Rafael Pavarotti, του 30άρη φωτογράφου από τον βραζιλιάνικο Αμαζόνιο που έχει ήδη δημιουργήσει ένα νέο ύφος με τα καθηλωτικά του πανοράματα μόδας, όπου κάθε κάδρο λειτουργεί σαν ένα πρίσμα που διαθλά κρίσιμα ζητήματα του καιρού μας.
Αυτόχθονες κοινότητες, οργή, αγάπη, άγρια ομορφιά, χρήση ασυνήθιστων props και μια απίθανη αίσθηση για τα χρώματα είναι το προσωπικό μείγμα του Rafael, που μέσα στο καλοκαίρι «είδε» τη Rihanna για το περιοδικό «The Perfect» όπως κανένας μέχρι σήμερα, φωτογράφισε μια αχαλίνωτη Gisele για τον Balmain και υπέγραψε εικόνες που κόβουν την ανάσα στο τεύχος 19 του «Acne Paper», το οποίο ευτυχώς μπορείτε να το αποκτήσετε στο Hyper Hypo ως συλλεκτικό.
