Καλύπτει τη δεξιά πλευρά όταν βάζει μια μεγάλη αγγλική σημαία για φόντο στο γραφείο του ή όταν λέει ότι δεν θέλει άλλους μετανάστες και πρόσφυγες στη χώρα. Όταν όμως τα νοσοκομεία δυσκολεύονται, μπορεί να επιτεθεί από αριστερά και να πει στον κόσμο ότι αυξάνει τη φορολογία, προκειμένου να ρίξει τα χρήματα στο βρετανικό ΕΣΥ.
Στην κορύφωση της πανδημίας ο υπουργός Οικονομικών Ρίσι Σούνακ, έχοντας εθνικοποιήσει ουσιαστικά την ιδιωτική οικονομία, πληρώνοντας το 80% των μισθών σε επιχειρήσεις, μαγαζιά και εταιρείες, είχε δηλώσει ότι «δεν είναι ώρα για ιδεολογίες».
Μπορούμε να φανταστούμε αριστερό υπουργό να λέει την ίδια φράση; Ο Μπόρις παίζει και στις δύο πλευρές, o αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κίερ Στάρμερ το πάει μονόπαντα, από αριστερά. Η ιδέα ότι οι Εργατικοί μπορεί να επιδοθούν στο σπορ του δεξιού λαϊκισμού με σημαίες και πλοιάρια αναχαίτισης προσφύγων είναι ανάθεμα για το κόμμα. Έτσι, οι Εργατικοί ξεκινάνε τον αγώνα με επτά παίκτες, όλους από αριστερά, και οι άλλοι με έντεκα, και σε όλες τις πλευρές του γηπέδου.
Η ίδια συνθήκη ισχύει και με τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Δημοκρατία.
Καταρχάς, ο Μητσοτάκης καθαρίζει το κέντρο μόνος του. Έχει φέρει κόσμο στη Νέα Δημοκρατία ο οποίος δεν θα την πλησίαζε με άλλον αρχηγό. Δεν είναι ο Χρυσοχοΐδης ή η Διαμαντοπούλου. Είναι ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που λέει: «Εγώ ψήφισα Μητσοτάκη και όχι Νέα Δημοκρατία».
Καταρχάς, ο Μητσοτάκης καθαρίζει το κέντρο μόνος του. Έχει φέρει κόσμο στη Νέα Δημοκρατία ο οποίος δεν θα πλησιάζει με άλλον αρχηγό. Δεν είναι ο Χρυσοχοΐδης ή η Διαμαντοπούλου. Είναι ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που λέει: «Εγώ ψήφισα Μητσοτάκη και όχι Νέα Δημοκρατία». Δεν γίνεται όμως να ψηφίσεις τον Μητσοτάκη και να νομίζεις ότι ψήφισες τους Έλληνες Χέλμουτ Σμιτ. Νέα Δημοκρατία ψηφίζεις και βοηθάς να πάνε στη Βουλή ο Μπογδάνος και στο υπουργείο ο Βορίδης.
Μακάρι η ψήφος να ήταν μόνο αυτό που θέλουμε, αλλά πάντα έχει τίμημα. Ξένοι, λοιπόν, στη Νέα Δημοκρατία οι κεντροαριστεροί, όπως ολίγον ξένος και ο Μητσοτάκης για τα γούστα των σαμαρο-καραμανλικών, αλλά φέρνει κόσμο και από αλλού.
Δεύτερον, η Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη έχει κάνει ντου από την αρχή με τον δεξιό λαϊκισμό της. Υπουργός Μετανάστευσης είναι ο Μηταράκης, ένας ούλτρα δεξιός πολιτικός που ειρωνευόταν ξένους ευρωβουλευτές όταν τον ρωτούσαν αν οι πρόσφυγες είναι ασφαλείς με τις φωτιές. Υπουργός ο Βορίδης με τα σαδιστικά τεστ πολιτογράφησης και τσουπ, να και ο Πλεύρης υπουργός Υγείας, τάχα για να συνομιλήσει με τους αντιεμβολιαστές. Ακόμη και ο Μπογδάνος μπορεί και να γυρίσει, όπως είπε τις προάλλες ο Γεραπετρίτης. Το πολιτικό στοίχημα για τον Μητσοτάκη δεν είναι αν θα γυρίσει ο Μπογδάνος αλλά να μη νιώσει κάνεις ότι έλειψε ποτέ. Αλλά μήπως θα έφευγε αν δεν υπήρχαν άλλοι ακραίοι να καλύψουν την πτέρυγά του;
Όμως είναι τόσο ακαταμάχητα πολυσυλλεκτικό κόμμα η Νέα Δημοκρατία, ώστε τις ίδιες μέρες που όλοι ασχολούνταν με τον Μπογδάνο, ο Αλέξης Πατέλης, προσωπική επιλογή του πρωθυπουργού, ανοιχτά γκέι, και διευθυντής του οικονομικού του γραφείου, αποχαιρετούσε τη Μαρίνα Γαλανού, εμβληματική ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ.
Απέναντι σε όλα αυτά τι έχει να προτάξει ο ΣΥΡΙΖΑ; Στα δεξιά του έχει μηδέν παίκτες για να τραβήξουν ψηφοφόρους. Με τον Καμμένο μεταγραφή το σύστημα δούλεψε. Το κενό καλύφθηκε. Όσο οι ΑΝ.ΕΛ. έφερναν ψήφους και έδρες, ο Τσίπρας μπορούσε να είναι πρωθυπουργός. Και είχε και την πίτα γεμάτη και τον σκύλο χορτάτο. Και στο Μαξίμου, και με μηδέν απόκλιση από το αριστερό δόγμα.
Όμως, ακόμη και στην εποχή της παντοδυναμίας του Τσίπρα, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε πρωτοσέλιδο στην Ευρώπη, οι ψήφοι στην Ελλάδα δεν του έφταναν. Γιατί να του φτάσουν τώρα; Ποιος θα ψηφίσει τον ΣΥΡΙΖΑ για τη συμφωνία με τη Βόρεια Μακεδονία, τη φιλομεταναστευτική του ρητορική και την άρνησή του να πάρουμε τις γαλλικές φρεγάτες;
Ο Καμμένος δεν υπάρχει πια, ούτε το μνημόνιο για να σηκωθεί η παντιέρα. Συμμαχία με τον Μπογδάνο αποκλείεται. Τι απομένει; Ο μόνος τρόπος για τον Τσίπρα είναι να παραστήσει τον αριστερό Μητσοτάκη και να φέρει κάποιους κεντροδεξιούς. Η αγωνία του Τσίπρα δεν πρέπει να είναι αν θα γυρίσει ο Μπογδάνος στη Νέα Δημοκρατία αλλά πώς οι ίδιος θα φέρει τον Πιερρακάκη ή τη Διαμαντοπούλου για να παίξουν στη δεξιά πλευρά.
Δεν τους γουστάρουν στον ΣΥΡΙΖΑ; Ας ρωτήσουν τους ψηφοφόρους του Πιερρακάκη αν γουστάρουν τον Βορίδη. Ίσως έτσι μάθουν ποιο είναι το τίμημα του να είσαι κόμμα εξουσίας, αναλαμβάνοντας το πραγματικό τίμημα, όπως ακριβώς κάνουν και οι ψηφοφόροι.
