ΚΑΠΟΤΕ ΦΑΝΤΑΖΟΜΟΥΝ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ που θα έφευγα κι εγώ από το πατρικό μου. Πλέον τρομάζω και που το σκέφτομαι.
Η λέξη «ενοίκιο» ήταν άγνωστη για μένα μέχρι πριν από περίπου τρεις εβδομάδες. Τότε ήταν που ξεκίνησε ένας εφιάλτης οικονομικής φύσεως, για την τσέπη μου, και σίγουρα αισθητικής, για τα μάτια μου.
Ωστόσο, την πρωτάκουσα λίγο καιρό μετά τις Πανελλήνιες. Για κάποιον λόγο, μου είχε κολλήσει να περάσω στην Πάτρα και είχα δηλώσει στο μηχανογραφικό ό,τι σχολή μού είχε κατέβει. Τα πάντα, αρκεί να έμενα μόνη μου. Αρχίσαμε να κοιτάμε σπίτια, φορτώσαμε το αμάξι μέσα στην τρελή χαρά και ήμασταν έτοιμοι να φύγουμε. Όμως, όπως φορτώσαμε, έτσι και ξεφορτώσαμε, γιατί τελικά πέρασα Αθήνα.
Τότε άρχισα να ακούω τους φίλους και τις φίλες που, σε αντίθεση με μένα, είχαν φύγει από το σπίτι τους, να μιλάνε για τα ενοίκια. Δεν έδινα ιδιαίτερη σημασία, άκουγα τιμές, ότι δεν έβγαιναν με τα έξοδα και έτρωγαν μακαρόνια με κέτσαπ σερί καμιά εβδομάδα, ιστορίες για περίεργους ιδιοκτήτες και όλα αυτά μού φάνταζαν ξένα.
Και μόνο στη σκέψη ότι υπάρχει κόσμος εκεί έξω που έχει όντως ανάγκη να βρει άμεσα στέγη και θα δώσει τουλάχιστον 600-750 ευρώ για ένα σπίτι μαξ 40 τ.μ., που τις περισσότερες φορές δεν είναι καν ανακαινισμένο, μια λέξη βουίζει στα αυτιά μου: «εκμετάλλευση».
Τα χρόνια πέρασαν, αλλά οι ίδιες ιστορίες εξακολουθούν να φτάνουν στ' αυτιά μου, αυτήν τη φορά από άτομα του κύκλου μου που είτε αποφάσισαν να κάνουν το επόμενο βήμα στη σχέση τους και να συγκατοικήσουν είτε αποφάσισαν να μείνουν με κάποιο bestie για να μοιράζονται τα έξοδα. (Μόνοι τους, ούτε για αστείο.) Και πραγματικά, έχοντας ακούσει και δει τόσα «διαμαντάκια», σκέφτομαι μόνο ένα πράγμα. Τι φάση πλέον με τα ενοίκια;
Δεν ξέρω αν εμείς έχουμε επίγνωση της κατάστασης και του τι συμβαίνει γύρω μας. Πάντως, τα άτομα που νοικιάζουν τα ακίνητά τους αυτήν τη στιγμή μπορώ να πω με σιγουριά ότι δεν έχουν καμία επίγνωση. Κάνοντας ένα πρόχειρο scroll σε ιστοσελίδες με αγγελίες ενοικίασης σπιτιών, πέραν του ότι σε μερικά φαίνεται σαν να ζουν ακόμα οι πρόγονοι των ιδιοκτητών, άρχισε να με κυριεύει ένας εκνευρισμός.
Και μόνο στη σκέψη ότι υπάρχει κόσμος εκεί έξω που έχει όντως ανάγκη να βρει άμεσα στέγη και θα δώσει τουλάχιστον 600-750 ευρώ για ένα σπίτι μαξ 40 τ.μ., που τις περισσότερες φορές δεν είναι καν ανακαινισμένο, μια λέξη βουίζει στ' αυτιά μου: «εκμετάλλευση».
Καλέ μου ιδιοκτήτη, δεν γίνεται να ζητάς για ενοίκιο σχεδόν έναν μισθό και το σπίτι να είναι σαν εκείνο των Φλίντστοουνς. Μάλιστα, αυτό που μου κάνει περισσότερο εντύπωση είναι ότι δεν κάνεις ούτε μισό effort για να με δελεάσεις να κλείσω το δικό σου. Σε παραπάνω από τις μισές αγγελίες, οι φωτογραφίες των διαμερισμάτων είναι τραβηγμένες πρόχειρα και στις περισσότερες φαίνονται τα πράγματα των ιδιοκτητών.
Δύο-τρία παραδείγματα. Μία από τις αγγελίες που βρήκα στα social media αφορούσε ένα πολύ τίμιο –τουλάχιστον για τα χρήματα που ζητούσαν– διαμέρισμα. Ωστόσο, ήταν τόσο γεμάτο που δεν μπορούσες να διακρίνεις καθαρά τους χώρους του. Το μεσιτικό γραφείο, όταν αντιλήφθηκε ότι οι χρήστες, στα σχόλια της ανάρτησης, ανέφεραν τον «μινιμαλισμό» που διέκρινε τους χώρους, φρόντισε να ενημερώσει πως το σπίτι διαθέτει και αποθηκευτικό χώρο.
Τότε η απάντηση ενός χρήστη είπε τα πάντα. «Αφού έχει αποθήκη, ο ιδιοκτήτης γιατί δεν τη χρησιμοποιεί;».
Πλέον, προς μεγάλη μου έκπληξη, στο παιχνίδι μπαίνει και το κεφάλαιο της απάτης και αρχίζω να συνειδητοποιώ κάπου εδώ πως τα πράγματα έχουν ξεφύγει εντελώς. Σε μια δεύτερη αγγελία, βλέπω ένα σπίτι –σαν να έχει βγει από περιοδικό, που λέμε– σε περιοχή των βορείων προαστίων, μεγάλο, επιπλωμένο, με όλες τις ηλεκτρικές συσκευές και ανακαινισμένο πριν από έναν χρόνο, με ενοίκιο 450 ευρώ.
Μάλιστα στο παραπάνω ποσό συμπεριλαμβάνονταν και οι λογαριασμοί ρεύματος, νερού και ίντερνετ. Λέω «αποκλείεται», κάτι έχω καταλάβει εντελώς λάθος. Είναι από τις περιπτώσεις που λες «ή είμαι πολύ τυχερός ή με κοροϊδεύουν». Μαντέψτε τι συνέβη στη συγκεκριμένη περίπτωση.
Η φερόμενη ως ιδιοκτήτρια του σπιτιού, μόλις απάντησα στην αγγελία, την κατέβασε από την ιστοσελίδα και αρχίσαμε να επικοινωνούμε μέσω email. Όπως μου εξήγησε, ζει μόνιμα στην Ιταλία και έχει κληρονομήσει το σπίτι από τον σύζυγό της, ο οποίος δεν ζει πια. Για να μην τα πολυλογώ, με υπερβολικά αληθοφανή μηνύματα, για λίγες ημέρες με έπεισε πως πρόκειται για πρωτοφανή ευκαιρία.
Όμως όλα άλλαξαν όταν ζήτησα να κλείσουμε ένα ραντεβού για να δω το σπίτι από κοντά. Εκεί μου ζήτησε να στείλω στον λογαριασμό της ένα ενοίκιο και την εγγύηση και έπειτα θα κλείναμε το ραντεβού, μέσω γνωστής διαδικτυακής πλατφόρμας ενοικίασης διαμερισμάτων. Όταν μίλησα με φίλη που δραστηριοποιείται στον συγκεκριμένο τομέα, η απάντησή της ήταν «μην τολμήσεις να της απαντήσεις καν». Έτσι και έκανα.
Το μόνο που σκέφτομαι είναι πόσους έχει πείσει να της στείλουν χρήματα, υποσχόμενη κάποιο ραντεβού. Δηλαδή ή που θα βλέπεις σπίτια-ερείπια και από τον τρόπο που σ’ τα παρουσιάζουν είναι σαν να σου λένε «αυτό είναι κι αν σου αρέσει», ή που θα είναι σχεδόν καινούργια και θα σου ζητάνε υπέρογκο ενοίκιο, ή που θα προσπαθήσουν να σε κλέψουν. Μέση λύση δεν υπάρχει.
Ωστόσο, για να μην αδικούμε κανέναν, υπάρχουν και εκείνοι που νοικιάζουν τα σπίτια τους σε αυτές τις τιμές, αλλά τα έχουν σε αξιοπρεπή κατάσταση και πλήρως ανακαινισμένα. Βέβαια, και σε αυτή την περίπτωση υπάρχουν άλλα θέματα. Πρόσφατα, μια ιδιοκτήτρια ζήτησε από μια γνωστή μου έξι νοίκια εγγύηση. Όχι αυτό που λέμε «μπροστά», δηλαδή για τους επόμενους μήνες. Εγγύηση. Τα δίνεις και τα ξαναπαίρνεις όταν λήξει το συμβόλαιό σου.
Μάλιστα όταν κατάλαβε τον δισταγμό της, της είπε την ατακάρα: «Γιατί το παίρνεις έτσι; Στην ουσία θα είναι δικά σου χρήματα στον δικό μου λογαριασμό».
Κάπως έτσι, το κεφάλαιο «νοικιάζω σπίτι» ίσως αργήσει να έρθει… ακόμα μία μέρα.
