ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟ, που μετά από μέρες ξεκινά πάλι κάποια δρομολόγια, η κυβέρνηση προσπαθεί κι αυτή να κάνει άλλη μια επανεκκίνηση και να επουλώσει το τραύμα. Μεγάλο μέρος της εμπιστοσύνης όμως έχει χαθεί και για τον σιδηρόδρομο και για την κυβέρνηση. Παρά τις εγγυήσεις που δίνονται και τις οδηγίες για αυξημένη επιμέλεια στα θέματα ασφάλειας, όλοι γνωρίζουν ότι οι ελλείψεις και οι παθογένειες που ήρθαν στο φως ‒τις οποίες όλοι γνώριζαν, αλλά αποσιωπούσαν‒ δεν θα διορθωθούν άμεσα, ενώ έντονη είναι η αμφισβήτηση και για το αν υπάρχει πραγματική βούληση γι’ αυτό από το πολιτικό προσωπικό.
Ο πρωθυπουργός μοιάζει σαν τον δρομέα που, ενώ ήταν πρώτος, σκόνταψε λίγο πριν από το νήμα και τώρα προσπαθεί να σηκωθεί και να συνεχίσει τραυματισμένος. Το δυστύχημα των Τεμπών αποτελεί ήδη πολιτικό ορόσημο. Στο εξής θα μιλάμε για την περίοδο προ των Τεμπών και μετά τα Τέμπη. Κι ενώ πριν μια δεύτερη θητεία του Κυριάκου Μητσοτάκη ως πρωθυπουργού έμοιαζε πολύ πιθανή, τώρα φαίνεται σχεδόν αδύνατο η Νέα Δημοκρατία να πετύχει αυτοδυναμία. Ωστόσο, βεβαιότητες στο ρευστό πολιτικό τοπίο που διαμορφώνεται καθημερινά δεν υπάρχουν. Κανένας δημοσκόπος δεν το αποκλείει κατηγορηματικά, αλλά, όταν τους ρωτάς, απαντάνε ότι το θεωρούν πολύ δύσκολο και με τα σημερινά δεδομένα «δεν υπάρχει περίπτωση». Παραμένει εδώ η ιδιαιτερότητα ότι από τη δημοσκοπική υποχώρηση της κυβέρνησης δεν κερδίζει η αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά και αυτό εξηγείται, καθώς ο κόσμος αντιλαμβάνεται πως, πέρα από την αντικειμενική και αδιαμφισβήτητη ευθύνη της κυβέρνησης, όλοι έχουν δώσει από μια μαχαιριά στον σιδηρόδρομο. Όσα ήρθαν στο φως κατέδειξαν ότι ο ελληνικός σιδηρόδρομος ήταν σε παρακμή εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Ένας βαθιά διεφθαρμένος οργανισμός με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων, οι οποίες αδιαφορούσαν και διαπλέκονταν με τους εργολάβους που κέρδιζαν ακόμα και πάνω από το πτώμα του, όπως προκύπτει.
Η άρνηση της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης να μιλήσουν για τα πραγματικά αίτια εξηγείται, καθώς αφορά την πολιτική διαφθορά δικών τους ανθρώπων, αλλά δεν επιτρέπει καμία αισιοδοξία ότι θα διορθώσουν τελικά αυτό που με κάθε τρόπο προσπαθούν να κρύψουν.
Σήμερα τα δύο μεγάλα κόμματα μπορεί να αλληλοκατηγορούνται για το αν η τηλεδιοίκηση στη Λάρισα σταμάτησε το 2015 ή το 2019 και αν το σύστημα στον Σταθμό της Λάρισας λέγεται τοπικός χειρισμός ή τοπική τηλεδιοίκηση, αλλά για το καυτό θέμα της διαπλοκής με τους εργολάβους και για τα πραγματικά αίτια της καθυστέρησης του έργου σηματοδότησης και τηλεδιοίκησης υπάρχει πλήρης συγκάλυψη. Κανένας δεν κατονομάζει τους εργολάβους που δεν ολοκλήρωσαν το έργο, πέρα από κάποιες πολύ γενικές αναφορές, ούτε αποκαλύπτει τις αιτίες γι’ αυτό, παρότι αμφότερες οι πλευρές τις γνωρίζουν καλά. Η άρνηση της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης να μιλήσουν για τα πραγματικά αίτια εξηγείται, καθώς αφορά την πολιτική διαφθορά δικών τους ανθρώπων, αλλά δεν επιτρέπει καμία αισιοδοξία ότι θα διορθώσουν τελικά αυτό που με κάθε τρόπο προσπαθούν να κρύψουν. Και εδώ υπάρχει απόλυτη συναίνεση του πολιτικού συστήματος στην πράξη, κάτι που τόσο σπάνια μπορεί να συναντήσει κανείς σε άλλα πεδία.
Ο πρωθυπουργός, με τη συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha και στον Σταύρο Θεοδωράκη, επιδίωξε να βελτιώσει την τραυματισμένη πολιτική εικόνα του και να επιδείξει ένα πιο ανθρώπινο προφίλ. Παράλληλα προσπάθησε να δείξει ότι παραμένει στο παιχνίδι και διαθέτει ακόμα κυβερνητικό σφρίγος για να υλοποιήσει όσα δεν έκανε. Δεν μίλησε απλώς για τη διεκδίκηση της επόμενης θητείας αλλά προσπάθησε να επανασυστηθεί, προωθώντας τη δική του ατζέντα και κάποια από αυτά που περιλαμβάνει, όπως το περίφημο άρθρο 16 για τα πανεπιστήμια και τη συνταγματική αλλαγή που προβλέπει.
Για άλλη μια φορά έγινε φανερό ότι θεωρεί ως σημαντικότερο όπλο του τις αδυναμίες της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Παραδέχτηκε πολλές από τις δικές του αδυναμίες, που δεν θα μπορούσε να μην παραδεχτεί, αλλά επέμεινε ότι ακόμα και μετά απ’ όλα αυτά εκείνοι παραμένουν πιο αξιόπιστοι για να διοικήσουν και να μεταρρυθμίσουν το κράτος από τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Βέβαια, αυτή ακριβώς η πεποίθηση ήταν που εξέθρεψε την αλαζονεία της κυβέρνησης και το εφησυχασμό σε πολλούς τομείς, όπου δεν βελτιώθηκε το παραμικρό.
Σε αντίθεση με τον πατέρα του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης πέτυχε να κυβερνήσει τη χώρα κάνοντας μια πλήρη θητεία, αλλά μετά τα Τέμπη έχει χάσει την πρωτοβουλία κινήσεων ‒ ίσως αυτή ξεκίνησε να χάνεται από την υπόθεση των υποκλοπών και μετά. Στο εξωτερικό διαθέτει φίλους και εχθρούς, στο εσωτερικό όμως έχει ξεμείνει από συμμάχους. Αν δεν πετύχει τον στόχο της αυτοδυναμίας που σήμερα μοιάζει ακατόρθωτος, ο Μητσοτάκης δεν έχει πολιτικές συμμαχίες που θα τον στηρίξουν, όπως είχε π.χ ο Τσίπρας τον Καμμένο ή ο Σαμαράς τον Βενιζέλο.
Το ενδεχόμενο μιας κυβέρνησης με κορμό τη Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί να αποκλειστεί, αν αυτή καταφέρει να έρθει πρώτο κόμμα, καθώς και το ΠΑΣΟΚ το αφήνει ανοιχτό αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν το αποκλείει κατηγορηματικά. Εκείνο όμως που και οι δύο αποκλείουν με κατηγορηματικό τρόπο είναι η συναίνεση στο να ξαναγίνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρωθυπουργός. Ο Νίκος Ανδρουλάκης φαίνεται να το εννοεί απολύτως όταν λέει «ούτε Μητσοτάκης ούτε Τσίπρας», ενώ τη συνεργασία και με τα δύο κόμματα τις έχει αφήσει ανοιχτές. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει ως κεντρικό στόχο της καμπάνιας του κόμματος «Να φύγει ο Μητσοτάκης», οπότε, ακόμα κι αν το κόμμα του βρεθεί σε μια κυβέρνηση συνεργασίας, ο μόνος σίγουρος όρος θα είναι αυτός.
Η χώρα κινείται σε αχαρτογράφητα νερά μετά τα Τέμπη και μια κυβέρνηση συνεργασίας αυτήν τη στιγμή, με τα σημερινά δεδομένα, διαγράφεται ως το πιο πιθανό σενάριο, αλλά με όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά της άγνωστα, πλην του ότι σε αυτή την περίπτωση ο επόμενος πρωθυπουργός δεν θα είναι κάποιος από τους αρχηγούς των κομμάτων.
