Final 4 Euroleague LIVE

«Φοβάμαι όταν βλέπω αγόρια μαζεμένα»

bullying Facebook Twitter
Εγώ αυτό που βλέπω είναι ότι η ελληνική κοινωνία είναι επικίνδυνη για τις κόρες και τις γυναίκες, τους γιους και τα αγόρια ‒ εκτός κι αν αυτά ηδονίζονται με την έμφυλη καταπίεση, οπότε, όλα καλά, η χώρα τα αγκαλιάζει.
0



ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ περπατούσα στην πόλη με έναν φίλο. Μπροστά από μια παρέα συγκεντρωμένων αγοριών, που τα περνούσαμε μερικά χρόνια, σταμάτησε και μου ζήτησε αλλάξουμε δρόμο. «Είναι απίθανο να φοβάσαι» του είπα. «Φοβάμαι», μου είπε, «όταν βλέπω αγόρια μαζεμένα».

Μου ’χε φανεί γελοίο που φοβόταν και τον πίεζα να μην αλλάξουμε την πορεία μας. Τόσο αναίσθητη ήμουν και τόσο ανίκανη να υποπτευθώ ότι μέσα στο σώμα του είχε κάποιου είδους τραύμα, σαν GPS που του ’λεγε ν’ αλλάξει δρόμο για να είναι ασφαλής.

Από τότε έχω βάλει λίγο μυαλό. Η υπόθεση Γιακουμάκη έληξε. Αλλά δεν αισθάνομαι καθόλου ότι έχει επανορθωθεί η ζημιά. Η δικαιοσύνη των δικαστηρίων έρχεται εκ των υστέρων. Απονέμει ευθύνες. Περιορίζεται (όπως πρέπει) από συγκεκριμένους κανόνες και την απασχολούν συγκεκριμένες πράξεις. Δεν επαναπροσδιορίζει όρους που η λάθος κατανόησή τους μάς έχει κοστίσει ζωές.

Εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τι είναι γενναίο, «λεβέντικο» και θαρραλέο. Τα δικαστήρια δεν μπορούν να απαλύνουν τις δικές μας ανεπάρκειες, την ανικανότητά μας να οικοδομήσουμε μια κοινή ζωή στην οποία, για κάποιον λόγο, δεν θα θεωρείται φυσιολογικό να κοροϊδεύεις το θηλυπρεπές αγόρι, το «χοντρό» κορίτσι, το κορίτσι που «πάει με πολλούς», το «φυτό» ή τον συμμαθητή με ψυχολογικά που έρχεται στο σχολείο με τραύματα απ’ το σπίτι.

Χρειάζεται κάτι περισσότερο από δικαστικές αποφάσεις για να μην αισθάνεται ένας πατέρας-τέρας κι ένας αστυνομικός ότι μπορούν να εκδίδουν την κόρη του τέρατος. Δεν υποτιμώ την αποτρεπτική λειτουργία των ποινών ούτε, φυσικά, τη Δικαιοσύνη, λέω ότι χρειάζονται κι άλλα.

Όλη τη νοσηρότητα τη βλέπω να ’ρχεται μέσα απ’ αυτούς που νιώθουν τόσο λίγοι οι ίδιοι και τόσο χάλια με τον εαυτό τους, ώστε αισθάνονται την ανάγκη να αφανίσουν τη Δήμητρα της Λέσβου ή τον/τη Ζακ/Zackie. Τι είναι πιο αρρωστημένο απ’ το να θες τη φυσική εξόντωση ή την ψυχική διάλυση αυτού που δεν σου μοιάζει;

Εμείς, για παράδειγμα, που δεν είμαστε δικαστές, τι κάνουμε κάθε φορά που αθροίζονται γύρω μας «λεβέντες» και αναλαμβάνουν την πειθάρχηση όσων διαφέρουν; Τι κάνουμε όταν βλέπουμε ανθρώπους να λυγίζουν μπροστά στην εφευρετικότητα που επιδεικνύουν οι άλλοι όταν θέλουν να τους βλάψουν; Τι κάνουμε όταν βρισκόμαστε σε έναν χώρο όπου κυριαρχούν με τα απλωμένα σώματά τους, τις άγριες φωνές τους και την ικανότητά τους να πληγώνουν ή να επιβάλλονται «λεβέντες» αποφασισμένοι να ξεδιπλώσουν όλη τη νοσηρή τους προσωπικότητα με λέξεις, ξύλο ή άλλου τύπου επιβολή; Τι κάνουμε όταν πετάγονται σαν σφαίρες υποτιμητικά σχόλια, έμμεσες συμβουλές που σε θέτουν σε θέση άμυνας και αστεία με τα οποία κανείς δεν γελάει, μόνο κάποιοι άνθρωποι τραυματίζονται και θα χρειαστούν χρόνια δουλειάς και αγάπης για να επουλωθεί το τραύμα;

Ας μην ξεχνάμε ότι ο Γιακουμάκης πήγαινε σε μια σχολή με άλλους φοιτητές και φοιτήτριες, καθηγητές και καθηγήτριες γύρω του. Τα κορίτσια που κατήγγειλαν ότι κάποιος τις ακολουθούσε και αυτοϊκανοποιούνταν έμεναν σε μια φιλήσυχη γειτονιά της Αθήνας. Το ίδιο και η κοπέλα που δραπέτευσε απ’ τον μπαμπά της.

Όλες αυτές οι γυναικοκτονίες (δεν μου άρεσε αρχικά ο όρος, αλλά τώρα ενοχλεί, άρα μου αρέσει) συμβαίνουν δίπλα μας. Όλη αυτή η ψυχική και σωματική βία περικυκλώνει τις γυναίκες καθημερινά εδώ και τώρα.

Κάθε μέρα έχουμε χίλιες δύο ευκαιρίες να επαναπροσδιορίσουμε τι είναι γενναίο και τι δειλό και να πράξουμε αντίστοιχα. Έχουμε περάσει πολλά χρόνια ακούγοντας πόσα ψυχολογικά, υποτίθεται, έχουν οι διαφορετικοί, οι εκτός, οι εσωστρεφείς, όσοι δεν θέλουν να ζήσουν/ντυθούν/πορευτούν με ορισμένο τρόπο ή πόσο επικίνδυνη «για τις κόρες και τις γυναίκες μας» είναι η μετανάστευση.

Εγώ αυτό που βλέπω είναι ότι η ελληνική κοινωνία είναι επικίνδυνη για τις κόρες και τις γυναίκες, τους γιους και τα αγόρια ‒ εκτός κι αν αυτά ηδονίζονται με την έμφυλη καταπίεση, οπότε, όλα καλά, η χώρα τα αγκαλιάζει. Και όλη τη νοσηρότητα τη βλέπω να ’ρχεται μέσα απ’ αυτούς που νιώθουν τόσο λίγοι οι ίδιοι και τόσο χάλια με τον εαυτό τους, ώστε αισθάνονται την ανάγκη να αφανίσουν τη Δήμητρα της Λέσβου ή τον/τη Ζακ/Zackie.

Τι είναι πιο αρρωστημένο απ’ το να θες τη φυσική εξόντωση ή την ψυχική διάλυση αυτού που δεν σου μοιάζει; Έχουν μαζευτεί ήδη πολλοί νεκροί απ’ αυτό το πράγμα που υποτίθεται πως δεν υπάρχει εκεί έξω, αλλά ζει στα μυαλά εξοργισμένων φεμινιστριών, την ασφυκτική πατριαρχία. Στην Ελλάδα μόνο πρόσφατα άρχισε να αμφισβητείται, όπως της αξίζει.

Όσο καταλαβαίνουμε ως «λεβεντιά» τη βίαιη επιβολή, τα δικαστήρια δεν θα προλαβαίνουν να εκδικάζουν τις βρομιές μας. Τουλάχιστον, την επόμενη φορά ας αρνηθούμε να είμαστε βολικοί μες στη σιωπή μας, ας πάρουμε επιτέλους κάποια θέση, γιατί, αλήθεια, δεν αντέχουμε άλλους «λεβέντες».

Οπτική Γωνία
0

Final 4 Euroleague LIVE

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

simplecast!-Υπόθεση Γιακουμάκη: Το χρονικό της ιστορίας που συγκλόνισε την Ελλάδα

Podcast / Υπόθεση Γιακουμάκη: Το χρονικό της ιστορίας που συγκλόνισε την Ελλάδα

Μετά την απόφαση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου για την υπόθεση του αδικοχαμένου Βαγγέλη ξετυλίγουμε το νήμα των γεγονότων έξι χρόνια μετά το δραματικό τέλος. Tο bullying, o γολγοθάς της οικογένειας, oι ένοχοι και η ολοκλήρωση της δικαστικής περιπέτειας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
astynomikos ilioupoli

Δημήτρης Πολιτάκης / Ρόδα, τσόντα και κοπάνα

Νόμιμη είναι η πορνογραφία, ενδεχομένως και ανίκητη από το ίντερνετ και μετά, όχι όμως και να μας μοστράρεται ως επιχειρηματικό και αισθητικό πρότυπο, ειδικά από κάποιον όπως ο αστυνομικός που κατηγορείται ότι κακοποιούσε και εξέδιδε την κοπέλα στην Ηλιούπολη.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ο Πιβό και οι ταξιτζήδες

Οπτική Γωνία / Ο επιδραστικός Πιβό και οι ταξιτζήδες

Σε αντίθεση με τη Γαλλία, μια εκπομπή για το βιβλίο και τη λογοτεχνία με τεράστια θεαματικότητα στην ελληνική τηλεόραση, που να συζητείται και να καθηλώνει τους πάντες μπροστά στις οθόνες, φαντάζει όνειρο θερινής νυκτός. 
ΕΙΡΗΝΗ ΓΙΑΝΝΑΚΗ
Γιατί ο Ίλον Μασκ κουβαλάει παντού μαζί του τον τρίχρονο γιο του;

Οπτική Γωνία / Γιατί ο Ίλον Μασκ κουβαλάει παντού μαζί του τον τρίχρονο γιο του;

Ο μικρός X εμφανίζεται διαρκώς μαζί του, ακόμα και σε ακατάλληλες ώρες και περιστάσεις, βοηθώντας τον Μασκ να «μαλακώσει» τη δημόσια εικόνα του και λειτουργώντας ως πιόνι στη διαμάχη του με την Grimes για τη γονική επιμέλεια.
THE LIFO TEAM
Το μανιφέστο Κασσελάκη προκαλεί τρόμο στον παλιό ΣΥΡΙΖΑ

Βασιλική Σιούτη / Το μανιφέστο Κασσελάκη προκαλεί τρόμο στον παλιό ΣΥΡΙΖΑ

Ο Στέφανος Κασσελάκης δεν παραδίδει τα κλειδιά του ΣΥΡΙΖΑ, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών. Παραμερίζει τα όργανα και προκρίνει την «αδιαμεσολάβητη σχέση» του με τον λαό.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Μάνος Καμακάρης: «Δεν με αφορά οτιδήποτε είναι εύπεπτο από στρέιτ ανθρώπους»

Social Media / Μάνος Καμακάρης: «Δεν με αφορά οτιδήποτε είναι εύπεπτο από στρέιτ ανθρώπους»

Ο Μάνος Καμακάρης καταφέρνει να δημιουργεί το πιο αναπολογητικά queer περιεχόμενο στο αποστειρωμένο, κατά τα άλλα, ελληνικό TikTok, όσο εφαρμόζει ευλαβικά highlighter στα ζυγωματικά του.
ΒΑΝΑ ΚΡΑΒΑΡΗ
«Δεν υπάρχει καμία ανησυχία για ανεπιθύμητες ενέργειες τόσο καιρό μετά τον εμβολιασμό»

Οπτική Γωνία / «Δεν υπάρχει καμία ανησυχία για ανεπιθύμητες ενέργειες τόσο καιρό μετά τον εμβολιασμό»

Η απόσυρση του εμβολίου της AstraZeneca και τα οφέλη έναντι των κινδύνων από τον εμβολιασμό. Μιλά στη LiFO ο καθηγητής Επιδημιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Δημήτρης Παρασκευής.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
CHECK Πως θα συμμετέχουν οι πολίτες στις αποφάσεις για το περιβάλλον;

Ρεπορτάζ / Πώς θα συμμετέχουν οι πολίτες στις αποφάσεις για το περιβάλλον;

Το σοβαρό έλλειμμα ουσιαστικής συμμετοχής των πολιτών στη διαδικασία λήψης αποφάσεων που αφορούν το περιβάλλον επισημαίνουν 12 φορείς με παρέμβασή τους στους βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ