ΟI MONΕΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ που διαβάζω πλέον είναι από υπερήλικες – ασχέτως ιδιότητας: καλλιτέχνες, συγγραφείς, επιστήμονες, πολιτικούς, οτιδήποτε. Οι λόγοι προφανείς. Οι άνθρωποι αυτοί, κατοχυρωμένοι προ πολλού, μόνο την αλήθεια τους έχουν πλέον να καταθέσουν και το απόσταγμα μιας ολόκληρης ζωής και μιας μακράς διαδρομής, χωρίς να έχουν ανάγκη πλέον από υπολογισμούς, τερτίπια και δεύτερες σκέψεις.
Ένας άνθρωπος και ένας δημιουργός σαν τον Μάρτιν Σκορσέζε ποτέ δεν μασούσε τα λόγια του (ίσα-ίσα, ως γνωστόν ο λόγος του υπήρξε πάντα «πυροβολικός» όσο και η σκέψη του) τώρα όμως στα 81 του πλέον, τα λέει εντελώς χωρίς φόβο και χωρίς πάθος, όπως έκανε σε μια μεγάλη και υποδειγματική συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στον πάντα εξαιρετικό στο είδος Zack Baron για λογαριασμό του περιοδικού GQ.
Αξίζει να διαβαστεί ολόκληρη, αλλά μάζεψα εδώ κάποια πολύτιμα σπαράγματα περί γήρατος, θνητότητας και συμφιλίωσης με το μοιραίο, που με συγκίνησαν περισσότερο και δεν έχουν να κάνουν με το σινεμά (ή μήπως έχουν;)
Από τη στιγμή που κατανοείς ότι θα πεθάνεις, όλα αλλάζουν… Ο χρόνος που περνά είναι ο χρόνος που περνά, δεν είναι σπαταλημένος χρόνος. Υπάρχεις για την στιγμή. Απλά υπάρχεις.
«Πριν από μερικές βδομάδες είδα μετά από πολλά χρόνια μια παλιά φίλη – γνωριζόμαστε από το 1970. Όταν αποχαιρετιστήκαμε, αγκάλιασε η μία τον άλλον και μείναμε έτσι για δέκα λεπτά νομίζω, μη γνωρίζοντας αν θα ξαναϊδωθούμε ποτέ. Δεν είπαμε άλλη λέξη. Αλλά κι αυτό καλό είναι. Και τα λόγια περιορίζονται από ένα σημείο και μετά».
«Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που γνώρισες κι αγάπησες, που πόνεσαν και υπέφεραν και μετά… η ζωή τελειώνει. Φτάνεις κι εσύ στο σημείο να πεις, "Τι νόημα έχει;". Δεν έχει σημασία τι νόημα έχει. Πρέπει να το ζήσεις. Κι αν επιλέξεις να μην το ζήσεις, κι αυτό δική σου απόφαση είναι. Υπάρχεις όμως και ζεις μ’ αυτή την ύπαρξη».
«Όλα αυτά που έχω μαζέψει πρέπει να σκεφτώ πού θα πάνε. Πρέπει να τα εγκαταλείψω όλα. Υπήρξα μεγάλος συλλέκτης, λαίμαργος για οτιδήποτε είχε να κάνει με σινεμά και βιβλία. Αλλά τώρα όλα πρέπει να φύγουν».
«Από τη στιγμή που κατανοείς ότι θα πεθάνεις, όλα αλλάζουν… Ο χρόνος που περνά είναι ο χρόνος που περνά, δεν είναι σπαταλημένος χρόνος. Υπάρχεις για τη στιγμή. Απλά υπάρχεις. Κάποιοι το λένε ανάπαυση. Δεν είναι ανάπαυση στην πραγματικότητα, είναι ύπαρξη. Συγχρόνως, σε πιάνει μια μανιακή επιθυμία να μάθεις και να διαβάσεις τα πάντα. Τα πάντα… Κι όλες οι μάχες που έχεις δώσει με τον εαυτό σου από την αρχή ακόμα, μπαίνουν πλέον στη θέση τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πονάνε ακόμα. Τι να κάνεις όμως; Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα».
