ΑΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ ΚΑΤΙ ΠΙΟ cool κι από τους Velvet Underground στην «art rock» ιντελιγκέντσια της νεοϋορκέζικης σκηνής, αυτοί θα ήταν μάλλον οι Television, πολύτιμο μυστικό των βαθιά μυημένων για χρόνια, μέχρι να ανακαλυφθούν από στόμα σε στόμα, από παρέα σε παρέα κι από γενιά σε γενιά.
Ακόμα και χθες, υπό το συναισθηματικό βάρος της απώλειας του Tom Verlaine, «μπροστάρη» και «προσώπου» (και τι προσώπου, λες και είχε μεταφερθεί με χρονομηχανή στο Μανχάταν του ’70 κάποιος αρχάγγελος του Ρομαντισμού) αυτής της αστρονομικά σημαίνουσας και σαγηνευτικής μπάντας, μπορούσε να δει κανείς σχόλια στο YouTube και στα social media από ανθρώπους οι οποίοι «με ντροπή παραδέχονταν» ότι μόλις είχαν ανακαλύψει το κλονισμένο μεγαλείο της κληρονομιάς του εκλιπόντος.
Ακόμα και χθες, υπό το συναισθηματικό βάρος της απώλειας του Tom Verlaine, «μπροστάρη» και «προσώπου» αυτής της αστρονομικά σημαίνουσας και σαγηνευτικής μπάντας, μπορούσε να δει κανείς σχόλια στο YouTube και στα social media από ανθρώπους οι οποίοι «με ντροπή παραδέχονταν» ότι μόλις είχαν ανακαλύψει το κλονισμένο μεγαλείο της κληρονομιάς του εκλιπόντος.
Ακόμα και τις παραγνωρισμένες προσωπικές του δουλειές, που σκιάζονταν πάντα από τη δισκογραφία του συγκροτήματος, και κυρίως από την επιβλητική, μονολιθική, αιώνια ισχύ του «Marquee Moon», ενός από τα πέντε-έξι (εφτά; για τη δεκάδα δεν το συζητάμε, μοιάζει αυτονόητο) πιο σημαντικά και πιο υπέροχα άλμπουμ «όλων των εποχών».
Ασχέτως αν οι Television δεν ήθελαν να έχουν (και δεν είχαν) καμία σχέση με τα κλισέ και τις ορθοδοξίες της ροκ βιομηχανίας και κουλτούρας. Ούτε και με το πανκ στην πραγματικότητα, παρότι θεωρούνται πρόδρομοι του είδους, λόγω κοινής ψυχογεωγραφίας με τους παρεπιδημούντες στα μυθικά στέκια της Μητρόπολης, όπως το CBGB και Max’s Kansas City, εκεί όπου γνώρισε και σχετίστηκε ρομαντικά για λίγο ο Verlaine με την Patti Smith.
Όπως έχει γραφτεί κατά καιρούς, οι Television ήταν συγχρόνως πρωτο-πανκ και μετα-πανκ πριν γεννηθεί καν το πανκ, ενώ οι δίδυμες, τηλεπαθητικές, δαιδαλώδεις, ληθαργικές, κρυστάλλινες κιθάρες τους και ο νουάρ ποιητικός λυγμός του Tom Verlaine (όνομα και πράγμα), ο οποίος πέθανε όπως πληροφορηθήκαμε, μετά από «σύντομη και απροσδιόριστη ασθένεια», φράση που ακούμε όλο και πιο συχνά στις αναγγελίες θανάτου και συνήθως αποτελεί ένα είδος ευφημισμού για κάποια μορφή καλπάζοντος καρκίνου.
Είχε γεννηθεί πριν από 73 χρόνια με το όνομα Τόμας Μίλερ αλλά, όπως και ο Ντίλαν πριν από αυτόν, αποφάσισε να οικειοποιηθεί το όνομα ενός ποιητή.
Μετά από τον εαυτό του όμως έπρεπε να δώσει ένα όνομα και στο όραμά του, αρχικά The Neon Boys (ένα απολύτως new wave και '80s όνομα, μια δεκαετία νωρίτερα) και τελικά Television. Ένα τέλειο όνομα. Μπανάλ και ιδιοφυές συγχρόνως.
Ο ίδιος είχε πει κάποτε ότι δεν αναφερόταν καν στο μέσο, αλλά σε μια ηχητική παράφραση του όρου: «Tell a vision». Διηγήσου ένα όραμα. Περί αυτού δεν πρόκειται πάντα άλλωστε;
