ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ οι συνθήκες της καθημερινότητας στην Αθήνα – ασχήμια, ακρίβεια, κυκλοφοριακό χάος, προβληματικά ΜΜΜ – κάνουν την χρήση ποδηλάτου να μοιάζει όλο και πιο λογική, παρότι το κέντρο της πόλης δεν διαθέτει ούτε κατά προσέγγιση τις κατάλληλες προϋποθέσεις και υποδομές για κάτι τέτοιο. Κατά συνέπεια, και οι ίδιοι οι τακτικοί χρήστες του μέσου που στα μάτια των υπολοίπων μοιάζουν να παίζουν καθημερινά κορώνα-γράμματα την σωματική τους ακεραιότητα, είναι σα να βράζουν στο ίδιο καζάνι οργής, άγχους και συμπυκνωμένης επιθετικότητας. Δεν είναι και τόσο σπάνιες οι φορές που συναντά κανείς ποδηλάτες οι οποίοι, είτε από μια στρεβλή αντίληψη ακτιβισμού είτε από καθαρή εχθροπάθεια, εκδηλώνουν μια επιθετική συμπεριφορά τόσο απέναντι στους οδηγούς των μηχανοκίνητων όσο και στους πεζούς που είναι μακράν ο πιο αδύναμος κρίκος σ’ αυτόν τον κυκλοφοριακό αγώνα εξουσίας που διεξάγεται στο πολύπαθο κέντρο.
«Το ποδήλατο είναι ο καλύτερος τρόπος που γνωρίζω για να πετύχεις ένα εναλλακτικό επίπεδο συνείδησης, πιο αποτελεσματικός από την γιόγκα, το κρασί ή την φούντα. Μόνο με το σεξ και τον καφέ μπορεί να συγκριθεί».
Αγαπώ το ποδήλατο ως όχημα και ως αντικείμενο και ως ιδέα και ήταν πάντα απολύτως συνδεδεμένο με τις χαρές, τις βόλτες και τις εξορμήσεις της παιδικής αλλά και της εφηβικής μέχρι ένα σημείο ηλικίας, ειδικά κατά την περίοδο των ατέλειωτων καλοκαιρινών διακοπών. Απλά έχω μείνει μάλλον στην εποχή που το ποδήλατο στον μητροπολιτικό ιστό ήταν μια ιδέα εξωτική σχεδόν που ταίριαζε μόνο σε μέρη όπως το Πεκίνο ή το Άμστερνταμ, και μου φαίνεται ακόμα δύσκολο να το συνηθίσω ως μέσο κυκλοφορίας στην βάναυση καρδιά αυτής της πόλης όπου όλοι ανταγωνίζονται για λίγο παραπάνω χώρο ύπαρξης. Από την άλλη, γνωρίζω αρκετά οικεία πρόσωπα που το έχουν κατοχυρώσει στην ζωή τους όχι μόνο ως μέσο μεταφοράς αλλά ως βασικό εξάρτημα ψυχικής και σωματικής υγείας. Ξέρω ένα τουλάχιστον άτομο (μέσης ηλικίας) που υποστηρίζει ότι το ποδήλατο τού έσωσε την ζωή και το εννοεί απολύτως κυριολεκτικά.
Όλα αυτά μου ήρθαν στο μυαλό χαζεύοντας αποσπάσματα από ένα πολύ ωραίο βιβλιαράκι που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό στην Αμερική με τίτλο “Two Wheels Good” και υπότιτλο “The History and Mystery of the Bicycle” (Η ιστορία και το μυστήριο του ποδηλάτου). Πρόκειται για ένα πόνημα του Νεοϋορκέζου δημοσιογράφου (‘μουσικογράφου’ κυρίως) Jody Rosen, ο οποίος γράφει κάποια στιγμή στο βιβλίο: «Το ποδήλατο είναι ο καλύτερος τρόπος που γνωρίζω για να πετύχεις ένα εναλλακτικό επίπεδο συνείδησης, πιο αποτελεσματικός από την γιόγκα, το κρασί ή την φούντα. Μόνο με το σεξ και τον καφέ μπορεί να συγκριθεί».
Εξομολογείται επίσης ότι ο ίδιος σπανίως φοράει προστατευτικό κράνος – παρότι η Νέα Υόρκη δεν είναι και τόσο θεαματικά καλύτερη από την Αθήνα στο θέμα της ασφάλειας των ποδηλατών που κι εκεί εμπλέκονται συχνά σε καταστάσεις υψηλού ρίσκου – αποζητώντας μια αίσθηση άγνοιας κινδύνου που χάνεται μαζί με τη νεότητα. Προσθέτει όμως: «Δεν ξέρω αν είναι πραγματικά πιο τρελή η κατάσταση εκεί έξω ή απλά έχω μεγαλώσει, αλλά η αίσθησή μου είναι ότι τώρα επικρατεί μια πιο επιθετική ενέργεια στην πόλη». Παντού τα ίδια.
