Je t'aime moi non plus: Μια όαση ελευθεριακού σινεμά από τα παλιά στο Netflix

Je t'aime moi non plus: Μια όαση ελευθεριακού σινεμά από τα παλιά στο Netflix Facebook Twitter
Tο άγριας ομορφιάς καστ είναι από άλλο πλανήτη, κυριολεκτικά σχεδόν.
0

Μοιάζει επαναστατική σχεδόν η παρουσία κάποιων «αιρετικών» ταινιών από τα παλιά στο ρόστερ του Netflix, σα να βρέθηκαν κατά λάθος σε μια πλατφόρμα με τόσο μαζικό και mainstream και «σύγχρονο» προφίλ.

Σα να τις πέρασε κρυφά κάποιο σκανταλιάρικο σινεφίλ δαιμόνιο για να σπάσει πλάκα και να υπονομεύσει τις νεοσυντηρητικές μας ανασφάλειες και μια ακατάσχετη ηθικολογία που περιφέρεται στη σύγχρονη κουλτούρα με ποικίλα κίνητρα και προσωπεία, καθιστώντας συχνά δυσδιάκριτα τα όρια ανάμεσα στη μυθοπλασία και την εκπαιδευτική τηλεόραση, λες και οι χαρακτήρες ενός έργου οφείλουν να λειτουργούν αποκλειστικά στο περιοριστικό πλαίσιο ενός μονότονου διδακτισμού.

Μια τέτοια «ακραία» περίπτωση και ένα υπέροχο δείγμα της γενναίας, τολμηρής και «καμένης» ελευθεριότητας του παγκόσμιου σινεμά στα ‘70s είναι και η ταινία Je t'aime moi non plus του 1976 που εμφανίστηκε πρόσφατα στην πλατφόρμα, σε σενάριο και σκηνοθεσία του αθεόφοβου Σερζ Γκενσμπούρ, που πριν από μερικούς μήνες συμπληρώθηκαν τριάντα χρόνια από τον θάνατό του.

Η ιστορία τοποθετείται εκτός χρόνου σχεδόν σε μια μυθική αμερικανική ενδοχώρα που μοιάζει με ποπ αρτ φαντασίωση ή με όραμα του Ντε Κίρικο και όπου όλοι περιέργως μιλάνε γαλλικά, ουδεμία σημασία όμως έχει αυτό – δεν είναι η αυθεντικότητα ή ο νατουραλισμός το ζητούμενο εδώ, αλλά η ελευθερία, και ειδικά η ερωτική. 

Διάσημος (ή περιβόητος) κυρίως για τα τραγούδια που μας άφησε αλλά και για την ασυμβίβαστη δημόσια εικόνα του, ο Σερζ Γκενσμπούρ είχε ανακατευτεί πολύ και με το σινεμά στη ζωή του, έχοντας εμφανιστεί σε πολλές ταινίες και έχοντας γράψει μουσική για ακόμα περισσότερες.

Αυτή όμως ήταν η πρώτη (και σαφώς η καλύτερη) του ως κινηματογραφικού δημιουργού – μια ταινιάρα που υπερβαίνει την cult φήμη της και απαιτεί άμεση επανεκτίμηση. Ο τίτλος (στα ελληνικά η ταινία έχει κυκλοφορήσει ως «Εγώ δεν σ’ αγαπώ» ενώ το ορθό είναι το συναρπαστικά παράδοξο «Σ’ αγαπώ, ούτε κι εγώ») προέρχεται βεβαίως από το ομώνυμο «ερωτικό» σουξέ του Γκενσμπούρ, το οποίο ακούγεται σε ορχηστρική μορφή στην ταινία. 

Jane Birkin and Serge Gainsbourg - Je T'aime,...Moi Non Plus

Το άγριας ομορφιάς καστ είναι από άλλο πλανήτη, κυριολεκτικά σχεδόν: O Τζο Νταλεσάντρο, απελευθερωμένος από το Factory του Γουόρχολ και η Τζέιν Μπίρκιν παρέα με ένα τρελό θίασο χαρακτήρων, ανάμεσά τους κι ο Ζεράρ Ντερπαρντιέ (σε «φιλική συμμετοχή», όπως γράφουν οι τίτλοι) στον ρόλο ενός γκέι αγρότη που κυκλοφορεί με τύπου πιζάμες και παντόφλες πάνω σε ένα άλογο στο οποίο μοιάζει να τρέφει μια υπέρ του δέοντος αδυναμία.

Η ιστορία τοποθετείται εκτός χρόνου σχεδόν σε μια μυθική αμερικανική ενδοχώρα (χωρίς όμως την αντίστοιχη ελεγειακή επιτήδευση των ταινιών του Βέντερς) που μοιάζει με ποπ αρτ φαντασίωση ή με όραμα του Ντε Κίρικο και όπου όλοι περιέργως μιλάνε γαλλικά, ουδεμία σημασία όμως έχει αυτό – δεν είναι η αυθεντικότητα ή ο νατουραλισμός το ζητούμενο εδώ, αλλά η ελευθερία, και ειδικά η ερωτική.  

Je t'aime moi non plus: Μια όαση ελευθεριακού σινεμά από τα παλιά στο Netflix Facebook Twitter
Η ταινία Je t'aime moi non plus του 1976 σε σενάριο και σκηνοθεσία του αθεόφοβου Σερζ Γκενσμπούρ, που πριν από μερικούς μήνες συμπληρώθηκαν τριάντα χρόνια από τον θάνατό του, εμφανίστηκε πρόσφατα στο Netflix.

Ο Νταλεσάντρο είναι ένας Άμλετ της χωματερής ή ίσως ένας queer Οθέλλος με τον σύντροφο και εραστή του να παίζει τον Ιάγο που τρελαίνεται από τη ζήλια όταν ο γκόμενός του γίνεται bi για χάρη της Τζέιν Μπίρκιν, επειδή ίσως μοιάζει με αγόρι.

Ο φετιχιστικός αισθητισμός που χαρακτηρίζει την εν γένει καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία του Γκενσμπούρ βρίσκεται σε πλήρη (ελεγχόμενη όμως) ανάπτυξη και εκτός των άλλων, η ταινία, που ξεκινά ως «acid road trip» αλλά εξελίσσεται σε κάτι πιο βαθύ και υπερβατικό, θα μπορούσε να κάνει μια τέλεια διπλή προβολή μαζί με το My Own Private Idaho του Γκας Βαν Σαντ, που επίσης υπάρχει διαθέσιμο στην πλατφόρμα.

Παρά την ενασχόλησή της με τους καημούς και τις δυσκολίες του πρωκτικού σεξ, οι σχετικές σκηνές δεν έχουν να κάνουν με την επιβολή και την κυριαρχία, όπως ας πούμε στη διαβόητη σκηνή στο Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι, αλλά με τη βαθιά και όχι πάντα ειδυλλιακή ερωτική σύνδεση που μπορεί μόνο η σεξουαλική ένωση να προσφέρει, ασχέτως σεξουαλικών ρόλων, προσανατολισμών και ταυτοτήτων, ασχέτως gender politics, ασχέτως του «πού μπαίνει», όπως το θέτει χύμα, αλλά λυρικά επίσης με τον τρόπο του, κάποια στιγμή ο χαρακτήρας του Νταλεσάντρο.

Παρά την «τολμηρότητα» του περιεχόμενου όμως, η ταινία μοιάζει με μια νοσταλγική καρτ-ποστάλ όχι τόσο από μια άλλη εποχή, αλλά από ένα άλλο, παράλληλο σύμπαν. 

To τρέιλερ της ταινίας

Daily
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

10 κρυμμένοι σινεφίλ θησαυροί που μπορείτε να δείτε στο Netflix

TV & Media / 10 κρυμμένοι σινεφίλ θησαυροί που μπορείτε να δείτε στο Netflix

Στα κατάβαθα του Netflix υπάρχουν αξιόλογες κινηματογραφικές επιλογές, ικανές να καλύψουν ακόμα και πιο σκληροπυρηνικά arthouse γούστα, απλώς ο αλγόριθμός του τις κρατά πεισματικά κρυμμένες.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Σαρλότ Γκενσμπούρ: «Όλα έχουν καταντήσει τόσο πολιτικώς ορθά, τόσο βαρετά, τόσο αναμενόμενα»

Οθόνες / Σαρλότ Γκενσμπούρ: «Όλα έχουν καταντήσει τόσο πολιτικώς ορθά, τόσο βαρετά, τόσο αναμενόμενα»

Η «γαλαζοαίματη» σταρ της οθόνης και της μουσικής μιλά στον Guardian με την την χαρακτηριστική της ακομπλεξάριστη ειλικρίνεια για τους περίεργους καιρούς μας και για την αδυναμία της να συμφιλιωθεί με την ηλικία της λίγο πριν τα πενήντα
«Πώς να μιλήσεις για τον πατέρα σου», ένα τρυφερό βιβλίο για το ψέμα και την απώλεια

Βιβλίο / «Πώς να μιλήσεις για τον πατέρα σου», ένα τρυφερό βιβλίο για το ψέμα και την απώλεια

Μεταξύ εξομολόγησης και μυθοπλασίας, το νέο βιβλίο του Γάλλου συγγραφέα Ζοάν Σφαρ αποτελεί μια χαλαρή αλυσίδα επεισοδίων αντλημένων από την παιδική και την ενήλικη ζωή του
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Erika Lust: Η σκηνοθέτιδα ερωτικών ταινιών που θέλει να αλλάξει την αντίληψή μας για το πορνό

Οθόνες / Erika Lust: Η σκηνοθέτιδα ερωτικών ταινιών που θέλει να αλλάξει την αντίληψή μας για το πορνό

Με αφορμή την επίσκεψή της στην Αθήνα ως ομιλήτριας στο TEDxAthens 2022, η Σουηδή σκηνοθέτιδα και παραγωγός adult ταινιών εξηγεί πώς έθεσε τους δικούς της κανόνες σε μια βιομηχανία χτισμένη για να ικανοποιεί τους άνδρες.
ΜΑΝΟΣ ΝΟΜΙΚΟΣ
Ρούμπεν Έστλουντ: «Έμαθα σινεμά γυρίζοντας ταινίες για το αλπικό σκι!»

Οθόνες / Ρούμπεν Έστλουντ: «Έμαθα σινεμά γυρίζοντας ταινίες για το αλπικό σκι!»

Ο βραβευμένος με Χρυσό Φοίνικα Σουηδός σκηνοθέτης μίλησε στη LiFO από τη Χιλιαδού της Εύβοιας, εκεί όπου πέρασε με το συνεργείο και τους ηθοποιούς του το περασμένο καλοκαίρι γυρίζοντας το «Τρίγωνο της θλίψης», επίσημη συμμετοχή στο διαγωνιστικό πρόγραμμα του 75ου Φεστιβάλ Καννών.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Crimes of the Future

Ανταπόκριση από τις Κάννες / «Crimes of the Future» του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ: Στο μέλλον η εγχείρηση είναι το νέο σεξ

Η νέα ταινία του Καναδού πρύτανη της σωματικής φρίκης ανθολογεί τους εικαστικούς του άξονες, επισκέπτεται και ανακεφαλαιώνει τις αγαπημένες του θεματικές.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Αυτό το υπεροπτικό μειδίαμα που απευθύνει ο μη οπαδός στον «αφελή» υποστηρικτή μιας ομάδας

Daily / Αυτό το υπεροπτικό μειδίαμα που απευθύνει ο μη οπαδός στον «αφελή» υποστηρικτή μιας ομάδας

Στα 101 του αποχαιρέτησε για πάντα ο Αμερικανός ποιητής της «αθλητικογραφίας» Ρότζερ Έιντζελ, που τα κείμενά του στο «New Yorker» λειτουργούσαν ως η ιδανική έκφραση της φωνής του μέσου οπαδού, αν βέβαια αυτός ο οπαδός μπορούσε να γράφει σαν άγγελος.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
«Το λένε αμερικάνικο όνειρο επειδή μόνο κοιμισμένος μπορείς να το πιστέψεις»: Η μπαλάντα του Τζορτζ Κάρλιν

Daily / «Το λένε αμερικάνικο όνειρο επειδή μόνο κοιμισμένος μπορείς να το πιστέψεις»: Η μπαλάντα του Τζορτζ Κάρλιν

Ένα νέο ντοκιμαντέρ του HBO με τίτλο «George Carlin’s American Dream» ξεδιπλώνει την περιπετειώδη ζωή και την γεμάτη μεταμορφώσεις καριέρα του πιο σημαντικού ίσως Αμερικανού κωμικού όλων των εποχών.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
ΕΠΕΞ LUX ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΟΙΝΟΥ 2022

EU Arts & Culture / Βραβείο Κοινού LUX 2022: Ψηφίστε μία από τις τρεις εξαιρετικές υποψήφιες ταινίες

«Flee», «Μεγάλη Απόδραση», «Κβο Βάντις, Άιντα;»: Βαθμολογήστε τις ταινίες που έχετε παρακολουθήσει και κερδίστε την ευκαιρία να βρεθείτε στην απονομή του βραβείου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Στρασβούργο.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Top Gun: Maverick»: Η σπάνια περίπτωση ενός sequel σκάλες ανώτερου από το πρωτότυπο

Ανταπόκριση από τις Κάννες / «Top Gun: Maverick»: Η σπάνια περίπτωση ενός sequel σκάλες ανώτερου από το πρωτότυπο

Ανεξάρτητα από τις όποιες αντιρρήσεις και το γούστο του καθενός, ο Τομ Κρουζ είναι ο μόνος που μπορεί να σηκώσει στους ώμους του ένα είδος σινεμά που απειλείται πανταχόθεν, και να το απογειώσει.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
bruce willis

Daily / Μια συνάντηση με τον Μπρους Γουίλις πριν από χρόνια

Αυτή η ανάμνηση ανασύρθηκε τώρα πρόσφατα με την είδηση της οριστικής του αποχώρησης από το σινεμά λόγω της διάγνωσής του με αφασία, πάθηση που εμφανίζεται με διαφορετικές διαβαθμίσεις ανά ασθενή, αλλά η λέξη και μόνο προκαλεί τις πιο δυσοίωνες σκέψεις.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Το λυκόφως του χρόνου: Ο Ιάπωνας υπολοχαγός που έμαθε ότι ο πόλεμος τέλειωσε 30 χρόνια μετά

Shortcut / Το λυκόφως του χρόνου: Ο Ιάπωνας υπολοχαγός που έμαθε ότι ο πόλεμος τέλειωσε 30 χρόνια μετά

Μια πρόσφατη ταινία και η νουβέλα που έγραψε στην καραντίνα ο Βέρνερ Χέρτζογκ και κυκλοφορεί αυτές τις μέρες φέρνουν ξανά στο προσκήνιο την ιστορία του Χιρόο Ονόντα που έμεινε για τρεις δεκαετίες μόνος στη ζούγκλα πολεμώντας σκιές, χωρίς να ξέρει ότι ο πόλεμος είχε λήξει.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Clark: Ο χαρισματικός ψυχοπαθής νάρκισσος και το σύνδρομο της Στοκχόλμης

Daily / Clark: Ο χαρισματικός ψυχοπαθής νάρκισσος και το Σύνδρομο της Στοκχόλμης

Σαν δυνατό κοκτέιλ με παραισθησιογόνα συστατικά καταναλώνεται η μίνι σειρά που ξετυλίγει την τρελή κι απίστευτη διαδρομή του Κλαρκ Όλαφσον, του πιο διαβόητου ληστή – δραπέτη – σταρ που γνώρισε ποτέ η Σουηδία.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
KAPOUTZIDIS

Δημήτρης Πολιτάκης / Αδερφές και «παλικάρια»

Ο Καπουτζίδης τόλμησε να εκφράσει κάτι σημαντικό και το έκανε με τον πλέον ταιριαστό για την περίσταση τρόπο: υπό μορφή απόκρισης σε ένα επίμονο και κακόβουλο κλισέ, και με την ελαφρότητα που υπαγορεύει η πλατφόρμα που του δόθηκε.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ