ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ που τέθηκαν μετά την άνετη σχετικά εκλογική επικράτηση του Τραμπ και τη θριαμβευτική επιστροφή του στον Λευκό Οίκο είναι το κατά πόσον ωφέλησε –ή αν τελικά έβλαψε– τις πιθανότητες της Κάμαλα Χάρις η στήριξή της από μια μακρά λίστα διασημοτήτων, προερχόμενων κυρίως από τον χώρο της μαζικής ψυχαγωγίας (βασικά από το «Χόλιγουντ» και την ποπ μουσική).
Δύσκολο να πει κανείς αν κέρδισε ή έχασε ψήφους από τη θερμή συμπαράσταση προσωπικοτήτων όπως η Beyoncé ή ο Τζορτζ Κλούνι, σε κάθε περίπτωση όμως ακόμα κι αν συνέβη το πρώτο, οι παραπάνω ψήφοι που ενδεχομένως πήρε από ανθρώπους που περίμεναν να τους πουν οι αγαπημένοι τους αστέρες τι να ψηφίσουν δεν ήταν αρκετοί.
Άλλο ο βίος, άλλο η πολιτεία. Είναι σαν αυτό που έλεγε ο πατριάρχης του Succession στα κακομαθημένα παιδιά του: «Σας αγαπάω αλλά δεν είστε σοβαροί άνθρωποι»
Αποτελεί αυτό μια ένδειξη ότι ο κόσμος (στην Αμερική αλλά και παντού ίσως) έχει πάψει να συγκινείται από τη «σέκτα» της διασημότητας και αναζητά αλλού μέντορες και καθοδηγητές, ειδικά όσον αφορά στην άσκηση του εκλογικού του καθήκοντος; Ή μήπως πρόκειται απλά για άλλη μία από τις πολλές εικασίες που έχουν κατατεθεί, συχνά με μια δόση σπαραγμού τις τελευταίες μέρες, για να δικαιολογήσουν το αποτέλεσμα;
Θυμάμαι, πάντως, ότι ένα από τα στοιχεία που μου έχουν κάνει κατά καιρούς εντύπωση σε διάφορες χαλαρού τύπου επαφές και συνομιλίες με Αμερικανούς (ποικίλων αντιλήψεων και αποχρώσεων) ήταν ο περιφρονητικός τρόπος με τον οποίον εκφράζονταν για διάφορες επιφανείς διασημότητες από την πατρίδα τους. Σαν να έλεγαν πόσο τυχαίο (ή πόσο τυχερό) είναι να γίνει κανείς διάσημος και κατ’ επέκταση πλούσιος στον κόσμο της μαζικής ψυχαγωγίας.
Υπήρχε σαφώς μια δόση φθόνου σ’ αυτό αλλά η απαξίωση έμοιαζε γνήσια. Δεδομένης μιας τέτοιας νοοτροπίας –την οποία μια χαρά έχουν εκμεταλλευτεί οι Ρεπουμπλικάνοι κάνοντας λόγο για «φιλελεύθερους του Χόλιγουντ» και για «παρακμιακές ελίτ»–, είναι μάλλον απίθανο να υπάρχουν πολλοί ψηφοφόροι που θα κατευθύνουν την προτίμησή τους προς τη μεριά που τους υποδεικνύει μια διασημότητα, όσο προσφιλής κι αν τους είναι. Άλλο ο βίος, άλλο η πολιτεία. Είναι σαν αυτό που έλεγε ο πατριάρχης του Succession στα κακομαθημένα παιδιά του: «Σας αγαπάω αλλά δεν είστε σοβαροί άνθρωποι».
Ο διάσημος Άγγλος κωμικός Ρίκι Τζερβέις μού είναι μάλλον αντιπαθής, αλλά απεδείχθη εξαιρετικά καίριο ένα βίντεο που δημοσίευσε τον περασμένο Ιούνιο και επανήλθε ως viral meme λίγο πριν τις αμερικανικές εκλογές, στο οποίο έλεγε σαρκαστικά: «Ως διασημότητα, ξέρω τα πάντα για την επιστήμη και την πολιτική, συνεπώς πρέπει να με εμπιστευτείτε όταν σας λέω ποιον να ψηφίσετε. Αν δεν ψηφίσετε σωστά, θα λυπηθώ και θα θυμώσω και θα φύγω από τη χώρα και αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που θέλετε».
Εν τέλει όμως, όλα αυτά είναι «αμερικανιές». Στην Ελλάδα, οι διασημότητες συχνά δεν κάνουν τον κόπο καν να δηλώσουν επίσημα την στήριξή τους σε συγκεκριμένα πολιτικά κόμματα πριν από τις εκλογές. Απλά, βάζουν υποψηφιότητα οι ίδιοι και οι ίδιες και εκλέγουν απευθείας τους εαυτούς τους σε θέσεις βουλευτών και ευρωβουλευτών.
