Είμαστε όλοι σαν τη γιαγιά μου κάποτε μπροστά στην τηλεόραση

Είμαστε όλοι σαν τη γιαγιά μου κάποτε μπροστά στην τηλεόραση Facebook Twitter
Η Charlotte Moorman παίζει στο τηλεοπτικό τσέλο του Nam June Paik με γυαλιά τηλεόρασης, Γκαλερί Bonino, Νέα Υόρκη, 1971
0

ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ να παθαίνει σύγχυση και στιγμιαίο μπλακάουτ βλέποντας ηθοποιό που είχε συνδέσει απολύτως με κάποιο σίριαλ να εμφανίζεται παράλληλα σε άλλο ξαφνικά, με διαφορετικό όνομα και διαφορετικό ρόλο.

Συνέβαιναν και χειρότερα, τότε που η τηλεόραση λειτουργούσε ως οικογενειακή εστία, κυριολεκτικά σχεδόν. Η γιαγιά μιας συμμαθήτριάς μου στο δημοτικό είχε κοντέψει να μείνει στον τόπο βέβαιη ότι βλέπει φαντάσματα όταν είδε μια ηθοποιό αγαπημένης της σειράς, που ο χαρακτήρας της είχε βρει τραγικό τέλος, να εμφανίζεται σώα και αβλαβής μετά από καιρό σε κάποια άλλη τηλεοπτική μυθοπλασία.

Ακόμα πιο σοβαρά φαινόταν ίσως να παίρνει αυτά που έβλεπε και άκουγε στην τηλεόραση ο παππούς ενός άλλου φίλου, ώστε δεν του αρκούσε να απευθύνεται συνέχεια στο γυαλί, έξαλλος με όσα συνέβαιναν στην άψυχη συσκευή, αλλά καθόταν και έγραφε επιστολές διαμαρτυρίας προς την ΕΡΤ όχι μόνο για να καταγγείλει γενικώς τα αίσχη της τηλεόρασης αλλά ακόμα και για να διαμαρτυρηθεί για την πλοκή ή το ύφος συγκεκριμένων ελληνικών σίριαλ ή για την αμφίβολη ηθική υπόσταση κάποιων χαρακτήρων.

Τα τηλεοπτικά περιοδικά στα περίπτερα δεν αναφέρονται στα εξώφυλλά τους σε ηθοποιούς αλλά σε τηλεοπτικούς χαρακτήρες με τα μικρά τους ονόματα, μαζί με διάφορα «σπόιλερ» για την πλοκή των σειρών όπου εμφανίζονται.

Γελάγαμε τότε με την ευπιστία, την αφέλεια και τον ιδρυματισμό ηλικιωμένων ανθρώπων, τώρα όμως είναι σαν να είμαστε όλοι σ’ αυτήν τη θέση.

Τα τηλεοπτικά περιοδικά στα περίπτερα δεν αναφέρονται στα εξώφυλλά τους σε ηθοποιούς αλλά σε τηλεοπτικούς χαρακτήρες με τα μικρά τους ονόματα, μαζί με διάφορα «σπόιλερ» για την πλοκή των σειρών όπου εμφανίζονται. Ε, καλά, θα πει κανείς, αυτά απευθύνονται κυρίως στις αντίστοιχες «γιαγιάδες» του σήμερα.

Ακόμα όμως κι εμείς οι υπόλοιποι, που δηλώνουμε με χαρακτηριστική cringe έπαρση ότι δεν βλέπουμε ελληνική τηλεόραση, κάπως έτσι –με όρους αφοσίωσης και δεισιδαιμονίας– αντιμετωπίζουμε τους χαρακτήρες των αγαπημένων μας σειρών, σα να είναι πραγματικοί.

Το ίδιο κάνουν εξάλλου ακόμα και τα πιο έγκριτα μέσα. Εκείνη η παλιά τυπική επισήμανση που μοιάζει να έχει καταργηθεί ίσως είναι πιο αναγκαία από ποτέ: «Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα».

Όσο για το γραφικό, μοναχικό, «γεροστριμμένο» άτομο που μεμψιμοιρούσε, δυστροπούσε, εξοργιζόταν και προέβαινε σε πάσης φύσεως καταγγελίες, γράφοντας επιστολές διαμαρτυρίας ή τηλεφωνώντας εν εξάλλω στις ραδιοφωνικές «εκπομπές ακροατών» για να ακουστεί η φωνή του, για τους περισσότερους από μας είναι άλλη μια μέρα στο Facebook. Κι αν δεν το κάνουμε ίσως οι περισσότεροι τακτικά, σίγουρα το κάνει ένας μέσος κοινός παρονομαστής που ποστάρει και σχολιάζει σε καθημερινή βάση επί παντός επιστητού και αποτελεί τον ιδανικό χρήστη-πελάτη-στυλοβάτη αυτών των μέσων.

Τι λόγο ύπαρξης έχουν πια σ’ αυτήν τη ζωή οι παλαιοί εκκεντρικοί, δύστροποι και μονήρεις επιστολογράφοι των εφημερίδων που έπρεπε να ταχυδρομήσουν το γράμμα και να περιμένουν υπομονετικά να δημοσιευτεί η άποψή τους, από τη στιγμή που μπορείς πλέον να πάρεις άμεση ικανοποίηση πατώντας απλώς ένα πλήκτρο;

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

To νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.

Daily
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

bourdain argento

Daily / Τι να σκεφτούμε μετά τις νέες αποκαλύψεις για το τραγικό τέλος του Άντονι Μπουρντέν;

Τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατό του, το κοινό παραμένει ακόρεστο στη δίψα του να μάθει τι ακριβώς μεσολάβησε και ο άνθρωπος με την πιο ζηλευτή δουλειά στον κόσμο αποφάσισε να δώσει τέλος στη συναρπαστική ζωή του.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Φόβος και παράνοια στην Ευρώπη του μεταφασισμού

Δημήτρης Πολιτάκης / Φόβος και παράνοια στην Ευρώπη του μεταφασισμού

Το χειρότερο με τη φαινομενικά ακάθεκτη άνοδο της ακροδεξιάς είναι ότι κάθε φορά που αυτή η εξέλιξη πιστοποιείται τόσο θεαματικά και τόσο δυσοίωνα, όπως προχθές στην Ιταλία, σε βάζει σε μια διαδικασία ενοχικής περίσκεψης και άστοχης ενδοσκόπησης.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Athena: Πυροτεχνική λιτανεία εξέγερσης και καταστολής

Daily / «Athena» στο Netflix: Πυροτεχνική λιτανεία εξέγερσης και καταστολής

Η νέα ταινία του Ρομέν Γαβρά με φόντο την πυριτιδαποθήκη των παρισινών προαστίων έκανε πρεμιέρα στο Netflix, τον δημιουργό της όμως φαίνεται να τον ενδιαφέρει η αισθητική της κλιμακούμενης σύγκρουσης μάλλον παρά οποιοδήποτε πολιτικό μανιφέστο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Νέιθαν Φίλντερ

Daily / «The Rehearsal»: Η πιο κουλή τηλεοπτική σειρά της χρονιάς ίσως είναι και η πιο ιδιοφυής

Ψεύτικο ή αληθινό; Κωμωδία ή δράμα; Παραβολή ή φάρσα; Πειραγμένο ριάλιτι ή εξεζητημένο κοινωνικό πείραμα με χορηγό το HBO; ‘Ένα ιδεοψυχαναγκαστικό όργιο; Το meta στα όρια του; Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν έχεις ξαναδεί τέτοια τηλεόραση.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Οι άνδρες προτιμούν την Μάρθα Καραγιάννη

Daily / Οι άνδρες προτιμούν τη Μάρθα Καραγιάννη

Είναι κάτι στιγμές στις ταινίες της που μοιάζει σα να βρίσκεται εκεί για να χλευάζει τα μονότονα κλισέ των ανδρών, υπενθυμίζοντάς τους ότι αν πράγματι ισχύει το δόγμα «οι κύριοι προτιμούν τις ξανθές», τότε κακό του κεφαλιού τους.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Τζον Μάκενρο

Daily / Τζον Μάκενρο υπεράνω (και εναντίον) όλων

Το νέο ντοκιμαντέρ «McEnroe» είναι μια στιλάτη και διεισδυτική προσωπογραφία του πιο εκρηκτικού σταρ του τένις όλων των εποχών, που στα 63 του μοιάζει να βρίσκεται σε διάθεση αναστοχασμού, παραμένοντας συγχρόνως εκείνο «το κωλόπαιδο από τη Νέα Υόρκη» που όλοι αγαπήσαμε κάποτε.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Δικαίωμα στον θάνατο

Δημήτρης Πολιτάκης / Δικαίωμα στον θάνατο

Η «υποβοηθούμενη αυτοκτονία» του 91χρονου Ζαν Λικ Γκοντάρ έφερε στο προσκήνιο για άλλη μια φορά τα τελευταία χρόνια μια κρίσιμη συζήτηση που συχνά παγιδεύεται σε ποικίλης μορφής ηθικά και υπαρξιακά αδιέξοδα.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Πίστη, ελπίδα, μακελειό: Το Κατά Nick Cave Ευαγγέλιο και οι μηχανισμοί του πένθους

Daily / Πίστη, ελπίδα, μακελειό: Το Κατά Nick Cave Ευαγγέλιο και οι μηχανισμοί του πένθους

«Το να ανάψεις ένα κερί στην εκκλησία είναι μια έμπρακτη δήλωση προσμονής και λαχτάρας» λέει ο Cave σ’ ένα νέο βιβλίο που καταγράφει, μεταξύ άλλων, τους τρόπους με τους οποίους επιχείρησε να διαχειριστεί το πιο βαρύ πένθος.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
figo

Daily / Ξύνοντας παλιές πληγές μετά από 22 χρόνια: Το ντοκιμαντέρ του Netflix για την «Υπόθεση Φίγκο»

Για τους οπαδούς της Μπαρτσελόνα ήταν ασύλληπτη η ιδέα ότι ο Λούις Φίγκο θα μπορούσε κάποτε να τους εγκαταλείψει, και μάλιστα για τον απόλυτο εχθρό, τη Ρεάλ Μαδρίτης. Κι όμως συνέβη, και μάλιστα υπό τις πιο αμφιλεγόμενες και σκιώδεις συνθήκες.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Τότε που η Έλεν Μίρεν παραλίγο να μας κάνει φιλομοναρχικούς 

Daily / Τότε που η Έλεν Μίρεν παραλίγο να μας κάνει φιλομοναρχικούς

Η Ελισάβετ ήταν προϊόν της Ιστορίας και σύμβολο μιας κληρονομικής (αιμομικτικής σχεδόν) τελετουργίας που συγκινεί ακόμα τα πλήθη, παρά τη νοσηρή, κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που αναδύει η βασιλική οικογένεια της Βρετανίας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Mo: Γέλιο, συγκίνηση και η εμπειρία του να είσαι Άραβας στην Αμερική

Daily / «Mo»: Γέλιο, συγκίνηση και η εμπειρία τού να είσαι Άραβας στην Αμερική

Αυτοβιογραφικό σε σημαντικό βαθμό, το δημιούργημα του 41χρονου κωμικού Μο Αμέρ αφηγείται με χιούμορ αλλά και με πάθος τους μπελάδες, τους καημούς και τα βάσανα ενός Παλαιστίνιου στη σύγχρονη Αμερική, και μάλιστα στο Χιούστον του Τέξας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ήταν αυτό το τελευταίο καλοκαίρι των διακοπών όπως τις ξέραμε;  

Daily / Ήταν αυτό το τελευταίο καλοκαίρι των διακοπών όπως τις ξέραμε;

Κόκκινο χτύπησε φέτος η γκρίνια και η διαμαρτυρία και η αγανάκτηση με το gentrification της εμπειρίας των διακοπών, η οποία έχει αποκτήσει ξεκάθαρα πλέον τα πιο αντιπαθή μητροπολιτικά χαρακτηριστικά, ακόμα και στα μικρά νησιά, ή μάλλον ειδικά σ’ αυτά.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ο Γκορμπατσώφ μάς πρόσφερε κάποτε μια πολύτιμη υπαρξιακή ανακούφιση

Daily / Ο Γκορμπατσώφ μάς πρόσφερε κάποτε μια πολύτιμη υπαρξιακή ανακούφιση

Πριν από τέσσερις δεκαετίες ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ ήταν θεός. Και ήταν παντού. Και οι πάντες ανά τον πλανήτη τον αποθέωναν – εκτός από πολλούς συμπατριώτες του, ίσως και τους περισσότερους.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ