ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ να παθαίνει σύγχυση και στιγμιαίο μπλακάουτ βλέποντας ηθοποιό που είχε συνδέσει απολύτως με κάποιο σίριαλ να εμφανίζεται παράλληλα σε άλλο ξαφνικά, με διαφορετικό όνομα και διαφορετικό ρόλο.
Συνέβαιναν και χειρότερα, τότε που η τηλεόραση λειτουργούσε ως οικογενειακή εστία, κυριολεκτικά σχεδόν. Η γιαγιά μιας συμμαθήτριάς μου στο δημοτικό είχε κοντέψει να μείνει στον τόπο βέβαιη ότι βλέπει φαντάσματα όταν είδε μια ηθοποιό αγαπημένης της σειράς, που ο χαρακτήρας της είχε βρει τραγικό τέλος, να εμφανίζεται σώα και αβλαβής μετά από καιρό σε κάποια άλλη τηλεοπτική μυθοπλασία.
Ακόμα πιο σοβαρά φαινόταν ίσως να παίρνει αυτά που έβλεπε και άκουγε στην τηλεόραση ο παππούς ενός άλλου φίλου, ώστε δεν του αρκούσε να απευθύνεται συνέχεια στο γυαλί, έξαλλος με όσα συνέβαιναν στην άψυχη συσκευή, αλλά καθόταν και έγραφε επιστολές διαμαρτυρίας προς την ΕΡΤ όχι μόνο για να καταγγείλει γενικώς τα αίσχη της τηλεόρασης αλλά ακόμα και για να διαμαρτυρηθεί για την πλοκή ή το ύφος συγκεκριμένων ελληνικών σίριαλ ή για την αμφίβολη ηθική υπόσταση κάποιων χαρακτήρων.
Τα τηλεοπτικά περιοδικά στα περίπτερα δεν αναφέρονται στα εξώφυλλά τους σε ηθοποιούς αλλά σε τηλεοπτικούς χαρακτήρες με τα μικρά τους ονόματα, μαζί με διάφορα «σπόιλερ» για την πλοκή των σειρών όπου εμφανίζονται.
Γελάγαμε τότε με την ευπιστία, την αφέλεια και τον ιδρυματισμό ηλικιωμένων ανθρώπων, τώρα όμως είναι σαν να είμαστε όλοι σ’ αυτήν τη θέση.
Τα τηλεοπτικά περιοδικά στα περίπτερα δεν αναφέρονται στα εξώφυλλά τους σε ηθοποιούς αλλά σε τηλεοπτικούς χαρακτήρες με τα μικρά τους ονόματα, μαζί με διάφορα «σπόιλερ» για την πλοκή των σειρών όπου εμφανίζονται. Ε, καλά, θα πει κανείς, αυτά απευθύνονται κυρίως στις αντίστοιχες «γιαγιάδες» του σήμερα.
Ακόμα όμως κι εμείς οι υπόλοιποι, που δηλώνουμε με χαρακτηριστική cringe έπαρση ότι δεν βλέπουμε ελληνική τηλεόραση, κάπως έτσι –με όρους αφοσίωσης και δεισιδαιμονίας– αντιμετωπίζουμε τους χαρακτήρες των αγαπημένων μας σειρών, σα να είναι πραγματικοί.
Το ίδιο κάνουν εξάλλου ακόμα και τα πιο έγκριτα μέσα. Εκείνη η παλιά τυπική επισήμανση που μοιάζει να έχει καταργηθεί ίσως είναι πιο αναγκαία από ποτέ: «Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα».
Όσο για το γραφικό, μοναχικό, «γεροστριμμένο» άτομο που μεμψιμοιρούσε, δυστροπούσε, εξοργιζόταν και προέβαινε σε πάσης φύσεως καταγγελίες, γράφοντας επιστολές διαμαρτυρίας ή τηλεφωνώντας εν εξάλλω στις ραδιοφωνικές «εκπομπές ακροατών» για να ακουστεί η φωνή του, για τους περισσότερους από μας είναι άλλη μια μέρα στο Facebook. Κι αν δεν το κάνουμε ίσως οι περισσότεροι τακτικά, σίγουρα το κάνει ένας μέσος κοινός παρονομαστής που ποστάρει και σχολιάζει σε καθημερινή βάση επί παντός επιστητού και αποτελεί τον ιδανικό χρήστη-πελάτη-στυλοβάτη αυτών των μέσων.
Τι λόγο ύπαρξης έχουν πια σ’ αυτήν τη ζωή οι παλαιοί εκκεντρικοί, δύστροποι και μονήρεις επιστολογράφοι των εφημερίδων που έπρεπε να ταχυδρομήσουν το γράμμα και να περιμένουν υπομονετικά να δημοσιευτεί η άποψή τους, από τη στιγμή που μπορείς πλέον να πάρεις άμεση ικανοποίηση πατώντας απλώς ένα πλήκτρο;
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
