Το «Aftersun» στέκεται «στο ακίνητο σημείο του κόσμου που γυρίζει»

Το Aftersun στέκεται «στο ακίνητο σημείο του κόσμου που γυρίζει» Facebook Twitter
Στο κείμενό της, η Γουέλς αναφέρεται και στον βαθμό στον οποίο η ταινία της είναι προσωπική ή αυτοβιογραφική, προσκομίζοντας και φωτογραφία της ίδιας και του μπαμπά της στην ηλικία των δύο κεντρικών χαρακτήρων του «Aftersun».
0

ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ αισιόδοξα μηνύματα του τελευταίου καιρού –για το σινεμά, για την αίθουσα, για τις ευαισθησίες του κοινού– είναι η επιτυχία της ταινίας Aftersun που βγήκε στους κινηματογράφους λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα και συνεχίζει ακάθεκτη την πορεία της, ενισχυμένη και από την υποψηφιότητα του ενός εκ των δύο πρωταγωνιστών της, του Πολ Μεσκάλ, για Όσκαρ πρώτου ανδρικού ρόλου.

Δεν ήταν αυτό όμως το καθοριστικό στοιχείο για την επιτυχία αυτής της μικρής ανεξάρτητης ταινίας με το μεγάλο συναισθηματικό εκτόπισμα που ήταν σα να ήρθε από το πουθενά (ή από μια μακρινή ανάμνηση), ούτε και τα βραβεία και οι διθυραμβικές κριτικές που έχει αποσπάσει. Ήταν μια διαρκής μετάδοση ενθουσιασμού και συγκίνησης από στόμα σε στόμα. Μια συνωμοσία του καλού.  

Η εκπληκτική πορεία της ταινίας ανά την κινηματογραφική υφήλιο έφερε ξανά στην επικαιρότητα αυτές τις μέρες ένα κείμενο που είχε γράψει η σκηνοθέτριά της, Σάρλοτ Γουέλς από τον περασμένο Οκτώβριο, όταν το ταξίδι του «Aftersun» στις καρδιές του παγκόσμιου κοινού μόλις ξεκινούσε, και είχε δημοσιευτεί στο site της εταιρείας παραγωγής και διανομής A24. Ένα κείμενο που εκ των υστέρων μοιάζει εξαιρετικά χρήσιμο σε όσους είδαν και αγάπησαν την ταινία. 

«Οι περισσότερες ταινίες είναι προσωπικές, αυτή εδώ όμως ακόμα περισσότερο… Πρόκειται σαφώς για μυθοπλασία, μέσα της όμως βρίσκεται μια αλήθεια που είναι δική μου, μια αγάπη που είναι δική μου».

«Η μνήμη είναι ολισθηρό πράγμα – οι λεπτομέρειες θολές, ασταθείς», έγραφε. «Όσο περισσότερο πασχίζεις να δεις, τόσο λιγότερο βλέπεις. Η ανάμνηση μιας ανάμνησης που διαβρώνεται μόνη της αδιάκοπα. Έπιασα τον εαυτό μου να ισχυρίζεται πρόσφατα ότι το συναίσθημα είναι πιο ανθεκτικό στον χρόνο, δεν είμαι βέβαιη όμως. Όταν ανακαλούμε ένα σημείο στον χρόνο, το πλαισιώνουμε με ένα καινούριο συναίσθημα – το συναίσθημα του τι σημαίνει εκείνη η στιγμή για μας τώρα. Στα τουρκικά, μια γλώσσα πλούσια σε λεξιλόγιο που δεν αποδίδεται εύκολα στα αγγλικά, υπάρχει η λέξη hasret που σημαίνει έναν συνδυασμό λαχτάρας, αγάπης και απώλειας. Μου φαίνεται πολύ ταιριαστή σ’ αυτό το πλαίσιο και σ’ αυτήν την ταινία».   

«Το Aftersun περιστρέφεται γύρω από έναν 30χρονο πατέρα και την 11χρονη κόρη του στις διακοπές που έκαναν μαζί στην Τουρκία στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Την ταινία αφηγείται –διακριτικά– το κορίτσι, είκοσι χρόνια μετά περίπου, ενώ βρίσκεται πλέον στην ηλικία που ήταν τότε ο πατέρας της. Μια ανάμνηση οικειότητας από ένα σημείο απόστασης. Hasret. Συσσωρεύεται σε ένα συναίσθημα το οποίο μπορώ να εκφράσω μέσω της γλώσσας του κινηματογράφου ("ch-inema") και όχι με λόγια ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο». 

Στο κείμενό της, η Γουέλς αναφέρεται και στον «ελέφαντα στον δωμάτιο», δηλαδή τον βαθμό στον οποίο η ταινία της είναι προσωπική ή αυτοβιογραφική, προσκομίζοντας και φωτογραφία της ίδιας και του μπαμπά της στην ηλικία των δύο κεντρικών χαρακτήρων του Aftersun:

«Οι περισσότερες ταινίες είναι προσωπικές, αυτή εδώ όμως ακόμα περισσότερο… Πρόκειται σαφώς για μυθοπλασία, μέσα της όμως βρίσκεται μια αλήθεια που είναι δική μου, μια αγάπη που είναι δική μου. Η ταινία περιλαμβάνει φωτογραφίες και βίντεο, συνεπώς μου φαίνεται ταιριαστό να καταθέσω κι εγώ μία εδώ. Μια φωτογραφία του μπαμπά μου και μια δική μου. Είμαστε στην Τουρκία. Είμαι 10 ή 11, όσο η Σόφι στην ταινία. Ο Μπαμπάς μου είναι 31, 32, λίγο νεότερος απ’ όσο είμαι εγώ τώρα».   

Και ως υστερόγραφο, χρησιμοποιεί ένα απόσπασμα από το Burnt Norton, το πρώτο από τα Τέσσερα Κουαρτέτα του Τ.Σ. Έλιοτ, ένα κομμάτι που μιλάει για «το ακίνητο σημείο του κόσμου που γυρίζει» και θα μπορούσε να είναι το κλειδί κατανόησης της ταινίας, αν κανείς χρειάζεται σώνει και καλά κάτι τέτοιο… 

Στο ακίνητο σημείο του κόσμου που γυρίζει. Ούτε σάρκα ούτε χωρίς σάρκα. 
Ούτε από, ούτε προς· στο ακίνητο σημείο, εκεί είναι ο χορός, 
Αλλά ούτε στάση ούτε κίνηση. Και μην το αποκαλέσεις σταθερότητα,
Εκεί που συγκεντρώνονται το παρελθόν και το μέλλον. Ούτε κίνηση από, ούτε προς,
Ούτε άνοδος, ούτε πτώση. Χωρίς το σημείο, το ακίνητο σημείο,
Ο χορός δεν θα υπήρχε, και μόνο ο χορός υπάρχει. 

Daily
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η Άλις Μανρό και το υστερόγραφο μιας σχέσης

Απώλειες / Η Άλις Μανρό και το υστερόγραφο μιας σχέσης

Η απώλεια της σπουδαίας Καναδής διηγηματογράφου έφερε στη μυαλό μια αριστουργηματική ταινία που είχε βασιστεί σε διήγημά της, με θέμα το λυκόφως της άνοιας και πρωταγωνίστρια την Τζούλι Κρίστι.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Και οι Bon Jovi έχουν ψυχή

Daily / Και οι Bon Jovi έχουν ψυχή

Πέρα από το νοσταλγικό χρονικό της μετεωρικής ανόδου του συγκροτήματος στα ασυνάρτητα ‘80s, το ντοκιμαντέρ «Thank You, Goodnight: The Bon Jovi Story» εστιάζει δραματικά στον αγώνα του Τζον Μπον Τζόβι να διατηρήσει κάτι από τη νεανική φωνή του.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Conan O’Brien Must Go: Ταξίδι στην άκρη του γέλιου

Daily / Conan O’Brien Must Go: Ταξίδι στην άκρη του γέλιου

Η σειρά των σπαρταριστών περιηγήσεων ανά τον πλανήτη του διάσημου κωμικού, νυν podcaster και πρώην βασιλιά των νυχτερινών talk show, ξεφεύγει με ξεκαρδιστικό τρόπο από τα αβάσταχτα κλισέ των ταξιδιωτικών ντοκιμαντέρ.  
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
The Sympathizer: Όλοι οι πόλεμοι διεξάγονται δύο φορές, μία στο πεδίο της μάχης και μία  στη μνήμη

Daily / The Sympathizer: Όλοι οι πόλεμοι διεξάγονται δύο φορές, μία στο πεδίο της μάχης και μία στη μνήμη

Σατιρικό δράμα και περιπέτεια κατασκοπίας συγχρόνως, η νέα φιλόδοξη σειρά του HBO διαθέτει, ανάμεσα στα άλλα σημαντικά της ατού, τον Παρκ Τσαν-γουκ στη σκηνοθεσία και τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ σε τέσσερις διαφορετικούς ρόλους.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Η Παλαιστίνη, η Αμερική και όλοι εμείς: Το κατά Ράμι Γιούσεφ ευαγγέλιο

Daily / Η Παλαιστίνη, η Αμερική και όλοι εμείς: Το κατά Ράμι Γιούσεφ ευαγγέλιο

Ο νεαρός, πολυσχιδής και εξαιρετικά ταλαντούχος ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης που πολλοί πρωτογνώρισαν στο Poor Things, λέει τα πράγματα με το όνομα τους στο “More Feelings”, το δεύτερο stand up comedy special που γύρισε για λογαριασμό του ΗΒΟ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Baby Reindeer: Ποτέ η φράση “sent from my iPhone” δεν έμοιαζε πιο τρομακτική

Daily / Baby Reindeer: Ποτέ η φράση «sent from my iPhone» δεν έμοιαζε πιο τρομακτική

Ισορροπώντας ανάμεσα στο θρίλερ, το κοινωνικό δράμα και τη μαύρη κωμωδία, η αυτοβιογραφική σειρά του Netflix αφηγείται με συνταρακτικό τρόπο μια αληθινή ιστορία κακοποίησης, μαζοχισμού και τραύματος.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Παθός αλλά μη μαθός: Αυλαία χθες για το Curb Your Enthusiasm μετά από 25 χρόνια γέλιου 

Daily / Παθός αλλά μη μαθός: Αυλαία χθες για το Curb Your Enthusiasm μετά από 25 χρόνια γέλιου 

Το κωμικό δημιούργημα του Λάρι Ντέιβιντ μας συντρόφεψε εδώ κι ένα τέταρτο του αιώνα, εκδηλώνοντας ό,τι πιο ανάρμοστο μπορεί να φανταστεί κανείς, με σπαρταριστά –και απελευθερωτικά για εμάς τους θεατές– αποτελέσματα.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ripley: Εγκληματική ιεροτελεστία σε ασπρόμαυρο φόντο

Daily / Ripley: Εγκληματική ιεροτελεστία σε ασπρόμαυρο φόντο

Το διάσημο μυθιστόρημα της Πατρίτσια Χάισμιθ «Ο ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϊ» απλώνεται αργά και υποβλητικά στην πιο κινηματογραφικά φιλόδοξη ίσως τηλεοπτική σειρά που έχει παρουσιάσει ποτέ το Netflix.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ