Η Σοφία Φιλιππίδου αφηγείται τη ζωή της

Η Σοφία Φιλιππίδου αφηγείται τη ζωή της Facebook Twitter
4

 

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασα και έπαιξα για πρώτη φορά θέατρο εκεί. Το ότι έφυγα ήταν μια έκρηξη ελευθερίας. Από τότε που άρχισα όλοι μου έλεγαν ότι πρέπει να κατέβω στην Αθήνα.

 

Δίδασκα γερμανικά. Τότε έπεσε και μια μονιμοποίηση στα ΤΕΙ που με τρόμαξε. Δεν πήγα ποτέ να διδάξω ξανά. Ήταν μια καλή αφορμή για ν' αποφασίσω ότι δεν θέλω να γίνω δημόσιος υπάλληλος. Υπέκυψα σε μια πρόσκληση ενός φίλου και ήρθα στην Αθήνα. Υποτίθεται για μια παράσταση, αλλά δεν γύρισα πίσω.

 

Δεν καταλάβαινα ότι πρέπει να κάνω θέατρο. Ήξερα μόνο ότι πρέπει να παίζω για να επιβιώνω. Μέσα στο πλαίσιο του να δω τι θέλω να γίνω μου προέκυψε το θέατρο.

 

Τελικά πέρασαν 25 χρόνια και νομίζω πως αυτή η αντανακλαστική κίνηση ήταν σωστή. Ήταν απαραίτητο για την επιβίωσή μου. Εκτός από αυτό, το είχα και μεγάλη ανάγκη μέσα μου. Να γίνει αυτή η κίνηση. Αυτή η απόδραση. Όλα φυλακή είναι βέβαια, αλλά ας πούμε πως έφυγα από ένα μικρό κελί και πήγα σε ένα μεγαλύτερο.

 

Η πρώτη μου μεγάλη επιτυχία ήταν η Βεγκέρα το 1985. Οι επιτυχίες τότε μετριόνταν με την τόλμη να ανεβάζεις ένα κλασικό έργο πειραματιζόμενος πάνω σε αυτό. Με την πρωτοτυπία της έκφρασης, της νεανικής μας άγνοιας, ορμής και αφέλειας. Η ενασχόλησή μας με το θέατρο γινόταν, κυρίως, με αυταπάρνηση. Αυτό θαύμαζαν σε εμάς οι θεατρόφιλοι. Αν καμιά φορά πετυχαίναμε και λίγο κοινό παραπάνω, αυτό θεωρούνταν και μεγάλη νίκη γιατί μπορεί να είχαμε και ένα πιάτο φαΐ και μια ταβέρνα και ένα κρασί. Δεν ξέρω αν τώρα όλη αυτή η εικόνα φαίνεται γραφική. Εκείνη την εποχή ήταν cult. Το να είσαι σε μια ομάδα, το να κάνεις θέατρο μέσα στη χούντα και να τολμάς να αρθρώνεις λόγο ή αργότερα να βάζεις χρώμα στο ασπρόμαυρο του θεάτρου και να προσθέτεις μουσικές και καινούργιους φθόγγους. Όλα αυτά ήταν για μας περισσότερο ροκ παρά γραφικά.

 

Με τη λέξη επιτυχία έχω ένα πρόβλημα. Δεν ξέρω πώς να την οριοθετήσω. Για τον πολύ κόσμο θεωρείται το χρήμα. Επιτυχημένος είναι ακόμα αυτός που μιλάει γι' αυτόν η τηλεόραση. Επειδή εγώ ζω διαφορετικά, δεν μπορώ να παραδεχτώ αυτό τον ορισμό. Είναι επικίνδυνος και με κλονίζει. Θεωρώ επιτυχημένους τους βασανισμένους ανθρώπους.

 

Αποσύρομαι κάθε τόσο. Μετά από μεγάλη έκθεση. Τα τελευταία δέκα χρόνια έκανα τρεις μεγάλες επιτυχίες και μετά ήθελα ν' απομακρυνθώ. Ανά διετία απομακρύνομαι για μια διετία. Από την έκθεση και τον πολύ τον κόσμο. Αναπτύσσει το κοινό μια ωμοφαγική τάση. Θέλει να πάρει όλες τις ουσίες από κάποιον που θαυμάζει. Με τρομάζει αυτό. Επίσης, μετά δεν ξέρω τι να την κάνω την επιτυχία. Δεν ξέρω να τη διαχειριστώ και δεν με ενδιαφέρει να το κάνω. Οπότε γυρίζω πίσω. Και η επιτυχία είναι ένα είδος φυλακής και ανελευθερίας. Στο σπίτι μου νιώθω λιγότερο φυλακισμένη. Ασχολούμαι διακριτικότερα με το θέατρο. Προστατεύω τον εαυτό μου από το ψεύτικο φως. Το φοβάμαι αυτό το φως.

 

Γυρνάω όταν με φωνάζουν πιο πολύ. Όταν δείχνουν πως με θέλουν επιμόνως. Πως με χρειάζονται και με αγαπούν. Πως τους είμαι απαραίτητη. Όταν το κάλεσμα έχει μέσα του κάτι το ερωτικό. Από την άλλη έχω ανάγκη να εκφραστώ και θέλω να ακούω ωραίες προτάσεις. Επειδή τα περιθωριακά και η ενασχόληση με το θέατρο μέσα από περιφερειακές ομάδες δεν φάνηκε τόσο καιρό να ενδιαφέρει κάποιον παρά μόνο εμένα και την ομάδα μου. Έχω ανάγκη λοιπόν πάλι να εκφραστώ πιο φωναχτά. Δεν είμαι σίγουρη αν πρέπει να γυρίσω πλάτη σε αυτό που μου συμβαίνει. Το νιώθω κάπως μοιραίο.

 

Έχω κατατρομάξει με την ιδέα να εγκλωβιστώ στο φιζίκ μου. Δεν είμαι μόνο αυτό. Εύχομαι να υπάρχει και ένα περιεχόμενο. Έχω δώσει πολύ μεγάλη σημασία στην ουσία. Γι' αυτό μπορεί να απομακρύνομαι κιόλας. Αλλά πρέπει να πω ότι αγαπώ και το φιζίκ μου. Δεν το αποποιούμαι. Έχω επενδύσει σε αυτό. Διατήρησα τα χαρακτηριστικά μου. Το γωνιώδες πρόσωπο, την ωραία μου αιγυπτιακή μύτη, το αξάν μου. Νομίζω ότι έχω εργαστεί πάνω σε όλο αυτό το πράγμα, για να αποκτήσει τη δύναμη μέσω της έκφρασης ν' ασκήσει μια γοητεία.

 

Είναι χάρισμα να διεκδικείς την παρουσία σου επί ίσοις όροις με τους άλλους. Είναι κάτι το αντιστασιακό να πεις ότι εγώ θα περάσω έτσι. Δεν είναι μόνο πείσμα, αλλά ότι δεν μπορείς να υποκύπτεις σε ένα βλακώδες lifestyle που προτείνει την ομοιομορφία. Είναι κουτό να απαρνηθείς τα λοξά σου πράγματα. Θεωρώ πως ό,τι καλύτερο υπάρχει στην τέχνη είναι αυτό που ξεφεύγει από αυτήν. Είναι εύκολο να σε πούνε τρελή Αλλά τώρα η τρέλα, επειδή είναι συνυφασμένη με τη φύση, έχει μια ιδιαίτερη γοητεία και εγώ το δέχομαι ως κομπλιμέντο.

 

Δεν δένομαι τόσο πολύ με το χώρο, αλλά με τους ανθρώπους. Μπορεί να μείνω οπουδήποτε, αρκεί να υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι με τους οποίους να μπορώ να κάνω κάτι. Στοιχειωδώς θέλω να αισθάνομαι μια ασφάλεια όταν κλείνω την πόρτα. Τη στιγμή που αφοσιώνομαι σε κάτι θέλω την ασφάλειά μου. Ανασφαλής νιώθω από τα γεγονότα, από το ότι δεν καταλαβαίνουμε, από το ότι είμαστε αμετανόητοι και δεν επικοινωνούμε μεταξύ μας.

 

Δεν απλώνομαι και παρά πολύ. Δεν πάω πιο μακριά από τα Εξάρχεια. Εδώ γύρω και περιφέρομαι. Τρώω το μεσημέρι στον Τσέλιγκα, τριγυρνάω στην Καλλιδρομίου, στην πλατεία Εξαρχείων. Συνδεόμαστε εδώ πέρα οι άνθρωποι γιατί όλοι έχουμε κάποιου είδους ανησυχία. Κατά τ' άλλα, είναι γειτονιά αφού διατηρεί ακόμα τα στοιχεία της με την έννοια του μπακάλη, του μανάβη, του φούρναρη, του ψαρά, του περιπτερά. Είμαι τύπος που βαριέμαι να προνοώ για το μήνα, επομένως βοηθάμε τη γειτονιά και αυτοί εμάς.

 

Μαθαίνω τα πάντα από τις εφημερίδες. Είμαι εφημεριδοφάγος. Πρέπει οπωσδήποτε να ενημερωθώ. Δεν μπορεί να νιώσει κανείς απομονωμένος όταν διαβάζει. Δεν έχει μεγάλη σχέση η ευτυχία με την κίνηση. Υπάρχουν άνθρωποι στα χωριά που απλά ασχολούνται με τα πρόβατά τους και είναι ευτυχείς.

 

Επειδή δεν ταξιδεύω έχω μεγάλη επαφή με τα όνειρα. Μου αρέσει να ονειρεύομαι όταν κοιμάμαι πολύ. Τώρα για τα άλλα τα όνειρα, με την έννοια των επιδιώξεων, τέτοια αδυνατώ να φτιάξω. Βαθιά βαθιά μέσα μου έχω μια καλή επαφή με τη διονυσιακή παράδοση και από την άλλη έχω μια καλή σχέση με την αναζήτηση της αλήθειας, με το φως, με τον Απόλλωνα. Αυτοί οι δύο θεοί θέλω να με εμπνέουνε. Εύχομαι οι κατά διαστήματα παρουσίες μου να στείλουν ένα καλό μήνυμα σε κάποιους ανθρώπους της τέχνης, έτσι ώστε να συναντηθούμε κάποια στιγμή.

 

Πριν από χρόνια έπαιζα σε μια γειτονιά, κάτω στα χώματα, μέσα σε ένα τοπίο χωρίς πράσινο, παρά μόνο το χρώμα της σκουριάς. Σε αυτό εβραϊκό σπίτι που γεννήθηκα, με τα ποντίκια, και ήμουν ένα χαρούμενο παιδί που έπαιζε με κάτι καρφάκια και με κάτι σπασμένα γυαλιά. Σήμερα αυτό το παιδί συνομιλεί και μιλάει μέσα από ένα περιοδικό σαν τη LifΟ κι αυτό με κάνει να πιστεύω πως, μεταξύ μας τώρα, είναι μάλλον ένα μικρό θαύμα αυτά τα λίγα που έχω κάνει.

Οι Αθηναίοι
4

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Αλεξάνδρα Λαδικού: «Δεν νοσταλγώ τίποτα. Πέρασα και ωραία και καλά»

Οι Αθηναίοι / Αλεξάνδρα Λαδικού: «Δεν νοσταλγώ τίποτα. Πέρασα και ωραία και καλά»

Ξεκίνησε από τα καλλιστεία, για μία ψήφο δεν στέφθηκε Μις Κόσμος, έπαιξε δίπλα στον Κουν, υπήρξε μούσα του Τάκη Κανελλόπουλου, αλλά κυρίως του Ανδρέα Βουτσινά. Στα 92 της ακόμα οδηγεί και παρακολουθεί θέατρο, ελπίζοντας πάντα να βρει καλά στοιχεία, ακόμα και σε κακές παραστάσεις.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Νίκος Ζιώγαλας

Μουσική / Νίκος Ζιώγαλας: «Δεν ξέρεις ποτέ πώς θα τα φέρει η ζωή, να είσαι ευγενικός, να παλεύεις για την καλοσύνη»

Aπό πολύ νωρίς, η μουσική τον χτύπησε στο δόξα πατρί, μπήκε σε αυτό το τριπ και δεν βγήκε ποτέ. «Σαν star του σινεμά», «Πάρε με απόψε πάρε με», «Βασιλική», «Βέροια, Θεσσαλονίκη, Αθήνα», «Πέρασε η μπόρα» και για πολλά ακόμα τραγούδια ευθύνεται ο τραγουδιστής και τραγουδοποιός που σήμερα αφηγείται τη ζωή του στη LifO
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
O Δημήτρης Γκιώνης, οι ένδοξες μέρες της «Ελευθεροτυπίας» και το σημερινό μιντιακό σούπερ μάρκετ

Οι Αθηναίοι / O Δημήτρης Γκιώνης, οι ένδοξες μέρες της «Ελευθεροτυπίας» και το σημερινό μιντιακό σούπερ μάρκετ

Ο 81χρονος δημοσιογράφος και συγγραφέας που για δεκαετίες διηύθηνε τις πολιτιστικές σελίδες της Ελευθεροτυπίας, αφηγείται τη συναρπαστική καριέρα του στη LiFO
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Ανδρέας Κούρκουλας: «Η μεγάλη απειλή είναι να γίνει η πόλη ένα μεγάλο ξενοδοχείο»

ADM 2025: The Urban Issue / Ανδρέας Κούρκουλας: «Η μεγάλη απειλή είναι να γίνει η πόλη ένα μεγάλο ξενοδοχείο»

Γεννήθηκε στο Χαλάνδρι, ζει στον Λυκαβηττό. Από την απόρριψη του κατεστημένου και την πίστη στη χωρική εμπειρία έως τις προκλήσεις της Αθήνας και το μέλλον των νέων δημιουργών, ο διακεκριμένος αρχιτέκτονας μιλά με πάθος για την ουσία, τις ευκαιρίες και τις πληγές της σύγχρονης πόλης.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

Οι Αθηναίοι / Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

«Τρεις Χάριτες», «Βίρα τις Άγκυρες», «Δις εξαμαρτείν», «Safe Sex», «Το Κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο», «Μπαμπάδες με ρούμι». Λίγοι μας έχουν κάνει να γελάσουμε τόσο τα τελευταία 30 χρόνια όσο ο Μιχάλης Ρέππας. Ο ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης που εξαιτίας του «το Τζέλα Δέλτα δεν είχε φουγάρα» αφηγείται τη ζωή του στη LifO.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Βασίλης Λαμπρινουδάκης: Ο αρχαιολόγος πίσω από το νέο μουσείο της Επιδαύρου

Οι Αθηναίοι / Βασίλης Λαμπρινουδάκης: Ο αρχαιολόγος πίσω από το νέο μουσείο της Επιδαύρου

Από τις ανασκαφές στην Επίδαυρο και τη Νάξο, ο ομότιμος καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας αφηγείται μια ζωή αφιερωμένη στην ανάδειξη της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Και όπως λέει, το πιο πολύτιμο εύρημα δεν ήταν αρχαιολογικό – ήταν η γυναίκα του.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Fotis Benardo: «Εξάγουμε πολιτισμό, αλλά στην Ελλάδα δεν μας το αναγνωρίζουν»

Μουσική / Fotis Benardo: «Κανένα ΑΙ δεν μπορεί να εκφράσει αυτά που νιώθω, ούτε αυτά που έχω περάσει»

Είναι ο ντράμερ των Nightfall. Έκανε τη μουσική όχημα για τα ταξιδέψει σε ολόκληρο τον κόσμο. Μοιράστηκε τη σκηνή με θρύλους της μουσικής όπως οι Black Sabbath, οι Iron Maiden οι Kiss και οι Motorhead. Πιστεύει πολύ στη νέα μουσική σκηνή της Ελλάδας και ότι ο άνθρωπος θέλει άνθρωπο και όχι ΑΙ. Είναι ο Αθηναίος της εβδομάδας.
M. HULOT
ΕΠΕΞ Ελένη Σαράντη

Γεύση / Ελένη Σαράντη: «Κυνήγησα πράγματα που τελικά δεν είχαν σημασία»

Μετά από μια δύσκολη στιγμή, κατάλαβε πως η μόνη επιβράβευση που μετρά δεν είναι τα αστέρια, αλλά το “φάγαμε καταπληκτικά”. Όταν την αποκαλούν σεφ, απαντά απλά: «Εγώ μαγειρεύω». Η υπερήφανη μαγείρισσα που προκαλεί ουρές στην οδό Σαλαμίνος, στον Κεραμεικό, είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Eddie Dark: «Γράφω μουσική επειδή έχω σιχαθεί τα πάντα»

Μουσική / Eddie Dark: «Γράφω μουσική επειδή έχω σιχαθεί τα πάντα»

Από μικρός ένιωθε αποσυνάγωγος. Πιστεύει ότι τα κόμικς είναι η μόνη μορφή τέχνης που είναι τελείως αφιλτράριστη και πιστεύει ότι η γενιά του θα μείνει στην ιστορία ως η γενιά που έχασε τα καλά πράγματα στο τσακ. Ο μουσικός Eddie Dark είναι ο Αθηναίος της εβδομάδας.
M. HULOT
Κώστας Σπαθαράκης, εκδότης.

Κώστας Σπαθαράκης / Κώστας Σπαθαράκης: «Δεν έχουμε αφηγήσεις για τις ερωτικές μας σχέσεις, για τα νιάτα μας»

Για τον άνθρωπο πίσω από τις εκδόσεις αντίποδες, το μεγαλύτερο όφελος ήταν ότι, ενώ του άρεσε να είναι χωμένος μέσα στα βιβλία – μια μοναχική και ίσως ναρκισσιστική συνήθεια –, στην πορεία έμαθε να τη μετατρέπει σε εργαλείο κοινωνικότητας και επαφής με τους γύρω του.
M. HULOT
Μαρία Κωνσταντάρου: «Ερωτεύτηκα αληθινά στα 58»

Οι Αθηναίοι / Μαρία Κωνσταντάρου: «Δεν παίζω πια γιατί δεν υπάρχουν ρόλοι για την ηλικία μου»

Μεγάλωσε χωρίς τη μάνα της, φώναζε «μαμά» μια θεία της, θυμάται ακόμα τις παιδικές της βόλτες στον βασιλικό κήπο. Όταν είπε πως θέλει να γίνει ηθοποιός, ο πατέρας της είπε «θα σε σφάξω». Η αγαπημένη ηθοποιός που έπαιξε σε μερικές από τις σημαντικότερες θεατρικές παραστάσεις αλλά και ταινίες της εποχής της είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Τζόυς Ευείδη

Οι Αθηναίοι / Τζόυς Ευείδη: «Φαίνομαι πολύ κουλ; Μπα, ρόλος είναι»

Αν της είχαν κάνει στο θέατρο όσες επαγγελματικές προτάσεις είχε ως σερβιτόρα, θα ήταν η Βουγιουκλάκη – όπως λέει. Κι αν και συχνά αυτολογοκρίνεται, δεν κρύβεται πίσω από τις λέξεις. Είναι μια αγαπητή κωμική ηθοποιός, που κάποτε ήθελε να παίξει δραματικούς ρόλους. Και είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
ΕΠΕΞ ΧΛΟΗ ΟΜΠΟΛΕΝΣΚΙ: Σκηνογράφος-ενδυματολόγος του θεάτρου και της όπερας

Οι Αθηναίοι / Χλόη Ομπολένσκι: «Τι είναι ένα θεατρικό έργο; Οι δυνατότητες που δίνει στους ηθοποιούς»

Ξεκίνησε την καριέρα της ως βοηθός της Λίλα ντε Νόμπιλι, υπήρξε φίλη του Γιάννη Τσαρούχη, συνεργάστηκε με τον Κάρολο Κουν και τον Λευτέρη Βογιατζή, δούλεψε με τον Φράνκο Τζεφιρέλι και, για περισσότερο από 20 χρόνια, με τον Πίτερ Μπρουκ. Η διεθνούς φήμης σκηνογράφος και ενδυματολόγος Χλόη Ομπολένσκι υπογράφει τα σκηνικά και τα κοστούμια στην «Τουραντότ» του Πουτσίνι και αφηγείται τη ζωή της στη LiFO.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Κατερίνα Βαγενά: «Δεν καταλαβαίνω γιατί φερόμαστε λες και το να μεγαλώνεις είναι αρρώστια»

Οι Αθηναίοι / «Δεν έκανα την Κιμωλία για τα λεφτά αλλά για να δείξω αυτό που είμαι»

Eίναι η ιδιοκτήτρια της Κιμωλίας, του art café που έγινε σημείο αναφοράς στην Πλάκα. Δηλώνει αυτοδίδακτη στα πάντα και πιστεύει στη δύναμη των ανθρώπων να ξαναγεννιούνται. Η Κατερίνα Βαγενά είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ ΛΙΑΚΑΚΟΥ
Κωνσταντίνος Τσουκαλάς: «Ακούμε συνεχώς για ανάπτυξη, χωρίς να διερευνάται τι είναι το "καλό"»

Οι Αθηναίοι / Κωνσταντίνος Τσουκαλάς: «Ακούμε συνεχώς για ανάπτυξη, χωρίς να διερευνάται τι είναι το "καλό"»

Η εκτέλεση του Μπελογιάννη τον έκανε αριστερό. Η αυτοκτονία του Νίκου Πουλαντζά, μπροστά στα μάτια του, τον καθόρισε. Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, ένας από τους σημαντικότερους διανοούμενους της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, αφηγείται το προσωπικό του ταξίδι και την πνευματική περιπέτεια μιας ολόκληρης εποχής, από τη διανόηση του Παρισιού μέχρι τους δρόμους της πολιτικής και τις αίθουσες των πανεπιστημίων.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Γκίκας Ξενάκης

Γκίκας Ξενάκης / «Έχω κάνει λάθη – δούλεψα πολύ με τον εαυτό μου για να τους σέβομαι όλους στην κουζίνα»

Μεγαλώνοντας στη Θήβα, αγάπησε το φρέσκο ψάρι, τα άγρια χόρτα και τις ταπεινές συνταγές. Αν και είχε αρχικά πολύ κακή εικόνα για τους μάγειρες, εξελίχθηκε σε σεφ για τον οποίο –όπως είπε ο Επίκουρος– μπορούσε να καταλάβει κανείς ένα πιάτο του με κλειστά τα μάτια. Ο «τιμονιέρης» της κουζίνας του Aleria, Γκίκας Ξενάκης, είναι ο Αθηναίος της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Γιώργος Βότσης: «Κάποτε δεν χρειαζόταν να δώσεις ορισμό για το τι εστί αναρχικός»

Οι Αθηναίοι / Γιώργος Βότσης: «Κάποτε δεν χρειαζόταν να δώσεις ορισμό για το τι εστί αναρχικός»

Για τις Αρχές ήταν «τρομοκράτης» και «αρχηγός» της 17Ν, ενώ για την Αριστερά «προβοκάτορας». Σήμερα δηλώνει αντιστασιακός εκ φύσεως και πιστεύει ότι η «Ελευθεροτυπία» της δικής του εποχής δεν μπορεί να ξαναβγεί. Ο θρυλικός δημοσιογράφος αφηγείται την πολυτάραχη ζωή του.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Εβελίνα Παπούλια: «Δεν μου χαρίστηκε τίποτα»

Oι Αθηναίοι / Εβελίνα Παπούλια: «Δεν μου χαρίστηκε τίποτα»

«Μην παίξεις ποτέ κωμωδία», της είχαν πει, αλλά τελικά το ευρύ κοινό τη λάτρεψε ως Μαρίνα Κουντουράτου. Όταν αποφάσισε να ερμηνεύσει τον ρόλο μιας τρανς γυναίκας, της είπαν «θα καταστραφείς». Ήταν πάντα τολμηρή και άφοβη. Και είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
«Η Ελλάδα που πρωτοείδα ήταν βουτηγμένη στη φτώχεια» ή «Γνώρισα/πρόλαβα μια Ελλάδα ανέγγιχτη και αναλλοίωτη». ή «Οι άνθρωποι στα νησιά δεν γνώριζαν καν τι σημαίνει τουρίστας»

Οι Αθηναίοι / «Τώρα η γλώσσα του Οδυσσέα είναι η γλώσσα μου. Και το Αιγαίο είναι η θάλασσά μου»

Γεννημένος στο Σικάγο, η αληθινή αλλαγή στη ζωή του ήρθε όταν ταξίδεψε για πρώτη φορά στα ελληνικά νησιά και την Αθήνα το 1954. Αποτύπωσε φωτογραφικά «τα χρόνια της ελπίδας σε μια Ελλάδα ανέγγιχτη και αναλλοίωτη». Σήμερα, εκφράζει την ανησυχία του για τα όμορφα τοπία της και τις γειτονιές, όπως η Πλάκα, που «είναι γεμάτες από καταστήματα με σουβενίρ». Ο φιλέλληνας φωτογράφος Ρόμπερτ Μακέιμπ είναι ο Αθηναίος της εβδομάδας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

σχόλια

4 σχόλια
Τεράστεια ηθοποιός - μεγάλη προσωπικότητα - φωτισμένος και γοητευτικός άνθρωπος... Την εκτιμώ πολύ. Μακάρι τέτοιοι άνθρωποι να αποτελούν πηγή έμπνευσης για τους νέους ανθρώπους που ευτυχώς απ' ότι ξέρω την αγαπούν πολύ και την παρακολουθούν μ' ένα μεγάλο χαμόγελο...
Πριν κάποια χρόνια,δούλευα call center σε έναν τηλεπικοινωνιακό πάροχο. Πελάτις ήταν και η Σοφία Φιλιππίδου. Είχε πάρει τηλέφωνο να τη βοηθήσουμε σε κάτι και περίμενε κανονικά στην αναμονή. (Το αναφέρω γιατί πολλοί "επώνυμοι" πελάτες δεν καταδέχονταν κάτι τέτοιο) Όταν το σήκωσα,είδα το όνομά της,άκουσα τη φωνή της και δεν ξέρω πως μου ήρθε, τη ρώτησα "Είστε η γνωστή Σοφία Φιλιππίδου;" Τότε απλώς γέλασε και μου είπε "εξαρτάται πως εννοείτε το γνωστή"! Επειδή ήταν αργά 12-1 το βράδυ,μου ζήτησε 1000 ευχαριστώ επειδή δεν γνώριζε πολλά από ίντερνετ και "με καθυστερούσε".Δεν είχα μιλήσει ποτέ σε πιο ευχάριστο και νορμάλ άνθρωπο. Πολύ ωραία η συνέντευξη-αφήγησή της. Χάρηκα πολύ που διάβασα για αυτην.