Γιάννης Ψυχοπαίδης: Ζούμε σε μια εγκαταλελειμμένη και διαλυμένη Αθήνα

Γιάννης Ψυχοπαίδης: Ζούμε σε μια εγκαταλελειμμένη και διαλυμένη Αθήνα Facebook Twitter
Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο από την υστεροφημία είναι η βιωμένη σχέση με τη ζωή. Όταν πετυχαίνεις να τη ζεις σε συνάρτηση με εκείνα τα χαρακτηριστικά που μεταδίδονται στους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα σου. Για μένα δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από την ίδια τη ζωή. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
0

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1945. Το πατρικό μας σπίτι βρισκόταν στον αριθμό 23 της οδού Υψηλάντου στο Κολωνάκι. Αυτή η μεγάλη κατοικία, που σήμερα πια έχει κατεδαφιστεί, ήταν ο παράδεισος της παιδικής περιπέτειας και των εξερευνήσεων, όλο σκοτεινές γωνιές, κρυφούς χώρους και μια μεγάλη, γυριστή, ξύλινη σκάλα που συνέδεε τους ορόφους. Ήταν μια σκάλα σε κάθε στροφή της οποίας παραμόνευαν περίεργοι ήχοι, ψίθυροι, αγωνίες και φόβοι των παιδικών μας φαντασιώσεων.


• Μεγάλωσα με γονείς μου αγαπούσαν πολύ την ποίηση και τη λογοτεχνία. Είχαν μια φυσική σχέση με τη λογιοσύνη και όλος αυτός ο πλούτος μεταδόθηκε και σ' εμάς, χωρίς ποτέ να μας επιβάλλεται ως υποχρέωση. Η μητέρα μου ήταν δασκάλα και ο πατέρας μου δικηγόρος. Έτσι, το σπίτι μας ήταν ένας χώρος ιδεών και το διάβασμα η αυτονόητη πραγματικότητα.


• Από τα πρώτα μου γυμνασιακά χρόνια είχα ξεκαθαρίσει τι θα κάνω στη ζωή μου και με τι θα ασχοληθώ. Ίσως ένα ανερμήνευτο ένστικτο είναι αυτό που σε οδηγεί στο «κάτι». Σπούδασα χαρακτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και στη συνέχεια ζωγραφική με υποτροφία του γερμανικού κράτους στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου. Όμως θεωρώ ότι το ταλέντο υπάρχει μόνο με τη σκληρή εργασία. Μπορεί κάποιος να κατέχει την πρωτογενή δύναμη που τον κατευθύνει στη μεγάλη εικόνα, αλλά προκειμένου να μετατραπεί αυτή σε συνείδηση, χρειάζεται ένα πλαίσιο, ένα περιβάλλον και μια καλλιέργεια.

Βαλλόμαστε πανταχόθεν από τις σειρήνες ενός ακραίου καταναλωτισμού, μιας πλαστής ευδαιμονίας που σήμερα έχει μετατραπεί σε κρίση αξιών. Και η κοινωνία μας δεν είναι θωρακισμένη. Λειτουργεί συναισθηματικά και της λείπει εντελώς ο ορθός λόγος. Άγεται και φέρεται με λανθασμένες αποφάσεις. Χάθηκαν οι κώδικες επικοινωνίας. 


• Στα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια ταξίδεψα πολύ στη Γερμανία. Αναμνήσεις από πολλά παιδικά καλοκαίρια αφορούν αυτήν τη χώρα. Έζησα εμπειρίες που με συνέδεσαν με έναν πολιτισμό και μια κουλτούρα που συνέβαλαν στη δημιουργία της ταυτότητάς μου. Μετέπειτα, από το 1977 έως το 1986, έζησα στο Βερολίνο, ενώ έως το 1992 ζούσα και εργαζόμουν στις Βρυξέλλες.


• Η οδός Υψηλάντου, στην προέκτασή της, συνέδεε το «πολιτισμένο» Κολωνάκι με τον μαγικό και παραμυθένιο κόσμο του πάρκου του Ευαγγελισμού, όπου ανάμεσα στα πράσινα παρτέρια και στα αγάλματα δέσποζε με την υπαίθρια μηχανή του ο Βασίλης, ο φωτογράφος. Ένας αγαπημένος φύλακας της μαυρόασπρης μνήμης, τριγυρισμένος από φωτογραφίες, αρνητικά και στημένες πόζες σε ζωγραφισμένα πανό ή σε λουλουδιασμένο φόντο για τα κρυφά ειδύλλια των αδειούχων φαντάρων με τις υπηρέτριες των γύρω σπιτιών.

Γιάννης Ψυχοπαίδης: Ζούμε σε μια εγκαταλελειμμένη και διαλυμένη Αθήνα Facebook Twitter
Από τα πρώτα μου γυμνασιακά χρόνια είχα ξεκαθαρίσει τι θα κάνω στη ζωή μου και με τι θα ασχοληθώ. Ίσως ένα ανερμήνευτο ένστικτο είναι αυτό που σε οδηγεί στο «κάτι». Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


• Τα μπαλκόνια του σπιτιού μας βλέπανε αντίκρυ στην Αγγλική Πρεσβεία και στους κήπους της. Τα καλοκαίρια παρακολουθούσαμε από ψηλά τις υπαίθριες δεξιώσεις, τις αφίξεις των επισήμων με τις τουαλέτες και τα φράκα ανάμεσα στους φοίνικες, σαν εικόνες από τις μυθικές σκηνές των πρώτων έγχρωμων ταινιών. Για χρόνια πιστεύαμε πως ο Άγγλος πρέσβης δεν ήταν άλλος από το πλουμιστό άνθρωπο με τη χρυσή στολή. Πολύ αργότερα μας αποκαλύφθηκε πως, παρ' όλο τον στόμφο του, ήταν ένας απλός οδηγός και ο πραγματικός πρέσβης το φαινομενικά ασήμαντο, γκρίζο ανθρωπάκι που τον συνόδευε. Ήταν μια αναντιστοιχία που είχε τη σημασία της για την κατοπινή συνειδητοποίηση του κόσμου. Και αυτό φάνηκε πιο πολύ στα σχολικά χρόνια, όταν είχα εμπλακεί από τρυφερή ηλικία σε σχέσεις ερωτικού ενδιαφέροντος με τη μικρή κόρη του οδηγού της πρεσβείας, που κατοικούσε κι εκείνη στην πτέρυγα του υπηρετικού προσωπικού.


• Η αποκάλυψη των πραγματικών ρόλων και της ταυτότητας των προσώπων μάς προσγείωσε δραματικά σε μια πραγματικότητα, όπου, μέσα από τη σκληρότητα της ερωτικής απαξίωσης, διδαχτήκαμε σχετικά νωρίς την περίπλοκη σχέση μεταξύ του είναι και του φαίνεσθαι, της φανερής και της συσκοτισμένης αλήθειας του κόσμου, της προφανούς και της συγκαλυμμένης κοινωνικής εξουσίας.


• Στην γωνιά του σπιτιού μας, Υψηλάντου και Λουκιανού, στο τετράγωνο της Αγγλικής Πρεσβείας ξύπνησε πρώτη φορά η πολιτική μας συνείδησης, όταν μέσα σε μια νύχτα το κάτω κομμάτι της οδού Λουκιανού άλλαξε ξαφνικά όνομα και μετονομάστηκε σε Καραολή - Δημητρίου. Πιο πάνω, δίπλα στο μικρό γαλατάδικο της Λυκόβρυσης, στην πάνω πλευρά της πλατείας Κολωνακίου, βρισκόταν η μυστηριώδης μορφή ενός ηλικιωμένου που καθόταν χειμώνα-καλοκαίρι πάνω σ' ένα μικρό ξύλινο κιβώτιο. Πουλούσε πολύτιμους θησαυρούς του παιδικού αναγνωστικού μας κόσμου, όπως μεταχειρισμένα τεύχη των «Μικρών Ηρώων». Ο μυθικός αυτός άνθρωπος μού έφερνε στον νου ένα έργο του Μαγκρίτ: Μια καθιστή αντρική φιγούρα με καπέλο, μέσα από την ανοιχτή μπέρτα της οποίας βλέπεις στη θέση του σώματος ένα κλουβί μ' ένα πουλί.


• Αναπολώ αυτήν τη φιγούρα για το αίνιγμα του περιεχομένου και το άυλο του σώματος. Ο εγκλωβισμένος, κρυμμένος κόσμος των επιθυμιών και των ονείρων. Ο υπαίθριος μύθος των παιδικών μας χρόνων. Τον άνθρωπο αυτό τον συνάντησα τυχαία καθώς περιδιάβαινε την περιοχή, δύο δρόμους παραπάνω, μετά από σαράντα χρόνια. Είχε γεράσει πολύ, του μίλησα, αλλά δεν με γνώρισε. Με τα πολλά άρχισε να θυμάται. Το μαγαζί του είχε εξελιχθεί σε ένα μικρό μπαούλο όλο κι όλο, με το κάθισμά του γεμάτο από έντυπα με ήρωες εθνικοπατριωτικών αξιών. Ήταν ρευστές εικόνες της πόλης, εικόνες μιας κοινωνίας σε ανασυγκρότηση αλλά και της σταθερής καθήλωσης του μετεμφυλιακού διχασμού.

Γιάννης Ψυχοπαίδης: Ζούμε σε μια εγκαταλελειμμένη και διαλυμένη Αθήνα Facebook Twitter
Έργο του Γιάννη Ψυχοπαίδη που εκτίθεται αυτή την περίοδο στη Γκαλερί Ζουμπουλάκη.
Γιάννης Ψυχοπαίδης: Ζούμε σε μια εγκαταλελειμμένη και διαλυμένη Αθήνα Facebook Twitter
Έργο του Γιάννη Ψυχοπαίδη που εκτίθεται αυτή την περίοδο στη Γκαλερί Ζουμπουλάκη.


• Ταυτόχρονα, στον νου μου έχω ακόμα νωπά τα ταξίδια της πρώτης παιδικής ηλικίας στην Αίγινα, τη δεκαετία του '50. Τότε μεγάλα καΐκια μετέφεραν εμπορεύματα, τουρίστες αλλά και τους τυχερούς που κέρδιζαν, φτάνοντας στο λιμάνι, τις αρμαθιές τα ψάρια στη λοταρία που γινόταν εν πλω. Και ανάμεσα στους ταξιδιώτες οι αλυσοδεμένοι πολιτικοί και ποινικοί κρατούμενοι στην πλώρη, συνοδεία αστυφυλάκων, με προορισμό τις φυλακές του νησιού. Και δίπλα μας οι συγγενείς τους να προσπαθούν να μας κλείσουν τα μάτια για να μη βλέπουμε τις σκληρές εικόνες, οι οποίες μας γεννούσαν αναπάντητα παιδικά ερωτήματα.


• Μια Ελλάδα με κρυμμένη κάτω απ' τη μασχάλη την απαγορευμένη εφημερίδα, με εξόριστες ιδέες και βασανισμένους ανθρώπους, άλλοτε εξαναγκασμένους άλλοτε πρόθυμους να χαθούν μέσα στη λήθη, βασική προϋπόθεση για τη μικροαστική ευδαιμονία, την αντιπαροχή και την αλόγιστη ανάπτυξη που θ' ακολουθούσε.


• Αργότερα, στα χρόνια της δεκαετίας του '60, προστέθηκε στις καθημερινές μας μεσημεριανές στάσεις στη γειτονιά και η υπόγεια ταβέρνα του Γρηγόρη, στην Ηροδότου. Εκεί, ανάμεσα σε καυσόξυλα, κάρβουνα και χύμα κρασί, ήταν το στέκι μιας μεθυσμένης παρέας, όπου χωρούσαν όλοι. Από τον μουγγό βοηθό του ταβερνιάρη, τον Βελισάριο, μέχρι τον διπλανό θυρωρό, άνθρωπο της Ασφάλειας, και από τον Θανάση Τσίγκο, που ζωγράφιζε τα «αλκοολικά» του λουλούδια μέχρι, τον Κώστα Βάρναλη. Κάθε μεσημέρι ο Βάρναλης έδινε τις σοβαρές συμβουλές του στον ποιητή-θυρωρό χωρίς ίχνος ειρωνείας, αλλά με τον οίστρο εκείνης της μεθυσμένης συναδελφοσύνης.


• Νομίζω ότι τη δεκαετία του '60 γεννήθηκαν οι φιλίες, οι ουτοπίες και οι ψευδαισθήσεις. Προκλήθηκαν μέσα μας τριγμοί για τα αυτονόητα, ακούστηκαν αιρετικές φωνές και παραμερίστηκαν οι κούφιες δοξασίες. Καλλιεργήθηκε η νεανική μας χειραφέτηση, δεμένη με το αίσθημα ενός πολύτιμου πληθυντικού αριθμού. Τα φοιτητικά χρόνια, η χαμένη και διαρκώς κερδισμένη άνοιξη, η μαχόμενη αμφιβολία και η σωματική σχέση με την Ιστορία.


• Κυπριακό, διαδηλώσεις για την παιδεία, Ιουλιανά, ανένδοτα βήματα στο βασίλειο της νεανικής μας ελευθερίας και των ψευδαισθήσεων. Και μέσα σε αυτή τη μαχητική κινητικότητα, όσα ζούσαμε το πρωί, τα ζωγραφίζαμε το βράδυ. Η ζωή και η τέχνη σε μια ενότητα σχεδόν αδιάσπαστη.

Γιάννης Ψυχοπαίδης: Ζούμε σε μια εγκαταλελειμμένη και διαλυμένη Αθήνα Facebook Twitter
Ανοιχτές, πλουραλιστικές κοινωνίες χωρίς φόβο είναι το βασικό όπλο ενάντια στον φασισμό, στον ρατσισμό και στον σκοταδισμό που πλανιέται πάνω από τον Ευρώπη. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


• Δικτατορία, Μεταπολίτευση, η χώρα στον σκληρό πυρήνα της Ε.Ε., τα νέα πολιτικά τζάκια, ο θρίαμβος του κυνικού νεοπλουτισμού και η μετάλλαξη των ιδεών της «Αλλαγής» σε ένα νέο πολιτικοκοινωνικό κατεστημένο. Από τη μοιραία ρήτρα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» του Μάη του '68 περάσαμε στα ψευδεπίγραφα οράματα και σ' έναν απάνθρωπο νεοφιλελεύθερο μεσαίωνα.


• Η κυριαρχία της παγκοσμιοποίησης οδηγεί τον κόσμο σε μια ήττα, μια απόσυρση και κατ' ουσίαν σε μια ιδιώτευση. Γι' αυτό οι άνθρωποι πλέον λειτουργούν σε ιδιωτικές κυψέλες και προσπαθούν να επιβιώσουν χάριν του ιδίου οφέλους και όχι στο όνομα μιας συλλογικής αλήθειας. Όλα όσα είχαμε φανταστεί, ελπίζαμε και στα οποία στηριζόμασταν τη δεκαετία του '60 μπορεί να μην έχουν σβήσει εντελώς αλλά πρέπει να παλεύεις με όλες σου τις δυνάμεις για να εξακολουθείς να τα διεκδικείς. Βαλλόμαστε πανταχόθεν από τις σειρήνες ενός ακραίου καταναλωτισμού, μιας πλαστής ευδαιμονίας που σήμερα έχει μετατραπεί σε κρίση αξιών. Και η κοινωνία μας δεν είναι θωρακισμένη. Λειτουργεί συναισθηματικά και της λείπει εντελώς ο ορθός λόγος. Άγεται και φέρεται με λανθασμένες αποφάσεις. Χάθηκαν οι κώδικες επικοινωνίας.

• Όμως δεν πρέπει να αφήσουμε να χαθούν οι μεγάλες αρετές αυτού που θεωρήσαμε ότι εμπεριείχε η ευρωπαϊκή ταυτότητα. Ανοιχτές, πλουραλιστικές κοινωνίες χωρίς φόβο είναι το βασικό όπλο ενάντια στον φασισμό, στον ρατσισμό και στον σκοταδισμό που πλανιέται πάνω από τον Ευρώπη και απειλεί να επαναφέρει στον κόσμο μας τα εφιαλτικά φαντάσματα ενός όχι και τόσο μακρινού παρελθόντος.

 
• Το 1994 εκλέχτηκα καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και δίδαξα ως το 2012, ενώ έναν χρόνο αργότερα έγινα ομότιμος καθηγητής. Η ζωγραφική είναι ένας διάλογος μέσω των σχεδίων, των εικόνων, των μορφών και των χρωμάτων. Μια τρυφερή συνάντηση και μια συνομιλία μ' έναν κόσμο που ζει γύρω μας. Είναι το μέσο, η γραμματική και το συντακτικό μιας νέας γλώσσας. Ένα σύμπαν που δεν χρησιμοποιεί τον λόγο και μέσω της πρώτης ύλης της ζωγραφικής μεταδίδει τον δικό του κώδικα επικοινωνίας. Η ζωγραφική φιλοδοξεί να μετατρέψει μια ιδιωτική αλήθεια σε συλλογική. Γι' αυτό, το μεγάλο ζητούμενο κάθε ζωγράφου είναι να αναπαραστήσει έναν κόσμο όχι όπως είναι αλλά όπως θα μπορούσε να είναι. Έναν κόσμο γεμάτο πολύχρωμες συνευρέσεις, αλληλουχίες ρυθμικές και ρεμβασμούς τόσο γήινους που να διεκδικούν το σύνολο των αισθήσεων και των συναισθημάτων. Ο εικαστικός οφείλει να ξεχάσει όσα ήξερε και να ξαναθυμηθεί αυτό που δεν ξέρει. Να κλείσει τα μάτια για μια στιγμή και να τα ανοίξει απότομα, ανοίγοντας ταυτόχρονα διάπλατα την ψυχή του.

Γιάννης Ψυχοπαίδης: Ζούμε σε μια εγκαταλελειμμένη και διαλυμένη Αθήνα Facebook Twitter
Ο Γιάννης Αγιάννης, κυνηγημένος μια ζωή, αποτελεί έναν ηθικό ήρωα που μου απέδειξε ότι κάποια από τα διαβάσματα των παιδικών χρόνων είναι τελικά αυτά που μένουν και χαράσσουν τους χαρακτήρες μιας ολόκληρης γενιάς. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


• Η πρώτη μου ζωγραφιά ήταν στην ηλικία των πέντε ετών, όταν ζωγράφισα μια σκηνή από τους Άθλιους του Βίκτωρος Ουγκώ. Βλέποντας ακόμη και σήμερα το διασωθέν από τη μητέρα μου, για συναισθηματικούς λόγους, «έργο» σκέφτομαι ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Το συγκλονιστικό αυτό μυθιστόρημα το διαβάζω κάθε πέντε χρόνια και ανακαλύπτω μέσα στη μεγάλη αυτή λογοτεχνική φόρμα τη βαθιά πίστη στον άνθρωπο και το αμείλικτο «κατηγορώ» απέναντι στην ανάλγητη, απάνθρωπη και ταξικά άδικη κοινωνία που έφτιαξε γύρω του. Ο Γιάννης Αγιάννης, κυνηγημένος μια ζωή, αποτελεί έναν ηθικό ήρωα που μου απέδειξε ότι κάποια από τα διαβάσματα των παιδικών χρόνων είναι τελικά αυτά που μένουν και χαράσσουν τους χαρακτήρες μιας ολόκληρης γενιάς. Η εξουσία, η καταπίεση, η δικαιοσύνη, η τόλμη, όλα συμπεριλαμβάνονται στο σπουδαίο αυτό μυθιστόρημα και με επηρέασαν βαθύτατα.


• Ως ενεργός πολίτης που περπατά καθημερινά στην πόλη φρίττω με τις εικόνες που συναντώ. Η αισθητική έχει απολέσει την ηθική της αξία. Από τον τρόπο που αντιμετωπίζουν ο πολίτης και η εξουσία τον τόπο, τον χώρο και το περιβάλλον αποδεικνύεται αν επικρατεί μια αγαστή σχέση εμπιστοσύνης ή βαρβαρότητας. Ζούμε σε μια εγκαταλελειμμένη και διαλυμένη Αθήνα και αμφιβάλλω αν οι άνθρωποι που διαχειρίζονται τα κοινά έχουν συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα της κατάστασης. Πρόκειται για μια τρομακτική προσβολή. Έχουν αφεθεί οι κοινοί άξονες και οι τόποι αναφοράς της πρωτεύουσας. Λείπει το «μάτι» που θα μπορέσει να δει το «κάτι» και θα το επουλώσει. Δυστυχώς, η πολιτεία αδιαφορεί πλήρως γι' αυτό που συμβαίνει μέσα και γύρω απ' αυτήν.


• Παρ' όλη την γκρίνια, όμως, η Αθήνα είναι η πόλη όπου έχω γεννηθεί και μεγαλώσει. Παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια, διατηρεί, ευτυχώς, μια γοητεία και παραμένει ένας τόπος όπου κατοικεί ο αιφνιδιασμός. Εδώ ξεπηδά το μεγαλειώδες. Σε κάθε γωνία, μέσα από την κοπριά, γεννιέται ένα τριαντάφυλλο. Η αίσθηση της παντοκρατορίας του φωτός σ' αυτή την πόλη αποτελεί την κύρια αιτία για να ξεχνάς αυτό που σε ενοχλεί αλλά και να θυμάσαι τη σημασία των πραγμάτων. Ένα δυνατό φως που δίνει υπόσταση στα σημαντικά και σ' εμάς πνευματική ποιότητα.


• Δεν έχω κινητό τηλέφωνο, ούτε χρησιμοποιώ τα social media. Στηρίζομαι μόνο στην τεχνολογία ενός σταθερού τηλεφώνου. Στη ζωή μου πάντα αισθανόμουν ευτυχισμένος. Επιδίωκα την πληρότητα μακριά από ρωγμές που μπορεί να σε καθηλώσουν. Η ευτυχία είναι μια δημιουργική σχέση ανάμεσα στον εαυτό μας και όσα αγαπάμε. Είναι η μόνιμη επιθυμία γι' αυτό που έχουμε δίπλα μας. Με τη σύζυγό μου συνυπάρχουμε περίπου σαράντα χρόνια. Δεν υπάρχει μαγική συνταγή για να διατηρείται μια σχέση τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Απλώς τα πολλά έτη αποδεικνύουν ότι πρόκειται για μια διαρκή επιβεβαίωση. Ότι απ' όλα τα ζόρια και τις δυσκολίες επιβιώνουν τελικά εκείνα τα ανθεκτικά υλικά της συμβίωσης. Μια βαθύτερη εσωτερική ανάγκη να αγαπάμε και να μας αγαπούν. Η διεκδίκηση της παρουσίας του ατόμου μέσα στον χώρο και στον χρόνο.


• Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο από την υστεροφημία είναι η βιωμένη σχέση με τη ζωή. Όταν πετυχαίνεις να τη ζεις σε συνάρτηση με εκείνα τα χαρακτηριστικά που μεταδίδονται στους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα σου. Για μένα δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από την ίδια τη ζωή. Μόνο αν διαφυλάττεις την αξιοπρέπειά σου τα πράγματα γίνονται γόνιμα και παραγωγικά. Ένας διαρκής κι επίμονος διάλογος είναι η μοναδική λύση που δίνει μορφή στον βίο. Και η ελπίδα είναι η μόνη αιτία που μας κάνει να είμαστε ακόμη δημιουργικοί. Στοχεύοντας στην αναζήτηση μέσα από την τέχνη, παντού και πάντα, της εν ηδονής ζωής όπου το «εγώ» γίνεται «εσύ», σε μια διηνεκή στυτική λειτουργία του πνεύματος. Ας μην ξεχνάμε ότι πάντοτε οι ανήσυχοι ήταν εκείνοι που βιάζονταν να ταξιδέψουν πάνω στην εξαίσια αμαξοστοιχία της νοσταλγίας ενός απώτατου μέλλοντος.


Από τις εκδόσεις Ίκαρος κυκλοφορεί το βιβλίο του Γιάννη Ψυχοπαίδη με τίτλο Στον βυθό των ονείρων - Εικόνες από την Οκτάνα του Ανδρέα Εμπειρίκου.


Επίσης, στην γκαλερί Ζουμπουλάκη θα παρουσιαστούν τα έργα του Γιάννη Ψυχοπαίδη: Διάρκεια έκθεσης: 27-31 Μαρτίου 2018 (θα δοθεί παράταση), Γκαλερί Ζουμπουλάκη, Πλ. Κολωνακίου 20. Ωράριο: Τρ., Πέμ. & Παρ. 11:00-15:00 & 17:00-20:00, Τετ., Σάβ. 11:00-15:00

To άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

Οι Αθηναίοι
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Γιώργος Τσιαντούλας, ηθοποιός, σκηνοθέτης

Οι Αθηναίοι / «Γελάτε γιατί χανόμαστε, κάντε σεξ, ταξιδέψτε, διαβάστε και φάτε, φάτε, φάτε»

Ο πολυσυζητημένος πρωταγωνιστής της ταινίας «Το καλοκαίρι της Κάρμεν», Γιώργος Τσιαντούλας, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, ζει στο Παγκράτι, διατηρεί θεατρική ομάδα στα Τρίκαλα, έχει παίξει σε παραστάσεις του Ρομέο Καστελούτσι και του Δημήτρη Παπαϊωάννου και τα πιο ριψοκίνδυνα πράγματα που έχει κάνει είναι «γαστρονομικοί συνδυασμοί σε λάθος στιγμή και λάθος ώρα».
M. HULOT
Η Μαρινέλλα ειλικρινέστερη παρά ποτέ αφηγείται τη ζωή της όλη στη LIFO

Οι Αθηναίοι / Η Μαρινέλλα ειλικρινέστερη παρά ποτέ αφηγείται τη ζωή της όλη στη LiFO

Η μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού μιλά για τις ανεξίτηλες συναντήσεις της πορείας της, για το πώς πήγε κόντρα στο ρεύμα της εποχής της, για μια ζωή χορτάτη. Δουλεύοντας επί 67 συναπτά έτη δεν ανέχεται να της πει κανείς «τι ανάγκη έχεις;».
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Αγνή Πικιώνη: «Η Αθήνα έχει εξελιχθεί σ’ ένα μαζικό λούνα παρκ»

Οι Αθηναίοι / «Δυσκολεύονταν να με πλησιάσουν επειδή ήμουν η κόρη του Πικιώνη»

Η Αγνή Πικιώνη, κόρη του οραματιστή αρχιτέκτονα που είχε αφοσιωθεί στη λαϊκή αρχιτεκτονική, μιλά για τη ζωή της δίπλα σε εκείνον, που της έμαθε ότι «ένας απλός άνθρωπος μπορεί να φτιάξει κάτι σημαντικό». Αρχιτέκτονας και η ίδια, φρόντισε να διασώσει και να ταξινομήσει το έργο του. Τη θυμώνει η μεταμοντέρνα αρχιτεκτονική και πιστεύει ότι η Αθήνα έχει χάσει το στοίχημα.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Γιώργος Αρβανίτης: «Έλεγα "είμαι καλύτερος" και δεν με πήρε η φτώχεια από κάτω»

Οι Αθηναίοι / Γιώργος Αρβανίτης: «Πείσμωνα για να γίνω ο καλύτερος και δεν με πήρε η φτώχεια από κάτω»

Από μια νιότη γεμάτη αντιξοότητες, ο τροχός για εκείνον γύρισε, η ζωή του στράφηκε στο φως και έγινε βιβλίο. Η Ευρώπη τον ανακάλυψε από τις ταινίες του Αγγελόπουλου, στις ιστορίες του πρωταγωνιστούν ο Φίνος, ο Μαστρογιάνι και ο Κουροσάβα. Ο πολυβραβευμένος διευθυντής φωτογραφίας που ήταν «πάντα την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο μέρος» είναι ο Αθηναίος της εβδομάδας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Κρίστη Στασινοπούλου: «Έχω φάει τη νύχτα με το κουτάλι, προτιμώ πια να κάθομαι σπίτι»

Οι Αθηναίοι / Κρίστη Στασινοπούλου: «Έχω φάει τη νύχτα με το κουτάλι, προτιμώ πια να κάθομαι σπίτι»

Όλοι τη ρωτούν για τον Παύλο Σιδηρόπουλο όμως έχει ζήσει περισσότερα δίπλα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη. Έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην Eurovision, αισθάνεται περήφανη που μεγαλώνοντας κατέληξε να κάνει μόνο πράγματα που της αρέσουν. Έχει γυρίσει τον κόσμο με τον Στάθη Καλυβιώτη και τη μουσική τους, μόλις κυκλοφόρησε ένα βιβλίο για τα ταξίδια τους που μετράνε πια 25 χρόνια.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Ριάνα Κούνου

Οι Αθηναίοι / Ριάννα Κούνου: «Τους βλέπεις όλους να φοράνε μαύρα γιατί φοβούνται να ξεχωρίσουν»

Η σχεδιάστρια πίσω από το πολυτελές και ανερχόμενο brand Rianna+Nina, που έμαθε κάποτε στην Αθήνα τι πάει να πει «designer vintage», έχει μια περιπετειώδη ζωή να αφηγηθεί. Και όσο της αρέσει να είναι ανώνυμη στο Βερολίνο όπου ζει, τόσο απολαμβάνει το να κάθεται στην Ηροδότου στο Κολωνάκι και να τους χαιρετάει όλους.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Σωκράτης Σωκράτους

Εικαστικά / Σωκράτης Σωκράτους: «Δεν έχω αίσθηση του φόβου, δεν καταλαβαίνω Χριστό άμα είναι να κάνω κάτι»

Μετακόμισε στην Αθήνα των '90s και δεν θέλησε να μείνει πουθενά αλλού, έβαλε τα κλάματα την πρώτη φορά που είδε από κοντά έργο του Τσαρούχη. Έχει σκηνογραφήσει πολύ για το ντόπιο θέατρο του οποίου δεν ήταν φαν κάποτε, έχει εκπροσωπήσει την Κύπρο στη Μπιενάλε της Βενετίας. Βρίσκεται στη μόνιμη συλλογή του Πομπιντού, συμφώνησε να συνεργαστεί με την Hermès για έναν χρόνο και το έκανε για δεκαπέντε. Κι είναι ο Αθηναίος της εβδομάδας.
M. HULOT
Από το Μπανγκλαντές ως τη Μόρια και την Αθήνα: Η απίστευτη ιστορία της τρανς πρόσφυγα Oliveya Myrah

Οι Αθηναίοι / Μπανγκλαντές / Μόρια / Αθήνα: Η απίστευτη ιστορία της τρανς πρόσφυγα Ovileya Myrah

«Για πολύ καιρό ο κόσμος μόνο έπαιρνε από μένα. Τώρα προσπαθώ κι εγώ να κερδίσω πράγματα, να νιώσω ότι έχω μια θέση»: Η διερμηνέας και ακτιβίστρια ανθρωπίνων δικαιωμάτων στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα και σερβιτόρα στο Shamone είναι η Αθηναία της εβδομάδας. (Προσοχή: Το κείμενο περιλαμβάνει περιγραφές σεξουαλικής κακοποίησης και αυτοτραυματισμού.)
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΙΑΚΟΣΑΒΒΑΣ
Μανώλης Παπουτσάκης

Οι Αθηναίοι / Μανώλης Παπουτσάκης: «Νομίζεις ότι το χαίρεται ο εστιάτορας που αγοράζει και πουλάει ακριβά;»

Χαρούπι και Δέκα Τραπέζια στη Θεσσαλονίκη, Pharaoh στην Αθήνα. Ένας σεφ με μεγάλες επιτυχίες στο παλμαρέ του μιλά για το τώρα της γαστρονομίας, εξηγεί γιατί η ελληνική κουζίνα σήμερα δεν έχει σχέση με αυτό που ήταν κάποτε και ανοίγει το θέμα που συζητάνε οι foodies: Το sitting στα εστιατόρια.
M. HULOT
Κ.atou: «Kάποιοι χαλάνε λεφτά για να βγουν έξω ένα βράδυ, μην τους το χαλάς»

Οι Αθηναίοι / Κ.atou: «Kάποιοι ξοδεύουν λεφτά για να βγουν έξω ένα βράδυ, μην τους το χαλάς»

Η DJ που έχει δει στο Ντιτρόιτ να ακούνε το set της δυο κουνέλια έμαθε πρόσφατα τι πάει να πει «τέκνο με κ», ενώ η πόλη που πιστεύει ότι έχει την καλύτερη ηλεκτρονική σκηνή τώρα δεν είναι το Βερολίνο. Έχοντας ταξιδέψει σε τόσα μέρη, είναι χαρούμενη που ζει στην Αθήνα, αλλά δεν μπορεί να μείνει στο κέντρο της.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Cara Hoffman, συγγραφέας, δημοσιογράφος

Οι Αθηναίοι / Cara Hoffman: Από κράχτης σε ξενοδοχείο του Σταθμού Λαρίσης, συγγραφέας best-seller

Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη, ζει στα Εξάρχεια. Εγκατέλειψε το σχολείο για να γυρίσει τον κόσμο και στα δεκαεννέα έφτασε στον σιδηροδρομικό σταθμό της Αθήνας απένταρη, πιστεύοντας ότι θα πιάσει δουλειά σε ελαιώνες. Αυτή η πόλη την έκανε «καπάτσα», «της πιάτσας», της έμαθε πώς να γράψει ένα μυθιστόρημα, τους «Κράχτες» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg.
M. HULOT