"Θα τον περιμένω. Θα ελπίζω ότι θα γυρίσει μέχρι να μου πουν με σιγουριά ότι είναι νεκρός. Δεν θα μου πάρουν την ελπίδα. Δεν θα καταφέρω να αντέξω ούτε ώρα χωρίς να ελπίζω ότι θα γυρίσει ο Σογκομόν".
Ο Καμσάρ, καλλιτέχνης και πατέρας ενός ταλαντούχου πιανίστα ξεσπά σε κλάματα, βλέποντας τον γιο του σε ένα βίντεο στο κινητό του. Είναι από το τελευταίο του φοιτητικό ρεσιτάλ.
Ο Σογκομόν άφησε το πιάνο και έπιασε το όπλο με του που κατετάγη για να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Τότε ήταν που ξέσπασαν οι νέες συγκρούσεις μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν. Από τότε κανείς δεν ξέρει τι απέγινε ο νεαρός άντρας.
Οι άνθρωποι του, ο πατέρας του και η αδελφή του, αναζητούν πληροφορίες έκτοτε, αλλά ακόμη κι από τη μονάδα του νεαρού στρατιώτη τους δίνουν συγκεχυμένες πληροφορίες. Στρατιώτες τους λένε ότι το παιδί χάθηκε κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων, χωρίς να ξέρουν αν είναι νεκρό ή ζωντανό.
Ο υπεύθυνος του λόχου τους είπε ότι κατά πασά πιθανότητα είναι νεκρός, αλλά και πάλι δεν προσφέρει στοιχεία που να πιστοποιούν τον θάνατό του. Θα πάρει εβδομάδες η αναγνώριση των εκατοντάδων νεκρών για να είναι βέβαιος ο πατέρας του για το αν ο καλλιτέχνης, ακόμη ένας της οικογένειας, δεν θα γυρίσει ποτέ ξανά στο σπίτι.
"Να χαθεί σε πόλεμο; Ο Σογκομόν; Που αποχωρούσε κάθε φορά που ξεσπούσε καβγάς στο σχολείο; Που μας έλεγε ότι είναι καλύτερα να φεύγεις, παρά να συγκρούεσαι με έναν άνθρωπο, γιατί οι συγκρούσεις δεν αξίζουν; Ο δικός μας Σογκομόν;", αναρωτιέται απαρηγόρητη η αδελφή του.
Ο νεαρός πιανίστας είναι ένα από τα πολλά θύματα της τρίτης αυτής σύρραξης -από τη δεκαετία του '80- ανάμεσα σε Αρμένιους και Αζέρους. Αν διαψευστούν οι ελπίδες των δικών του, θα είναι ένα από τα τόσα αθώα θύματα που έχει "καταπιεί" η διεκδίκηση του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Ο Σογκομόν ήταν μόλις 22 ετών. Η οικογένειά του τον είδε για τελευταία φορά την 1η Οκτωβρίου.
