Ο Τόμας, 35 ετών, εργαζόμενος στον τομέα της τεχνολογίας και πατέρας τριών παιδιών από την Ιρλανδία, ταξίδεψε στις ΗΠΑ για να επισκεφθεί τη σύντροφό του το φθινόπωρο του 2023. Είχε ταξιδέψει πολλές φορές στο παρελθόν υπό το πρόγραμμα απαλλαγής από βίζα (Visa Waiver Program), που επιτρέπει διαμονή έως 90 ημερών.
Λόγω ενός ξαφνικού προβλήματος υγείας – σοβαρής θλάσης στο πόδι και κινδύνου θρόμβωσης – δεν κατάφερε να επιστρέψει εγκαίρως στην Ιρλανδία, υπερβαίνοντας την προθεσμία κατά μόλις τρεις ημέρες. Παρόλο που ενημέρωσε τις αρμόδιες αρχές και υπέβαλε ιατρικά έγγραφα, βρέθηκε ξαφνικά στα χέρια της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων των ΗΠΑ (ICE) και τελικά κρατήθηκε για σχεδόν 100 ημέρες σε τρεις διαφορετικές εγκαταστάσεις κράτησης.
Η κατάσταση ξέφυγε όταν, κατά τη διάρκεια ταξιδιού στην Τζόρτζια με τη σύντροφό του, υπέστη ένα επεισόδιο ψυχικής υγείας. Αστυνομικοί που ειδοποιήθηκαν από τον θόρυβο στο ξενοδοχείο τον συνέλαβαν με κατηγορία "ψευδούς κράτησης" – την οποία η σύντροφός του δεν υποστήριξε. Αποφυλακίστηκε με εγγύηση, αλλά αντί να αφεθεί ελεύθερος, συνελήφθη από την ICE.
Του επιδόθηκε εντολή απέλασης δύο σελίδων, η οποία ανέφερε μόνο ότι είχε παραμείνει τρεις μέρες επιπλέον στις ΗΠΑ. Παρόλο που υπέγραψε την απέλασή του από τις 17 Δεκεμβρίου, η ICE τον κράτησε χωρίς εξήγηση.
Η κράτηση του Thomas μετατράπηκε σε εφιάλτη:
- Κρατήθηκε αρχικά σε κέντρο της ICE στο Folkston, Τζόρτζια.
- Μεταφέρθηκε χωρίς προειδοποίηση στην ομοσπονδιακή φυλακή της Ατλάντα, όπου οι συνθήκες ήταν απάνθρωπες:
- Στρώματα με κατσαρίδες και ποντίκια.
- Έλλειψη ρουχισμού – του δόθηκε μόνο μια φόρμα και ένα χρησιμοποιημένο, σκισμένο εσώρουχο με λεκέδες.
- Φαγητό απαράδεκτης ποιότητας.
- Περιορισμένος χρόνος έξω.
- Χωρίς επαφή με τα παιδιά του, λόγω έλλειψης διεθνών τηλεφωνικών δυνατοτήτων.
«Μας φέρονταν σαν να μην είμαστε άνθρωποι. Δεν είχα δει ουρανό για εβδομάδες», δήλωσε.
Παρόλο που είχε δεχτεί την απέλαση, η ICE αρνήθηκε να τον απελάσει άμεσα, διατηρώντας τον σε ένα ασαφές νομικό κενό. Η σκληρή αντιμετώπιση φαίνεται να εντάσσεται σε ευρύτερη καταστολή μεταναστών υπό την κυβέρνηση Τραμπ, με αυξημένες συλλήψεις, ακόμη και ατόμων με νόμιμες βίζες ή ελάχιστες παραβάσεις.
Αντιμετώπισε αυθαίρετες μετακινήσεις μεταξύ εγκαταστάσεων, με την ICE να μην παρέχει καμία εξήγηση, ενώ οι εκπρόσωποί της εμφανίζονταν μόνο μία φορά την εβδομάδα για να δώσουν στοιχειώδεις πληροφορίες στους κρατούμενους.
Παρά το ότι ο Thomas δεν είχε ποινικό μητρώο και συνεργάστηκε πλήρως με τις αρχές, του απαγορεύτηκε η είσοδος στις ΗΠΑ για 10 χρόνια. Επέστρεψε στην Ιρλανδία τον Μάρτιο, σωματικά και ψυχολογικά καταβεβλημένος. «Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Δεν μπορώ να το επεξεργαστώ. Όταν το σκέφτομαι, είναι σαν να βλέπω μια ταινία με κάποιον άλλον», είπε. Η σύντροφός του αποφάσισε να εγκαταλείψει τις ΗΠΑ για να ζήσει μαζί του στην Ιρλανδία.
Η περίπτωση του Thomas είναι μόνο μία από τις πολλές που έχουν αναφερθεί, ακόμα και για τουρίστες με έγκυρες βίζες. Εκπρόσωποι οργανώσεων υποστηρίζουν ότι η ICE δημιουργεί το δικό της πρόβλημα υπερπληθυσμού, ενώ χρησιμοποιεί τη φυλάκιση ως μέσο τιμωρίας αντί για ρύθμιση μεταναστευτικών θεμάτων.
Η ερώτηση που πλανάται είναι απλή: Πώς γίνεται μια προσωρινή ιατρική ανάγκη να οδηγεί σε τρίμηνη κράτηση με απάνθρωπες συνθήκες; «Δεν θα με εξέπληττε αν κατέληγα στο Γκουαντάναμο ή στο Ελ Σαλβαδόρ. Ήμουν απλώς στο έλεος του κράτους», δήλωσε ο Thomas.
Με πληροφορίες από Guardian
