Την εκρηκτική κατάσταση στη Γαλλία μετά τον θάνατο 17χρονου από πυρά αστυνομικού σχολιάζει στη LIFO o Δρ. Ευρωπαϊκής ασφάλειας και νέων απειλών και κύριος Ερευνητής του ΕΛΙΑΜΕΠ, Τριαντάφυλλος Καρατράντος.
Ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος, με την εμπειρία του ως διεθνολόγος με ειδικότητα στην ευρωπαϊκή ασφάλεια και στις νέες απειλές και ειδικότερα στην ριζοσπαστικοποίηση που οδηγεί στον βίαιο εξτρεμισμό και στην τρομοκρατία, επισημαίνει στη LIFO πως η βία που βλέπουμε τις τελευταίες ημέρες να συνταράσσει τη Γαλλία δεν είναι μία μεμονωμένη αντίδραση στον θάνατο του νεαρού από αστυνομικά πυρά.
«Δεν είναι καν μία γενικευμένη αντίδραση έναντι της αστυνομικής βίας, καθώς είναι πραγματικότητα πως σε αρκετές περιπτώσεις έχουμε αρκετά περιστατικά κατάχρησης εξουσίας έναντι νεαρών με μεταναστευτικό υπόβαθρο και ήπια παραβατική συμπεριφορά» επισημαίνει.
Γαλλία: Τα βαθύτερα αίτια 20 χρόνια πίσω
Εξηγεί πως πρόκειται για κάτι βαθύτερο «και μας πηγαίνει σχεδόν στην αρχή του 21ου αιώνα». Η Γαλλία, σύμφωνα με τον διεθνολόγο, είναι μια χώρα που εδώ και περίπου δυο δεκαετίες βρίσκεται σε μία παρατεταμένη και αργόσυρτη κατάσταση διχασμού, πόλωσης, με κατά περιόδους έντονα ξεσπάσματα κινηματικής βίας.
«Μεγάλο μέρος των πολιτών έχει ριζοσπαστικοποιηθεί και προς τα δεξιά και προς τα αριστερά, ενώ σε περιπτώσεις όπως τα “Κίτρινα Γιλέκα”, τα άκρα συναντήθηκαν. Η πανδημία μπορεί να λειτούργησε ως βαλβίδα αποσυμπίεσης από τις καθημερινές διαμαρτυρίες των “Κίτρινων Γιλέκων”, ωστόσο ήταν ο καταλύτης για νέες αντισυστημικές διεργασίες, με χαρακτηριστικότερη το αντεμβολιαστικό κίνημα, αλλά και τους αρνητές της πανδημίας» υπογραμμίζει.
Σε όλη αυτή την κατάσταση δεν παραλείπει να εστιάσει και «στον ισλαμιστικό ριζοσπαστισμό, την αποκοπή και την ριζοσπαστικοποίηση ολόκληρων τοπικών κοινωνιών από το σύνολο της Republice».
Γαλλία: Κρίση εμπιστοσύνης έναντι των elites και του πολιτικού συστήματος
Όπως τονίζει ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος η ισλαμιστική ριζοσπαστικοποίηση και η τρομοκρατία ήταν ο καταλύτης που μετεξέλιξε την κρίση εμπιστοσύνης έναντι των elites και του πολιτικού συστήματος, δημιουργώντας τον ζωτικό χώρο που χρειάζονταν η λαϊκιστική ακροδεξιά, όπως η Λεπέν. «Τρομοκρατία- Ισλάμ- Μετανάστευση και ο τρόπος που αυτά μεταβολίζονται στη δημόσια σφαίρα έχουν δημιουργήσει ένα έντονο στοιχείο ταυτοτικής αντίδρασης, το οποίο προσωποποιήθηκε στον Πρόεδρο Μακρόν» προσθέτει.
Σύμφωνα με τον ίδιο θα πρέπει να μιλάμε επί της ουσίας για έναν νεόκοπο, αλλά συνάμα αναχρονιστικό αντισυστημισμό 2+1 άκρων, που στρέφεται κατά πάντων όσων εκλαμβάνει ως elites και το κάνει συχνά με τη βία.
«Υπάρχει ένα βαθύ χάσμα μεταξύ μιας ετερογενούς αντιδραστικής κοινότητας διαμαρτυρίας και της οργανωμένης πολιτείας. Ο Πρόεδρος Μακρόν βαδίζει πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί, με τη βία να λειτουργεί ως καταλύτης μηδενιστικών αντιδράσεων, αλλά και τη δημοκρατία να μην μπορεί και να μην πρέπει να υποκύψει στη βία και στην τυφλή αντίδραση» σημειώνει.
Μπορεί να υπάρξει κλιμάκωση;
Κάνει λόγο για μία δύσκολη άσκηση, που αν δεν ελεγχθεί μπορεί να οδηγήσει σε μία κλιμάκωση, η οποία θα ξεφύγει από τις προσπάθειες πολιτικού ελέγχου. «Με την αστυνομία να λειτουργεί κάτω από συνθήκες πόλωσης και βία με αποτέλεσμα να κάνει καθημερινά χρήση βίας. Στο αρνητικό σενάριο θα έχουμε μία δυστοπία. Κάποιοι θα βλέπουν σε αυτή την Υποταγή του Ουελμπέκ και κάποιοι άλλοι το Μαύρο- Άσπρο- Μπλε του Αμελάλ»., καταλήγει.
