Οι πολικές αρκούδες επηρεάζονται σε σημαντικό βαθμό από την κλιματική αλλαγή, καθώς εξαρτώνται άμεσα από τον πάγο για να κυνηγούν και να επιβιώνουν.
Η μείωση του πάγου τις αναγκάζει να κολυμπούν μεγαλύτερες αποστάσεις ή να περνούν περισσότερο χρόνο στη στεριά, επιβιώνοντας από τα αποθέματα λίπους τους, γεγονός που έχει οδηγήσει πολλούς πληθυσμούς του είδους στα όρια της λιμοκτονίας.
Χωρίς πάγο δεν αναπτύσσονται φύκη, μειώνεται το ζωοπλαγκτόν, περιορίζονται τα ψάρια και, τελικά, επηρεάζονται οι φώκιες — βασική τροφή των πολικών αρκούδων.
Ωστόσο, ερευνητές στο Σβάλμπαρντ της Νορβηγίας κατέγραψαν ένα αιφνιδιαστικό εύρημα. Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Scientific Reports, καθώς τα επίπεδα θαλάσσιου πάγου στην περιοχή μειώνονταν, οι πολικές αρκούδες… έγιναν παχύτερες.
Οι αρκούδες της Θάλασσας του Μπάρεντς παρακολουθούνται συστηματικά από το 1987. Παρά το γεγονός ότι η περιοχή χάνει πάγο με διπλάσιο ρυθμό σε σχέση με άλλες αρκτικές περιοχές, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι ο πληθυσμός παραμένει σταθερός. Αναλύοντας δεδομένα από 770 ενήλικες αρκούδες (1992–2019), είδαν ότι η φυσική τους κατάσταση βελτιώθηκε μετά το 2000, αντί να επιδεινωθεί.
«Περίμενα ότι η απώλεια του πάγου θα είχε αρνητικές συνέπειες στη σωματική τους κατάσταση», δήλωσε ο επικεφαλής της μελέτης, Jon Aars από το Νορβηγικό Πολικό Ινστιτούτο. «Ήταν έκπληξη το ότι συνέβη το αντίθετο».
Οι πολικές αρκούδες του Σβάλμπαρντ παχαίνουν: Ποιες οι πιθανότερες εξηγήσεις
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι αρκούδες δεν επηρεάζονται από την κλιματική αλλαγή. Περνούν περισσότερο χρόνο στη στεριά, καταναλώνοντας λιγότερο θρεπτικές τροφές, όπως αυγά θαλασσοπουλιών, κολυμπούν μεγαλύτερες αποστάσεις και έχουν χάσει περιοχές φωλεοποίησης. Ωστόσο, προς το παρόν, παραμένουν σε καλή φυσική κατάσταση.
Μία πιθανή εξήγηση είναι ότι, ενώ οι αρκούδες σε πολλούς άλλους πληθυσμούς δεν κυνηγούν στην ξηρά, οι αρκούδες του Σβάλμπαρντ τρώνε περισσότερα χερσαία ζώα από ό,τι στο παρελθόν.
Αυτές οι πολικές αρκούδες «έχουν εναλλακτικές λύσεις που δεν έχουν πάντα σε άλλες περιοχές», εξηγεί ο Aars. Για παράδειγμα, κυνηγούν τάρανδους, ο πληθυσμός των οποίων έχει αυξηθεί ραγδαία.
Μια άλλη πιθανότητα είναι ότι η μείωση του θαλάσσιου πάγου μπορεί να αναγκάζει τις φώκιες να συγκεντρώνονται σε πυκνότερες ομάδες γύρω από τα εναπομείναντα κομμάτια πάγου, καθιστώντας τις ευκολότερες στο κυνήγι.
Με πληροφορίες από National Geographic
