Oι περισσότεροι γονείς επιλέγουν να ενισχύσουν τις δυνατότητες και τα γνωστικά εργαλεία των παιδιών τους επενδύοντας σε εξωσχολικές δραστηριότητες. Θα στείλουν τα παιδιά τους να αθληθούν, να μάθουν μία ξένη γλώσσα ή να αποκτήσουν δεξιότητες τεχνολογικού ενδιαφέροντος. Ωστόσο, έτσι παραμελούν την ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης.
Η Ριμ Ραούντα είναι πιστοποιημένη coach ανατροφής στις ΗΠΑ και συμβουλεύει οικογένειες που θέλουν να ενισχύσουν τη συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών τους. Γιατί η συναισθηματική νοημοσύνη δεν βοηθά τα παιδιά μόνο να ξεχωρίζουν κοινωνικά, αλλά τα ενισχύει ώστε να εξελιχθούν σε ανθεκτικούς, συμπονετικούς και επιτυχημένους ενήλικες, που δημιουργούν ουσιαστικές σχέσεις και να ζουν γεμάτες ζωές.
Η coach μελέτησε 200 οικογένειες με παιδιά που καταγράφουν υψηλές επιδόσεις στο δείκτη συναισθηματικής νοημοσύνης. Τι έκαναν αυτοί οι γονείς;
1. Κατανοούσαν τη δύναμη της σιωπής
Άφηναν το παιδί τους να επεξεργαστεί τα συναισθήματά του και να εμπιστευτεί τη δική του εσωτερική φωνή. Όταν το παιδί ήταν αναστατωμένο, κάθονταν ήσυχα δίπλα του, προσφέροντας παρηγοριά χωρίς λόγια. Η αποδοχή της σιωπής βοηθά τα παιδιά να διαχειρίζονται καλύτερα και να αναλογίζονται τα συναισθήματά τους.
2. Μιλούσαν ανοιχτά για τα δικά τους συναισθήματα
Έτσι, δίδασκαν στα παιδιά τους τη συναισθηματική επίγνωση και τους έδιναν λέξεις για να εκφράσουν τον εαυτό τους. Αυτό τα βοήθησε να βλέπουν τα συναισθήματα ως φυσιολογικά και να τα μοιράζονται ανοιχτά αντί να τα καταπιέζουν.
3. Ζητούσαν συγγνώμη από το παιδί τους
Έδειχναν στο παιδί τους ότι τα λάθη είναι μέρος της ζωής και ότι η ανάληψη ευθύνης είναι δύναμη. Ζητώντας συγγνώμη, ενίσχυαν την εμπιστοσύνη και έδειχναν σεβασμό. Επιπλέον, έδιναν το παράδειγμα της ενσυναίσθησης και της αποκατάστασης σχέσεων.
4. Δεν επέβαλλαν το «παρακαλώ», το «ευχαριστώ» ή το «συγγνώμη»
Ήξεραν ότι η καλοσύνη και ο σεβασμός δεν μπορούν να επιβληθούν. Αντίθετα, έδειχναν αυτά τα χαρακτηριστικά με το παράδειγμά τους. Αν το παιδί τους ξέχναγε να πει «ευχαριστώ», το έλεγαν οι ίδιοι, εμπιστευόμενοι ότι το μάθημα θα εντυπωνόταν με τον καιρό.
5. Δεν υποτιμούσαν μικρές ανησυχίες
Έπαιρναν σοβαρά τις ανησυχίες του παιδιού τους, είτε επρόκειτο για ένα χαμένο παιχνίδι είτε για πρόβλημα με έναν φίλο. Με το να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά του, του έδειχναν ότι αυτά έχουν αξία.
6. Δεν έδιναν πάντα λύσεις
Ο καλύτερος τρόπος να διδάξεις τη λήψη αποφάσεων είναι να ενθαρρύνεις τα παιδιά να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις. Έτσι, ενίσχυαν την κριτική σκέψη, την αυτοπεποίθηση και την ανεξαρτησία.
7. Αποδέχονταν τη βαρεμάρα
Άφηναν το παιδί τους να βαρεθεί, κάτι που το βοηθούσε να νιώσει άνετα με την ακινησία. Αυτό ενίσχυε τη δημιουργικότητα, την αυτορύθμιση και τις δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων. Όπως επισημαίνει στο άρθρο της η Ριμ Ραούντα, οι οικογένειες που υιοθετούν αντίστοιχες αξίες, έχουν περισσότερες πιθανότητες να μεγαλώσουν ευτυχισμένους και ολοκληρωμένους ανθρώπους. Αρκεί, βέβαια, να το κάνουν συνειδητά και με επιμονή.
Με πληροφορίες από CNBC
