Πρώτος κύκλος του «Narcos: Mexico» ή τέταρτος κύκλος του «Narcos»; Η πλατφόρμα παραγωγής και προβολής (το Netflix δηλαδή) επιθυμεί να διαχωρίσει αυτό το νέο κεφάλαιο από τους τρεις προηγούμενους κύκλους της σειράς ή μάλλον του συναρπαστικού και δημοφιλούς franchise «Narcos».

 

Τελικά, δεν έχει και τόση σημασία. Ο νέος κύκλος που ανέβηκε πριν από λίγο καιρό (εννοείται ότι θα υπάρξει και επόμενος) μπορεί να αλλάζει σκηνικό, μεταφέροντας τη δράση και το ιστορικό πλαίσιο από τα κολομβιανά καρτέλ του Μεντεγίν και του Κάλι, στο Μεξικό και ειδικότερα στη γέννηση και ανάπτυξη του περιβόητου καρτέλ της Γουαδαλαχάρα στις αρχές της δεκαετίας του '80, είναι όμως αναμφισβήτητα «Narcos» και μάλιστα σε ακόμα πιο βελτιωμένη εκδοχή.

 

Εξακολουθεί να λείπει, όπως και στον τρίτο κύκλο του «Narcos», η παρουσία του σπουδαίου Βραζιλιάνου ηθοποιού Βάγκνερ Μόουρα (που κάνει πάντως κι εδώ ένα «γκεστ» πέρασμα) στο ρόλο του Πάμπλο Εσκομπάρ, σε μια από τις κορυφαίες ερμηνείες της σύγχρονης τηλεόρασης, υπάρχουν όμως εδώ άξιοι αντικαταστάτες τόσο στην πλευρά των «κακών» traficantes όσο και στην πλευρά των «καλών» federales.

 

Το «Narcos:Mexico» εκδηλώνει δραματουργικές φιλοδοξίες και επιρροές που έλειπαν από τους προηγούμενους κύκλους. Υπάρχουν ίχνη μιας γλαφυρής αλλά σε βάθος απεικόνισης της πινακοθήκης του υποκόσμου, όπως παρουσιάστηκε στο «Sopranos», αλλά και η παράλληλη και ισόμετρη εξερεύνηση των δύο συγκρουόμενων συστημάτων: του εγκληματικού συνδικάτου και των διωκτικών οργάνων.

 

Αντίθετα με τους ομοσπονδιακούς «γκρίνγκος» των προηγούμενων κύκλων της σειράς που έμοιαζαν μονοδιάστατα καρτούν, συγκριτικά με τον πολυσύνθετο χαρακτήρα του Εσκομπάρ, όπως τον ενσάρκωνε ο Μόουρα, εδώ ο κεντρικός Αμερικανός (μεξικανικής καταγωγής) μπάτσος, ο Ενρίκε «Κίκι» Καμαρένα (αληθινό πρόσωπο) είναι απόλυτα ρεαλιστικός και ανθρώπινος και κυρίως ευάλωτος.

 

Ο Μάικλ Πένια που τον υποδύεται ήταν κυρίως γνωστός για τα κωμικά του χαρίσματα σε διάφορες ταινίες της πρόσφατης παραγωγής, εδώ όμως αγγίζει τα όρια του τραγικού ήρωα στις (μάταιες εν τέλει) απόπειρές του να υπερπηδήσει τα αδιαπέραστα τείχη της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς και να φτάσει στον στόχο του.

 

Και ο στόχος του, εν προκειμένω, είναι ο Φελίξ Γκαγιάρδο, ο άνθρωπος που πρώτος οργάνωσε σε «εταιρική βάση» το εμπόριο μαριχουάνας στο Μεξικό και στην πορεία ξανοίχτηκε (γιατί αυτό κάνουν οι επιχειρηματίες) στη μεγάλη και άγνωστη ακόμα τότε πίστα των διαδρομών της κόκας προς τις ΗΠΑ, με τις γνωστές συνέπειες (ποταμοί αίματος, γιγαντιαίο ξέπλυμα χρήματος, το σκάνδαλο Ιράν-Κόντρας και ένας πόλεμος χωρίς τέλος).

 

 

Narcos: Mexico - Trailer

 

Μοιάζει φαινομενικά παράταιρη η επιλογή του λεπτού στην εμφάνιση αλλά και στους τρόπους Ντιέγκο Λούνα για το ρόλο του περιβόητου αρχηγού του καρτέλ της Γουαδαλαχάρα. Ο Μεξικανός (και διεθνής) σταρ είναι όμως μεγάλος ηθοποιός και προσαρμόζει την προσωπικότητα του Φελίξ στα μέτρα και στις εμπνεύσεις του. Η αλήθεια είναι ότι στο μεγαλύτερο μέρος του κύκλου, τον υποδύεται με άξονα τους δισταγμούς και τις ευαισθησίες του Αλ Πατσίνο ως Μάικλ Κορλεόνε στον πρώτο «Νονό». Προς το τέλος όμως έχει ήδη μεταμορφωθεί στον Μάικλ του δεύτερου «Νονού» απελευθερώνοντας τον ψυχρό κυνισμό και τη σκληρότητα που απαιτεί η θέση του.

 

Φυσικά, το «Narcos» είναι πολύ περισσότερο «Σημαδεμένος» παρά «Νονός» (σε μια σκηνή μάλιστα επίλεκτα μέλη της ιεραρχίας του καρτέλ παρακολουθούν με δέος βιντεοκασέτα της ταινίας του Ντε Πάλμα και ένας εξ' αυτών επηρεάζεται βαθιά και αμετάκλητα από την προσωπικότητα του Τόνι Μοντάνα), το «Narcos:Mexico» όμως εκδηλώνει δραματουργικές φιλοδοξίες και επιρροές που έλειπαν από τους προηγούμενους κύκλους. Υπάρχουν ίχνη μιας γλαφυρής αλλά σε βάθος απεικόνισης της πινακοθήκης του υποκόσμου, όπως παρουσιάστηκε στο «Sopranos», αλλά και η παράλληλη και ισόμετρη εξερεύνηση των δύο συγκρουόμενων συστημάτων: του εγκληματικού συνδικάτου και των διωκτικών οργάνων.

 

Έτσι κι αλλιώς, και οι δύο πλευρές έρχονται αργά ή γρήγορα αντιμέτωπες με τα ανυπέρβλητα αδιέξοδα του «Πολέμου κατά των Ναρκωτικών». Όπως λέει και η φωνή του απρόσωπου αφηγητή (που μόνο στο τέλος του κύκλου αποκτά μορφή και υπόσταση) στην εναρκτήρια φράση του «Narcos: Mexico»: «Θα σας αφηγηθώ μια ιστορία, που δεν έχει όμως καλό τέλος. Βασικά, δεν έχει καθόλου τέλος».