Έχει γραφτεί κατά κόρον εσχάτως ότι ο φόβος (η παραλυτική ανασφάλεια, η παραισθητική αγωνία) έχει φτάσει να αποτελεί τη συναισθηματική διάλεκτο –τη lingua franca– των καιρών μας, ως κυρίαρχο είδος αφήγησης, γεγονός που εξηγεί, εν μέρει τουλάχιστον, την πληθώρα ταινιών και σειρών τρόμου (συχνά υψηλής ποιότητας) που κατακλύζουν τις οθόνες κάθε μεγέθους τα τελευταία χρόνια.
Η σειρά δέκα επεισοδίων «The Haunting of Hill House» –που υπάρχει ήδη διαθέσιμη ολόκληρη και πανέτοιμη να σκιάξει για καιρό πρώην μακάριους ύπνους– αποτελεί σαφώς μια από τις πιο καλοφτιαγμένες και πιο «αποτελεσματικές» περιπτώσεις στον τρόπο που εισέρχεται ύπουλα κάτω από το δέρμα και μέσα στο μυαλό του θεατή και τον ακολουθεί ως επίδραση και ως βραδυφλεγές εφέ και μετά την προβολή.
Η σειρά βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Σίρλεϊ Τζάκσον που κυκλοφόρησε το 1959 και μεταφέρθηκε στο σινεμά τέσσερα χρόνια αργότερα υπό τον τίτλο «The Haunting» σε μια ατμοσφαιρική εκδοχή για την οποία αργότερα ο Σπίλμπεργκ θα έλεγε ήταν ίσως η πιο τρομακτική ταινία που είδε μικρός.
Όπως οι χαρακτήρες της σειράς που κάθε τόσο ανασύρονται βιαίως από τη λήθη και ξυπνάνε κάθιδροι και ξέπνοοι αφού είδαν ή νόμισαν ότι είδαν ή διαισθάνθηκαν κάποιο απειλητικό όραμα από τα βάθη των πιο φριχτών αναμνήσεων και των πιο οικείων τρόμων, που μοιάζει όμως πιο αληθινό κι από την πιο στεγνή καθημερινότητα. Ακόμα κι αν δεν είναι ξεκάθαρη η μορφή του, ακόμα κι αν πρόκειται απλά για «πυροτεχνήματα, μαύρα όμως» όπως λέει ένας από τους κεντρικούς χαρακτήρες («μαύρα πυροτεχνήματα»: να μια πραγματικά τρομακτική και άπιαστη εικόνα).
Εν ολίγοις, δεν μπορείς να βρεις καταφύγιο ούτε στον ύπνο, αν τα φαντάσματα έχουν βρει εκείνα καταφύγιο στα δωμάτια του μυαλού σου.
Για να μην υπάρξει παρεξήγηση, να σημειωθεί εξαρχής ότι δεν πρόκειται για κάποιο προϊόν «σπλάτερ» εντυπωσιασμού με άσχετες και σαδομαζοχιστικές ακρότητες, με λουτρά αίματος και τα μυαλά στο μπλέντερ.
Η σειρά είναι εξαιρετική και λειτουργεί υποδορίως επειδή στην ουσία της αποτελεί οικογενειακό δράμα ισχυρών εντάσεων και βαριάς παθολογίας, το οποίο αναπτύσσεται συχνά σε πλαίσιο νοσηρής φαντασίας και φριχτών παραισθήσεων και πάντα μέσα στα φαινομενικά ερμητικά αλλά στην ουσία ανοιχτά στο άπειρο όρια ενός από τα πιο πλούσια σε εικονογραφία και προεκτάσεις υπο-είδη τρόμου: το στοιχειωμένο σπίτι που στάζει ενοχή και μοχθηρία και εκδίκηση υποβάλλοντας τους ενοίκους του σε βασανιστικές ασκήσεις μεταφυσικού τρόμου.
Η σειρά βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Σίρλεϊ Τζάκσον που κυκλοφόρησε το 1959 και μεταφέρθηκε στο σινεμά τέσσερα χρόνια αργότερα υπό τον τίτλο «The Haunting» σε μια ατμοσφαιρική εκδοχή για την οποία αργότερα ο Σπίλμπεργκ θα έλεγε ότι ήταν ίσως η πιο τρομακτική ταινία που είδε μικρός.
«Γράφω αποκλειστικά για τις νευρώσεις και τους φόβους και αν βάλεις όλα τα βιβλία μου πλάι-πλάι θα σχηματιστεί μια μακρά καταγραφή όλου του φάσματος των διαταραχών άγχους», είχε δηλώσει κάποτε η συγγραφέας του βιβλίου.
Η σειρά πάντως, ενώ βασίζεται στους χαρακτήρες της Τζάκσον, εκκινεί μάλλον από το τέλος του και πηγαινοέρχεται μπρος και πίσω στο χρόνο επιχειρώντας να φτάσει στα βάθη αυτών των τρόμων που στοίχειωσαν και στοιχειώνουν τα μέλη της οικογένειας Κέιν «τότε» και «τώρα».
Το «τότε» τοποθετείται καμιά 25αριά χρόνια πριν όταν η Ολίβια και ο Χιου (ένα ζεύγος αρχιτεκτόνων μηχανικών) αγοράζουν μια εντυπωσιακή αλλά με πολλά ζητήματα έπαυλη και αποφασίζουν να μείνουν μέσα με τα πέντε ανήλικα παιδιά τους με την προοπτική να την αναπαλαιώσουν, να τη μοσχοπουλήσουν και μετά να πάνε στο επόμενο σπίτι τους, αυτό που θα είναι «για πάντα».
Φυσικά όμως τα πράγματα πάνε κατά διαόλου καθώς τα παιδιά βασανίζονται από απόκοσμους ήχους κι από φριχτά οράματα ενώ και οι δύο ενήλικοι χάνουν αργά αλλά σταθερά την αυτοπεποίθηση τους μέχρι που συμβαίνει νομοτελειακά σχεδόν, μια ανείπωτη οικογενειακή τραγωδία.
«Τώρα» τα μέλη της οικογένειας έχουν αποξενωθεί πλήρως μεταξύ τους ενώ προσπαθούν να διαχειριστούν θέματα πένθους, κατάθλιψης, προδοσίας, εθισμού και μια μόνιμη αίσθηση ζόφου που τους ακολουθεί και έχει να κάνει με εκείνο το καταραμένο σπίτι.
Όπως λέει «τώρα» ο Στιβ, το μεγαλύτερο παιδί που εξελίχθηκε σε επιτυχημένο συγγραφέα βιβλίων με στοιχειωμένα σπίτια, για τα αδέλφια του: «Ο Λουκ είναι πρεζάκι, η Σίρλεϊ είναι control freak και η Θίο είναι βασικά μια σφιγμένη γροθιά με μαλλιά... Δεν είναι το σπίτι. Είναι τα αναθεματισμένα μυαλά μας».
Το καστ είναι εξαιρετικό αλλά πιο πολύ με άγγιξε η ιδιοφυής –στους περίεργους νοσταλγικούς συνειρμούς που επιτρέπει– επιλογή των δύο ηθοποιών στο ρόλο του πατέρα Χιου «τότε» και «τώρα». Στις σκηνές του παρελθόντος τον υποδύεται ο Χένρι Τόμας, δηλαδή το αγοράκι που αγαπήσαμε κάποτε στον «Ε.Τ.» ενώ στο σήμερα τον υποδύεται ο Τίμοθι Χάτον, ο έφηβος που αγαπήσαμε την ίδια εποχή περίπου στο «Συνηθισμένοι Άνθρωποι».
The Haunting of Hill House | Official Trailer
