Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης έγινε ο τελευταίος σε μία μακρά λίστα καλλιτεχνών που εξέφρασαν την οργή τους για τη βία κατά του σκηνοθέτη Δημήτρη Ινδαρέ και των δύο γιων του, καθώς και τη σύλληψή τους.

 

Το νέο κρούσμα αστυνομικής αυθαιρεσίας, κατά την εκκένωση κατάληψης στην οδό Ματρόζου, στο Κουκάκι, το πρωί της Τετάρτης έχει προκαλέσει σωρεία αντιδράσεων από τον πολιτικό και καλλιτεχνικό κόσμο, αλλά και πλήθος πολιτών. 

 

Αυτή τη φορά, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, ο οποίος υπενθυμίζεται πως στις βουλευτικές εκλογές του Ιουλίου, είχε τοποθετηθεί στην τελευταία, τιμητική, θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας, μέσω ανάρτησής του στο Facebook επισήμανε, μεταξύ άλλων, πως «η κραυγή του Ινδαρέ στην ταράτσα απαιτεί μιαν απάντηση».

 

Ο δημοφιλής ηθοποιός σημειώνει χαρακτηριστικά πως «το ερώτημα δεν είναι αν είμαστε υπέρ ή κατά των καταλήψεων, υπέρ ή κατά των εκκενώσεών τους, υπέρ ή κατά της έννομης τάξης, υπέρ ή κατά της κυβέρνησης. Το ερώτημα είναι μόνο ένα: αν παραβιάστηκαν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα».

 

«Το κράτος οφείλει να είναι εγγυητής και προστάτης τους» γράφει ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης και προσθέτει πως «εφόσον παραβιάστηκαν, αυτό πρέπει να φανερωθεί και οι παραβάτες να υποστούν τις συνέπειες».

 

Ολόκληρη η ανάρτηση του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη

 

"Αυτή είναι η Ελλάδα, ένας διαρκής εμφύλιος" φώναζε δεμένος ο Δημήτρης Ινδαρές, στην ταράτσα του σπιτιού του. Η φράση του αυτή πραγματικά με συγκλόνισε. Όμως:

Το ερώτημα δεν είναι ο Δημήτρης Ινδαρές και τι σόι άνθρωπος είναι (είναι ένας ευγενικός, πράος, υπέροχος άνθρωπος, ένας γλύκας - αλλά εδώ αυτό είναι άνευ σημασίας)

Το ερώτημα δεν είναι αν του συμπαραστεκόμαστε ή όχι (προφανώς ναι, συμπαραστεκόμαστε πάντα σε όσους αναγνωρίζουμε ως Δικούς μας και μένουμε συνήθως απαθείς στους Άλλους - επίσης εδώ είναι άνευ σημασίας)

Το ερώτημα δεν είναι αν είμαστε υπέρ ή κατά των καταλήψεων, υπέρ ή κατά των εκκενώσεών τους, υπέρ ή κατά της έννομης τάξης, υπέρ ή κατά της κυβέρνησης (οι απόψεις μας, τα αισθήματά μας, η ιδεολογία μας, οι ενστικτώδεις αγκυλώσεις μας, αυτά κι αν είναι εδώ άνευ σημασίας)

Το ερώτημα είναι μόνο ένα: αν παραβιάστηκαν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

(Λέγονται θεμελιώδη γιατί η δημοκρατία (πρέπει να) τα προσφέρει σε όλους αδιακρίτως - και στον Ινδαρέ και στους εργαζόμενους της Μαρφίν, και στον Ζακ και στον Γρηγορόπουλο και στον Κορκονέα, και σ' εκείνο το αγόρι από το Αφγανιστάν που διαμελίστηκε από βόμβα σε κάδο απορριμάτων δέκα χρόνια πριν - μου φαίνεται πως τώρα πια μόνο εγώ το θυμάμαι.)

Τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι α λα καρτ - και το κράτος οφείλει να είναι εγγυητής και προστάτης τους.

Εφόσον παραβιάστηκαν, αυτό πρέπει να φανερωθεί, όχι εδώ, θεσμικά. Και οι παραβάτες να υποστούν τις συνέπειες.

Η κραυγή του Ινδαρέ στην ταράτσα απαιτεί μιαν απάντηση. Για να πάρουμε την απάντηση, πρέπει να μάθουμε να θέτουμε σωστά την ερώτηση.