Ο φανταστικός κόσμος του M. Hulot

Ο φανταστικός κόσμος του M. Hulot Facebook Twitter
0

ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΚΡΙΜΑΤΟΣ. Οδηγώντας στην Αχαρνών με τον ήλιο να μας ψήνει μέσα από τα τζάμια, χαζεύουμε παρέες από σκουρόχρωμους Αθηναίους να λιάζονται ανέμελοι, καθισμένοι στα κιγκλιδώματα στην άκρη του δρόμου: κυρίως Ινδοί και Πακιστανοί. Από τα Κάτω Πατήσια μέχρι την πλατεία Βικτωρίας είναι γεγονός ότι δύσκολα συναντάς πια περαστικό που να μην είναι Ασιάτης ή Αφρικανός. Σχολιάζουμε την εντυπωσιακή αλλαγή της ανθρωπογεωγραφίας σε μια περιοχή που οι παλιοί αστοί δείχνουν έντονα σημάδια ρατσισμού και σκεφτόμαστε «και πού είσαι ακόμα», ειδικά τώρα που τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο. Την προηγούμενη εβδομάδα στην Αγίου Μελετίου δυο ηλικιωμένες κυρίες με «στολή εκκλησίας» (ταγιέρ, κολιέ με πέρλες και φουλάρι πιασμένο με καρφίτσα) άρχισαν να χτυπούν με τις τσάντες στο κεφάλι δυο ανύποπτους μαύρους που στέκονταν μπροστά απ' το μαγαζί που ψώνισαν, χωρίς κανέναν λόγο, απλά επειδή «πρόσβαλαν την αισθητική τους» (τις ενόχλησε το χρώμα τους!).

HYPNAGOGIC POP. Η προσπάθεια να κατηγοριοποιούνται τα πάντα και να αποκτούν ένα όνομα με το ζόρι δεν είναι σημείο των καιρών, υπήρχε πάντα, αλλά στο σημερινό χάος φαίνεται πιο άσκοπη από ποτέ. Κι εκνευριστική. Συζητάμε χωρίς να καταλήξουμε πουθενά για το βίντεο του Oneohtrix Point Never «Nobody Here», που θεωρείται αντιπροσωπευτικό δείγμα του νέου «είδους» (ο όρος hypnagogic pop εμφανίστηκε μέσα απ' τις σελίδες του «Wire» πριν από μερικούς μήνες σε ένα άρθρο του David Keenan, για να περιγράψει τη μουσική πολύ νεαρής ηλικίας μουσικών που τείνουν να εξωραΐσουν τα «σκουπίδια» των '80s, ακριβώς επειδή δεν τα έζησαν). To «Nobody Here» λουπάρει την τελευταία φράση απ' το ρεφρέν του «Lady in red» του Chris de Burgh (τη χρησιμοποιεί δηλαδή επαναλαμβανόμενα μέχρι το τέλος του κόσμου, με visuals το απλοϊκό σκηνικό μιας μητρόπολης και κάτι που μοιάζει με αυτοκινητόδρομο - παλιότερα θα το χαρακτήριζαν απλά «αδιάφορο βιντεοκλίπ»). Τρία νέα άλμπουμ που κατατάσσονται ασαφώς στο hypnagogic (δηλαδή «την κατάσταση της παιδικής ηλικίας μεταξύ ύπνου και ξύπνιου - τη στιγμή ακριβώς πριν κοιμηθείς, όταν από κάπου σε απόσταση πνιχτοί ποπ και ντίσκο ήχοι φτάνουν μέσα απ' τους τοίχους του δωματίου σου και εισχωρούν στο υποσυνείδητο») είναι το «Does it look I 'm here?» των Emeralds (σαν μονότονοι M83 που κουράζουν στο πρώτο τέταρτο), το «Suburban Tours» του Rangers και το (βαρετό μέχρι θανάτου) «The music of belief» των Dolphins into the future. Η mainstream ποπ των '80s περνάει σαν φάντασμα μέσα από οικείες στιγμές του παρελθόντος που δεν είναι πάντα οι καλύτερες (το ίδιο και το αποτέλεσμα).

MASTURBATION GOES CLOUD. Σίγουρα ο Γιώργος Κιντώνης (ντραμς) και ο Μπάμπης Θεοχάρης (κυρίως κιθαρόμπασο, λίγο synth και glockenspiel) που αποτελούν τους Masturbation Goes Cloud (www.myspace.com/masturbationgoescloud) διαθέτουν σε μεγάλες δόσεις αυτό που λείπει από τα περισσότερα σχήματα της ελληνικής σκηνής: χιούμορ. «Το όνομα και οι τίτλοι των κομματιών μας ξέρουμε ότι λογικά φαίνονται στους περισσότερους αστεία», λέει ο Μπάμπης. «Η αλήθεια είναι πως δεν το σκεφτήκαμε και πολύ, το ξεκινήσαμε για πλάκα. Μας άρεσε πολύ πάντως η ιδέα των σουρεαλιστικών νοημάτων που ίσως βγαίνουν στα αγγλικά». Κάπως έτσι προέκυψε το όνομά τους (που στα ελληνικά μεταφράζεται «Η μαλακία πάει σύννεφο»), ενώ οι τίτλοι των κομματιών τους είναι η αγγλική απόδοση εκφράσεων που είναι αποκλειστικά ελληνικές και δεν σημαίνουν τίποτα. «Good Ιnterruptions» (καλές διακοπές), «Face the watermelon» (μάπα το καρπούζι), «Many Years» (χρόνια πολλά), «Somewhere I know you» (κάπου σε ξέρω) κι άλλα ευφάνταστα και ξεκαρδιστικά. «Μας αρέσει πολύ και η μονοτονία, και γι' αυτό πολύ συχνά κολλάμε σε ένα μοτίβο για πολύ ώρα», λένε αδυνατώντας να περιγράψουν τη μουσική που παίζουν. Οι επιρροές τους πολλές: Stereolab, Neu!, My Bloody Valentine, Spacemen 3, Slowdive, Steve Reich, ενώ σχολιάζοντας το κλίμα των ημερών δηλώνουν «δεν ξέρω πόσο αισιόδοξοι μπορούμε να είμαστε, όμως πιστεύουμε πως από οποιαδήποτε μαυρίλα μπορεί να βγει και κάτι καλό (ίσως μια αφύπνιση ή ένα νέο ξεκίνημα)».

•TEN FOR MY I-POD: rangers-suburban tours, crystal castles-crystal castles, emeralds-does it look like i 'm here, actress-splazsh, demdike stare-forest of evil, ariel pink's haunted graffiti-before today, flying lotus-cosmogramma, pocahaunted-make it real, toro y moi-causers of this, lil b-dior paint

0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Κος Κ.: «Ο μουσικός του δρόμου αλλού πληρώνεται με POS. Στην Ελλάδα του κόβουν κλήσεις»

Μουσική / Κος Κ.: «Οι μουσικοί του δρόμου αλλού έχουν POS. Στην Ελλάδα τούς κόβουν κλήσεις»

Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του άλμπουμ «Γραμματόσημα», ο τραγουδοποιός και μουσικός παραγωγός μιλά για την όψη της Αθήνας που χάθηκε οριστικά και την τέχνη ως μια κατεξοχήν πολιτική πράξη.
M. HULOT
Ραδιόφωνο στα χρόνια της Χούντας και η επεισοδιακή συναυλία των Rolling Stones στην Αθήνα

Γιάννης Πετρίδης RE:COLLECTION / Ραδιόφωνο στα χρόνια της Χούντας και η επεισοδιακή συναυλία των Rolling Stones στην Αθήνα

Ο Άρης Δημοκίδης συνομιλεί με τον θρυλικό μουσικό παραγωγό Γιάννη Πετρίδη, ξεκλειδώνοντας μισό αιώνα μουσικής από την προσωπική του συλλογή. Μια συνεργασία της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση και της LiFO.
ΑΡΗΣ ΔΗΜΟΚΙΔΗΣ
Youth Valley: «Κερδίζω, για μένα, σημαίνει να σηκώνομαι ξανά από το πάτωμα»

Μουσική / Youth Valley: «Δεν βλέπουμε πλέον με τα μάτια μας, αλλά μέσα από οθόνες»

Με αφορμή το δεύτερο άλμπουμ των Youth Valley, ο Joseph Powell, ο άνθρωπος πίσω από το γκρουπ, μιλάει για τις νίκες και ήττες της καθημερινότητας, τις κλίκες της μουσικής βιομηχανίας και όσα τον ωθούν να συνεχίζει να δημιουργεί μουσική.
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ
Το πρώτο δισκάκι του Γιάννη Πετρίδη και η Αθήνα των νεανικών του χρόνων

Γιάννης Πετρίδης RE:COLLECTION / Το πρώτο δισκάκι του Γιάννη Πετρίδη και η Αθήνα των νεανικών του χρόνων

Ο Άρης Δημοκίδης συνομιλεί με τον θρυλικό μουσικό παραγωγό, ξεκλειδώνοντας μισό αιώνα μουσικής από την προσωπική του συλλογή. Μια συνεργασία της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση και της LiFO.
ΑΡΗΣ ΔΗΜΟΚΙΔΗΣ
«Γιάννης Πετρίδης RE: COLLECTION»: Η ζωή και οι μουσικές αναμνήσεις του θρυλικού παραγωγού σε μια νέα σειρά πόντκαστ

Μουσική / «Γιάννης Πετρίδης RE: COLLECTION»: Η ζωή και οι μουσικές αναμνήσεις του θρυλικού παραγωγού σε μια νέα σειρά πόντκαστ

Μέσα από επτά συναρπαστικά επεισόδια, σε επιμέλεια του Άρη Δημοκίδη, ο Γιάννης Πετρίδης μάς ξεναγεί στην εντυπωσιακή προσωπική του συλλογή, ξεκλειδώνοντας μισό αιώνα μουσικής από τη δεκαετία του ’50 μέχρι σήμερα. Μια συνεργασία της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση και της LiFO.
THE LIFO TEAM
Adéla, με τόνο στο é, όχι Adele

Μουσική / Η fierce ποπ της Adéla δεν εξαντλείται στο «Nicole Kidman»

Η 22χρονη τραγουδίστρια από τη Σλοβακία αποκλείστηκε νωρίς από τον διαγωνισμό Dream Academy που δημιούργησε τις Katseye. Τώρα, με το «PRIMA» και το κολλητικό «Nicole Kidman», διεκδικεί μια θέση στην ποπ, με την έγκριση της ίδιας της ηθοποιού.
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ