Οι φήμες το βράδυ πριν τη συνέντευξη την ήθελαν μια αγενή bitch που τρομοκράτησε τον οδηγό της και τσίριζε ασταμάτητα. Το μεσημέρι στη συνέντευξη Τύπου προσήλθαμε με τη φωτογράφο μετά φόβου και τρόμου, γιατί το τέρας με τα δυο κεφάλια αναμενόταν να εκτοξεύσει φλόγες την ώρα της συνέντευξης, και ψάχναμε να βρούμε τρόπο να προστατευτούμε. Αυτό που αντικρίσαμε όμως στην "Αποθήκη Γ" ήταν μία λαμπερή κοπέλα που χαμογελούσε ασταμάτητα, ευγενική και υπομονετική, που πόζαρε κεφάτη και έκανε όλα τα χατίρια της φωτογράφου –αφού ολοκλήρωσε πρώτα όλες τις άλλες υποχρεώσεις της–, που είχε όρεξη για κουβέντα και απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις, ακόμα και τις πιο αδιάκριτες. Το βράδυ στο Μύλο ήταν σαρωτική. Μπορεί να μη μου αρέσει καθόλου η μουσική της, η παρουσία της όμως στη σκηνή δεν σου αφήνει περιθώρια να ασχοληθείς με τα τραγούδια – είναι τόσο συναρπαστικό live, που η μουσική περνάει σε δεύτερη μοίρα. Γνήσιο ροκ εν ρολ. Χαλάει κόσμο όπου κι αν εμφανίζεται, και δικαιολογημένα: δεν είναι απλά μια ηθοποιός που αποφάσισε στα 30 της να αρπάξει το μικρόφωνο. Είναι γεννημένη τραγουδίστρια – αεικίνητη, με φοβερή ενέργεια, απίστευτη. Λίγο πριν ποζάρει δίπλα στον μουμιοποιημένο γλάρο στο λιμάνι· μιλάει για τη μουσική που της άλλαξε τη ζωή, μαζί με το συγκρότημά της. Δυστυχώς, αυτά που είπε off the record δεν είναι δυνατόν να μεταφερθούν…
Γιατί ονομάσατε το συγκρότημα The Licks;
Αυτή είναι μία ερώτηση που μας την κάνουν συνέχεια, και κάθε φορά απαντάμε διαφορετικά πράγματα. Και μετά γράφουν ό,τι τους κατέβει. Έχει πολλή πλάκα. Η αλήθεια είναι ότι θέλαμε κάτι σύντομο και απλό που να ταιριάζει ως ήχος με το Juliette και να θυμίζει όλα αυτά τα συγκροτήματα του παρελθόντος με έντονη προσωπικότητα, όπως ο Tom Petty και οι Heartbreakers, ο Iggy και οι Stooges. Αυτός ήταν ο λόγος.
Πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι με το τραγούδι; Και γιατί άργησες τόσο πολύ να ασχοληθείς μαζί του πιο σοβαρά;
Τραγουδάω από πολύ μικρή. Παίζω πιάνο από παιδί και πάντα ήθελα να φτιάξω ένα γκρουπ και να ζήσω σαν ροκ σταρ, να κάνω live και να έχω αυτή τη μαγική σχέση με το κοινό. Χρειάζεται να είσαι αρκετά ατρόμητος όμως και να δουλεύεις πολύ σκληρά για να καταφέρεις κάτι τέτοιο. Την τελευταία δεκαετία έγιναν πολλά στη ζωή μου, και κατάλαβα ότι αυτό ήθελα να το ζήσω. Ήταν κάτι που αγαπούσα πολύ και, επειδή μεγάλωνα, σκέφτηκα ότι αν δεν το έκανα στα 30 δεν θα μου συνέβαινε ποτέ.
Πριν από πόσο καιρό δημιουργήθηκε το γκρουπ;
Πριν από τριάμισι χρόνια, μην το ψάχνεις όμως. Προσπαθείς να υπολογίσεις την ηλικία μου; Τώρα είμαι 29!
Και πώς είναι να είναι κανείς 29 και να περιοδεύει ασταμάτητα;
Αρκετά συναρπαστικά. Καλύτερα από ποτέ.
Το προτιμάς από την ηθοποιία;
Είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα. Στην ταινία καταθέτεις ένα μικρό στοιχείο του εαυτού σου –εννοώ ότι έχεις μία απλή συμμετοχή, είναι τόσα άλλα πράγματα που συντελούν στη δημιουργία μιας ταινίας–, ενώ στη μουσική μπορείς να επιβλέπεις τα πάντα και να δίνεις το μάξιμουμ της δημιουργικότητάς σου. Σου παίρνει περισσότερο χρόνο και απαιτεί από σένα πιο πολλά.
Αυτό σημαίνει ότι θα σταματήσεις να κάνεις ταινίες;
Όχι. Έχω σταματήσει προς το παρόν, γιατί η φετινή χρονιά ήταν γεμάτη με τη δημιουργία και την προώθηση του άλμπουμ και το τελευταίο τρίμηνο περιοδεύουμε παντού, αλλά θα επιστρέψω στο σινεμά. Έκανα κι ένα θεατρικό στη Βρετανία πρόσφατα, το Fool for Love του Σαμ Σέπαρντ. Μία ταινία απαιτεί από δύο εβδομάδες μέχρι δύο μήνες δουλειάς από την πλευρά σου για να πραγματοποιηθεί, ενώ η μουσική, όπως βλέπεις, ζητάει περισσότερα.
Ήσασταν φίλοι και πριν δημιουργηθεί το γκρουπ; Πώς τους γνώρισες τους μουσικούς σου;
Τα αγόρια ήταν φίλοι μεταξύ τους, εγώ τους γνώρισα μέσω κοινών γνωστών.
Πώς γράφετε μουσική; Ποιος έχει τον τελικό λόγο στο συγκρότημα;
Ηχογραφούμε όλοι μαζί. Τα γούστα του καθενός μας είναι διαφορετικά, αλλά τα ανακατεύουμε στη μουσική που παίζουμε και δημιουργούμε τον ήχο μας. Οι δικές μου επιρροές είναι από Miles Davis και Nina Simone μέχρι Iggy Pop και παλιομοδίτικο ροκ εν ρολ όπως των Rolling Stones, των Thin Lizzy, AC/DC, τέτοια. Όλοι μαζί αποφασίζουμε για τα κομμάτια. Αυτή τη στιγμή ετοιμάζουμε τραγούδια για το επόμενο άλμπουμ μας, που θα είναι διαφορετικό, περισσότερο δικό μας – πιο πειραματικό, σε ροκ πλαίσια όμως. Έχουμε 10 νέα τραγούδια, και νομίζω ότι εξελισσόμαστε και αλλάζουμε. Το όραμά μας είναι ακόμα ανοιχτό.
Ποιο είναι αυτό το όραμα, αλήθεια; Πού θέλετε να φτάσετε σαν γκρουπ;
Να ολοκληρώσουμε την περιοδεία σε ολόκληρο τον κόσμο –αν είναι δυνατόν–, να βγάλουμε κι άλλο δίσκο, να γράψουμε τραγούδια που θα μείνουν. Αυτά αρκούν.
Πώς έχει επηρεάσει την προσωπική σου ζωή όλη αυτή η δημοσιότητα που είχες από παιδί;
Εννοείς από έφηβη, δεν ήμουν παιδί όταν ξεκίνησα. Είχα και έχω τεράστια προσωπική ζωή. Είναι αστείο, γιατί δήλωσα σε κάποια εφημερίδα ότι δεν μου αρέσουν τα ραντεβού και έγραψαν στους τίτλους ότι δεν έχω σεξουαλική ζωή. Η δημοσιότητα γύρω από το όνομά μου δεν μου προκάλεσε ποτέ πρόβλημα. Δεν έχω χάσει τίποτα, ξέρεις, οι άνθρωποι με αφήνουν στην ησυχία μου. Μέχρι τα 19 μου δεν ήξερα να προστατευτώ, τώρα όμως μπορώ να είμαι και αόρατη. Αισθάνομαι πολύ τυχερή που εξαιτίας αυτού που είμαι έχω γνωρίσει όλους αυτούς τους ενδιαφέροντες ανθρώπους – είναι η θετική πλευρά της δημοσιότητας. Μαθαίνεις μεγαλώνοντας· τώρα που είμαι αρκετά μεγάλη ξέρω πώς να τη χειριστώ καλύτερα τη δημοσιότητα. Είμαι πιο προσιτή. Δίνω στο κοινό αυτά που θέλει, όσα επιτρέπω εγώ πια. Ήμουν πολύ ντροπαλή και εσωστρεφής όταν ήμουν μικρή, και δεν ήξερα πώς να επικοινωνήσω. To πρόβλημα δεν είσαι εσύ, είναι οι ξένοι που σε πλησιάζουν ξέροντας μόνο την εικόνα που έχουν για σένα από τα media, και πετρώνουν μπροστά σου. Δεν είμαι αυτό που παρουσιάζουν, αλλά δεν γίνεται να υποκριθώ ότι είμαι και μια άγνωστη…
Πόσο σε απασχολεί η εικόνα σου πάνω στη σκηνή; Εμφανίζεσαι με καπέλα Βίκινγκς, με μπικίνι, αλλάζεις συνεχώς πρόσωπα…
Αυτό που είναι τόσο υπέροχο με τη μουσική είναι ότι έχεις τον έλεγχο στον τρόπο που υποκρίνεσαι, ενώ στις ταινίες παρουσιάζεις ένα χαρακτήρα για να πουλήσεις τη δουλειά κάποιου άλλου. Οι μεταμφιέσεις μου στη σκηνή είναι μια προέκτασή μου, συνοδεύουν τους στίχους και τις ιστορίες που αφηγούμαι. Είναι διασκεδαστικές αυτές οι μεταμφιέσεις, και για μένα και για τον κόσμο· νιώθω σαν παιδί που παίζει. Το ροκ εν ρολ σού δίνει μία αίσθηση κινδύνου και έχει πλάκα. Μην ξεχνάς, επίσης, ότι είμαι μία ηθοποιός που τραγουδάει.
Θέλεις να μου πεις γιατί χαρακτήρισες τον εαυτό σου «παραδοσιακή» πρόσφατα; Με ποια έννοια είσαι παραδοσιακή; Γιατί η μέχρι τώρα πορεία σου και η εικόνα σου μόνο αυτό δεν δείχνουν.
Πού το διάβασες αυτό;
Στην Guardian, είναι δική σου δήλωση.
Ω, Θεέ μου. Το είπα για την προσωπική μου ζωή, εννοούσα ότι είμαι παραδοσιακή στις σχέσεις μου. Είναι λογικό να σου αρέσει να φροντίζεις κάποιον που αγαπάς, να του μαγειρεύεις, να βάζεις πλυντήριο. Οι άνθρωποι με θεωρούν άγρια ενώ δεν είμαι ακριβώς έτσι, ούτε έχω τον απόλυτο έλεγχο του εαυτού μου. Έχει μία βάση αλήθειας όλο αυτό αλλά είμαι γεμάτη αντιφάσεις, όπως όλοι οι άνθρωποι.
Σε θεωρούν wild child, πάντως, αυτή την εικόνα βγάζεις προς τα έξω. Δεν σε πειράζει που σε ταυτίζουν ακόμα με τη Μάλορι των Γεννημένων Δολοφόνων;
Δεν με πειράζει καθόλου. Είναι καλύτερο από το να σε θεωρούν ένα ασφαλές, βαρετό sex symbol. Θα προτιμούσα να με χαρακτήριζαν εκρηκτική πάντως (γέλια). Το θεωρώ κομπλιμέντο το ότι με ταυτίζουν ακόμα με τη Μάλορι – αυτό δείχνει ότι τους είχα κάνει δυνατή εντύπωση για να με θυμούνται μετά από τόσα χρόνια. Τους είχα κάνει να με πιστέψουν, κι αυτό είναι καλό.
Θα γίνω λίγο αδιάκριτος, αλλά δεν μπορώ να μην σε ρωτήσω. Διάβαζα κάπου ότι όλοι οι διάσημοι σαϊεντολόγοι είναι έτσι στις δημόσιες εμφανίσεις τους, καλότροποι και χαμογελαστοί. Ισχύει αυτό;
Εννοείς ότι είναι αναγκασμένοι να το κάνουν; Είναι αστείο να το λέει κάποιος αυτό. Κανείς δεν είναι συνέχεια χαμογελαστός και με καλή διάθεση. Δεν υπάρχει όμως λόγος να μην είμαι χαρούμενη σήμερα: ο ήλιος λάμπει, ο κόσμος είναι ωραίος και ευγενικός, θα εμφανιστώ live σε μια ελληνική πόλη, περνάω καταπληκτικά, είμαι υγιής – πώς θα έπρεπε να φέρομαι δηλαδή;
σχόλια