Μια εποχή ήταν αρκετά δύσκολο να προφέρει κανείς το όνομα των Alt-J κι αυτό επειδή χρησιμοποιούσαν το Δ, το σύμβολο που βγαίνει αν πατήσεις τα συγκεκριμένα πλήκτρα σε έναν υπολογιστή mac.
Ακολουθούσαν μια ψηφιακή μόδα που ήθελε διάφορα γκρουπ να έχουν ακαταλαβίστικα ονόματα, λες και δεν ήθελαν κανείς να ακούει τη μουσική τους. Σαν να μιμούνταν ετεροχρονισμένα τον Prince που χρησιμοποιούσε ένα διάστημα ένα σύμβολο που δεν μπορούσε να προφερθεί, για να διακόψει τις σχέσεις του με τη Warner. Άσχετο, αλλά το σύμβολο κάπως πρόδιδε τις καλλιτεχνικές καταβολές των Alt-J.
Σχηματίστηκαν το 2007 στο Leeds, όταν ο Gwil Sainsbury (κιθάρα), o Joe Newman (κιθάρα/φωνητικά) και ο Thom Sonny Green (ντραμς) φοιτούσαν στη Σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου του Leeds, στη Βρετανία. Ο Newman είχε δηλώσει ότι διάλεξε να πάει στην Καλών Τεχνών μόνο και μόνο για να φτιάξει μπάντα.
Στο τμήμα της Αγγλικής Λογοτεχνίας του ίδιου πανεπιστημίου σπούδαζε το τέταρτο μέλος του γκρουπ, ο Gus Unger-Hamilton, που, εκτός από το γεγονός ότι έχει αριστοκρατική καταγωγή, ήταν ο μικρότερος αδερφός του υπεύθυνου ρεπερτορίου της Polydor Records. Είναι ο εκκεντρικός τύπος με το παχύ μουστάκι.
Σήμερα θεωρούνται ένα από τα πιο δημοφιλή κιθαριστικά συγκροτήματα που έχουν βγει από τη Μεγάλη Βρετανία τα τελευταία χρόνια, με αντίστοιχη απήχηση και στην Αμερική. Ξεχώρισαν όταν το ντεμπούτο άλμπουμ τους «An awesome wave» κέρδισε το βραβείο Mercury το 2012.
Ο αδερφός του μπορεί να μην τους έκανε συμβόλαιο στην Polydor (θα ήταν σκάνδαλο), τους έδωσε όμως τις κατάλληλες συμβουλές για το πώς να κάνουν πιο εμπορικό τον ήχο τους και κυρίως ποια άτομα έπρεπε να προσεγγίσουν στη μουσική βιομηχανία όταν άρχισαν να γίνονται σχετικά γνωστοί.
Σήμερα θεωρούνται ένα από τα πιο δημοφιλή κιθαριστικά συγκροτήματα που έχουν βγει από τη Μεγάλη Βρετανία τα τελευταία χρόνια, με αντίστοιχη απήχηση και στην Αμερική.
Ξεχώρισαν όταν το ντεμπούτο άλμπουμ τους «An awesome wave» κέρδισε το βραβείο Mercury το 2012. Έγιναν τρίο το 2014 με την αποχώρηση του Sainsbury από το γκρουπ. Το 2016 προτάθηκαν ξανά για το Mercury με το πιο πρόσφατο άλμπουμ τους «Relaxer».
«Δεν νομίζω ότι το βραβείο Mercury μας άλλαξε ακριβώς, αν και νομίζω ότι είχε θετική επίδραση στην καριέρα μας. Ήμασταν από την αρχή μια προσγειωμένη μπάντα, έτσι δεν νομίζω ότι καβαλήσαμε το καλάμι όταν το κερδίσαμε» δηλώνει σήμερα ο Unger-Hamilton. «Η βράβευση σημαίνει πολλά για εμάς και θα θέλαμε να το έχουμε κερδίσει και τη δεύτερη φορά. Το να μας προτείνουν πάλι ήταν μεγάλη τιμή».
Το Hunger Of The Pine από το άλμπουμ This Is All Yours
Παλιότερα, στις περισσότερες συνεντεύξεις τους έδιναν την εντύπωση ότι είχαν πρόβλημα με το πώς τους απεικόνιζαν τα media. Αν και έχουν εμπορική απήχηση, η κριτική δεν φαίνεται να τους αγκαλιάζει. Ίσως, βέβαια, φταίει το γεγονός ότι θέλουν να γίνουν κάτι σαν τους Radiohead, που τους θεωρούν ιδιοφυΐες.
«Δεν νομίζω ότι είμαστε ακριβώς παρεξηγημένοι. Πιστεύω ότι υπάρχει μια παρεξήγηση σχετικά μ' εμάς: μας θεωρούν σνομπ φυτά, τη στιγμή που είμαστε ακριβώς το αντίθετο. Για να μην παρεξηγηθώ, θεωρώ τους σπασίκλες κουλ, απλώς εμείς δεν είμαστε αυτό. Πάντοτε προσπαθούσαμε να πατάμε γερά στο έδαφος και να προσέχουμε ο ένας τον άλλον. Υπάρχουν, επίσης, άνθρωποι γύρω μας που σαν μια καλή οικογένεια μας βοηθούν να αισθανόμαστε κανονικοί, όχι ροκ-σταρ πάνω σε βάθρο που τους έχει χτυπήσει η φήμη στο κεφάλι».
Μου κάνει εντύπωση το πόσο προστατευτικοί ακούγονται ως συγκρότημα, αλλά είναι λογικό, αφού ο ντράμερ τους αντιμετώπισε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας όταν ήταν παιδί, γεγονός που επηρέασε σημαντικά την υγεία του. Διαγνώστηκε με τη νόσο του Alport που χτυπάει τα νεφρά. Έχει χάσει το 80% της ακοής του εξαιτίας της. Αυτό, βέβαια, δεν τον εμπόδισε να φτιάξει το σόλο πρότζεκτ «High Anxiety».
Alt-J - 3WW, από το άλμπουμ τους Relaxer
Παρά το ποπ παρελθόν τους, στο εξαιρετικό «Relaxer» ακούγονται πιο χαμηλών τόνων, σαν να έχουν κάνει μια πιο έντονη στροφή στη φολκ, που πάντοτε υπήρχε στον ήχο τους. Σε ορισμένα κομμάτια τους, επίσης, περιγράφουν αρκετά γλαφυρά τη σεξουαλική πράξη.
«Δεν αλλάξαμε συνειδητά τον ήχο μας. Ήταν μια φυσική εξέλιξη. Παρ' όλα αυτά, η προσδοκία των φαν σου να συνεχίσεις να κάνεις την ίδια μουσική για πάντα αποτελεί βάρος. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που τραγουδούσε φολκ τραγούδια ανέκαθεν, αλλά και ο Joe μεγάλωσε με τη μουσική που άκουγε ο πατέρας του, καλλιτέχνες όπως η Joni Mitchell και ο James Taylor».
Για τους στίχους τους και την πολιτική ορθότητα αναφέρει: «Δεν νομίζω ότι θα μας λογοκρίνουν, εκτός κι αν καταλήξουμε σε μια πολιτική κατάσταση σαν αυτή που βλέπουμε στο "Handmaid's Tale". Έχουμε γράψει στίχους που είναι αρκετά φρέσκοι και σοκαριστικοί, αλλά είναι πάντοτε από τη σκοπιά του χαρακτήρα του τραγουδιού, όχι τη δική μας».
— Πιστεύεις ότι η μουσική τα επόμενα χρόνια θα γίνει πιο πολιτική;
Ναι, όσο η εποχή αποκτά χαρακτηριστικά διχασμού. Αυτό συνήθως φαίνεται στον πολιτισμό, κάτι ανάλογο συνέβη τη δεκαετία του '70. Αυτήν τη στιγμή αισθάνομαι πολύ θυμωμένος και απογοητευμένος λόγω του Brexit. Δεν άλλαξε τη ζωή μου ακόμη, αλλά μπορώ να προβλέψω ότι τα πράγματα θα είναι πολύ διαφορετικά στο μέλλον.
— Και όσον αφορά τον «θάνατο του ροκ»;
Δεν αισθάνομαι άνετα να μιλάω σαν να είναι ένα επιβεβαιωμένο γεγονός. Η δημοτικότητα του χιπ-χοπ είναι κάτι καλό, αλλά δεν νομίζω ότι οδηγεί την κιθαριστική μουσική στον θάνατο. Υπάρχει ένας μουσικός που ονομάζεται Ed Sheeran που κάνει επιτυχία τώρα, παίζοντας κιθάρα. Φαντάζομαι ότι θα επηρεάσει την επόμενη γενιά παιδιών που θα ασχοληθούν με την κιθάρα.
— Έχεις να μου διηγηθείς μια αστεία ιστορία για την Ελλάδα;
Έχω έρθει στην Ελλάδα μία φορά, μόνο στην Κρήτη. Δεν ξέρω αν είναι αστείο, αλλά ο πεθερός του μάνατζέρ μας ήταν ένας διάσημος ηθοποιός που λεγόταν Σταύρος Παράβας.
Info:
Οι Alt-J έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο πλαίσιο του Rockwave Festival, και παίζουν μαζί με τους Arctic Monkeys την Παρασκευή 6 Ιουλίου στη Μαλακάσα.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LIFO
